Colombo

Amsterdam

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterVandaag12
mod_vvisit_counterGisteren46
mod_vvisit_counterDeze week176
mod_vvisit_counterLaatste week277
mod_vvisit_counterDeze maand562
mod_vvisit_counterLaatste maand504
mod_vvisit_counteraltijd179887

Online: 2
IP: 52.91.245.237
,
vandaag: Dec 14, 2018

Overzichten werkbezoeken die wij brachten in de loop der jaren

Juli 2016

Wij hebben de kinderen van het Salani weeshuis hier in Negombo een hele blijde middag bezorgd. Door sponsoring hebben wij de mogelijkheid gehad om de kinderen een onvergetelijke dag te bezorgen door hen een uitgebreide lunch met alles erop en eraan te geven. 14 Kinderen wisten van niks, ze waren die morgen gewoon naar school gegaan en bij thuiskomst stond alles netjes gereed zodat ze naar hartenlust konden eten met een lekker ijsje als toetje. Verder heeft de Stichting plannen om het sanitaire gebeuren in dat weeshuis eens grondig aan te pakken en wanneer dit goed is wordt het allemaal binnenkort gerealiseerd, voor meer, zie FB, Ayubowan Yaluva

Maart 2016

Ben nog steeds bezig met het helpen van de mensen in Mulipotana, nadat wij eind januari 2016 de school met de daarbij behorende sanitaire voorzieningen hebben kunnen afsluiten, dit gedeelte van het project werd gesponsord door de Vereniging Trein 8.28, zijn er nog steeds mensen die zitten te wachten op een behoorlijk toilet en sommige van hen hebben dringend behoefte aan een goed huis. Maar omdat ik tegenwoordig woon in Sri Lanka is het moeilijker om aan goede sponsoren te komen daar ik niet meer in staat ben om gelden te komen, kon ik voorheen naar mensen gaan en een presentatie leveren is het nu dus niet meer mogelijk. Tegenwoordig hebben we wel veel inkomsten al zijn het niet de grote bedragen van de rondreizen die worden georganiseerd door SAY-tours, zoals U misschien weet staan de chauffeurs 5% af voor kosten die worden gemaakt met betrekking tot de auto.

 

December 2015

17 December 2015 was de grote dag voor mijn buurmeisje (11 jaar) dat moest worden geopereerd voor een dubbele hernia. Zoals we allen weten heeft de regering in Sri Lanka voor elke ziekte een bepaald bedrag beschikbaar, maar dat is meestal bij lange na niet genoeg om echt te worden geholpen, zo ook was het hier het geval, bij mijn herhaalde bezoeken aan de buren lag ze regelmatig kermend op de grond van de pijn en helaas kon ik dit niet langer aanzien en heb toen 65000rs ter beschikking gesteld zodat ze ja eigenlijk nog dezelfde dag geholpen kon worden, had ik dit niet gedaan dan moest ze zeker 9 weken wachten op de benodigde behandeling, en werd ze 17 dec. dus geholpen en het was echt een prachtig gezicht dat ze rond de Kerstdagen weer op de fiets zat en in januari ook gewoon weer naar school kon. De kosten werden betaald uit de inkomsten van de chauffeurs

januari 2014

Enkele gezinnen hebben nu dankzij de sponsoring van Recycling Westland een nieuw toilet en hebben wij een huis van de ondergang weten te redden.
Alle mensen (30 gezinnen) hebben nu water aansluiting maar we komen nu nog € 13.000,- te kort om nieuwe toiletten en huisjes te bouwen dan wel te renoveren.
Wie gaat ons hiermee helpen???

bezoek july 2013

Waterproject Kantale is afgerond.

Onze doelstelling voor dit project hebben wij bereikt, alle 37 gezinnen hebben nu zuiver drinkwater via de water maatschappij, de toiletten die er gebouwd moesten worden en of gerepareerd zijn klaar en wij hebben 2 nieuwe huisjes gebouwd en enkele gerenoveerd.

Alles is naar tevredenheid en naar onze maatstaven in orde gemaakt.

De mensen die ik ontmoette, hebben mij uit dankbaarheid de voeten gekust, ja zelfs een zeer oud vrouwtje dat bijna niet kon lopen deed het, en soms werd ik daar echt verlegen van.

Maar nu dit klaar is ben ik al weer met de volgende regio bezig om hier dan precies hetzelfde te doen, enkel nu gaat het om 30 gezinnen, maar het bedrag blijft hetzelfde, dit is te danken aan de prijsstijgingen van de laatste maanden.

Dit project gaat van start wanneer wij de eerste bedragen binnen hebben en dit wordt niet eerder dan 22 oktober wanneer ik persoonlijk zelf enkele maanden in Sri Lanka blijf om te helpen met de realisatie van Kantale 2 zoals ik het heb genoemd.

Ik mag hopen dat wij weer net zoveel steun mogen ontvangen als in het voorgaande project, deze mensen verdienen het, en op steun van de regering hoeven zij niet te rekenen.

Bezoek febr. 2013

Heb dit bezoek gebracht met als inzet het water project Kantale proberen tot een goed einde te brengen, althans onze eerste insteek.

Heb veel problemen gekend, niet zozeer het project op zich maar het weer was een echte spelbreker, op sommige dagen kwam het echt met bakken uit de hemel en niet voor 10 minuten, nee de gehele dag.

Maar dan nog hebben wij in die periode veel voor de mensen kunnen betekenen, alle mensen hebben nu water, er werden in totaal 7 toiletten gebouwd, werd er een geheel nieuw huisje gebouwd en 5 huisjes gerenoveerd. Voor een oude vrouw werd er een nieuwe vloer gemaakt zodat zij niet meer in het zand tussen de insekten hoeft te slapen.

Maar wanneer je daar in de streek zo bezig bent komen er iedere dag mensen op je af met de vraag hen ook te helpen en als je dan met ze meegaat om te bekijken wat voor hulp ze nodig hebben is het erg zorgwekkend en hebben ook zij dringende behoefte aan hulp.

Er zijn gezinnen die echt niets meer hebben en zijn aangewezen op de goedheid van de buren en of vrienden, de regen van de laatste maanden heeft hun huisje totaal vernield en is er niet veel meer van over dan een hoop stenen, maar ja zo’n huisje bouwen kost toch alweer gauw

€ 2000.-, en dat geld moet je ook maar weer hebben.

Ben 3 keer naar Mullipotana geweest en dat voor iedere keer 3 nachten, 4 dagen, en dat is echt geen pretje, 220 km in de auto en dat dan zo’n 5-6 uur, het was wel nodig want je moet er bovenop blijven zitten en dan die prijzen zoals die gestegen zijn is niet te geloven, bv. een toilet kostte in oktober nog 50.000rs, nu bij de besteding van dit aantal 67.500rs, is toch maar effe ruim € 100.- meer, ik had wel het geluk dat ik zaken doe met een dakpannen fabriek in Kochchikade en zodoende de prijs van een dakpan moest betalen die ook gold in Negombo en omstreken en slechts een klein bedrag aan transport kosten moest betalen

In Negombo heeft Shantha een winkeltje aan het strand geopend met de hoop hier voldoende inkomsten uit te kunnen halen voor zijn eigen gezin, gaat het Niroshany nog steeds slecht, haar man Kumar zit in Koeweit, het geld dat hij nu mondjes maat stuurt gaat op aan de vrienden en kennissen die hem het geld hebben geleend om de reis te maken en er blijft voor het gezin van moeder en drie kinderen dus weinig over, voor de dochter Sonali hebben wij weer het schoolgeld betaald, althans voor 6 maanden, en natuurlijk ben ik met Niroshany naar Arpico geweest om inkopen te doen voor haar gezin.

Lakmali, nu ± 2 ½ jaar getrouwd woont alleen bij haar moeder Puspha, ook haar man is vertrokken voor tenminste 3 jaar naar Maleisiën, haar achter latend met een klein kind.

Het meest erge vond ik wel dat in de Montisorischool heb medegedeeld dat wij stoppen met sponsoring na 10 april en dat zij uit moeten gaan zien naar een nieuwe sponsor, en zoals u weet gebeurt dit niet dan gaat de deur op slot, zij vonden het heel erg en hebben Suranga meerdere malen bezocht met het verzoek om mij om te praten, maar het zit er gewoon niet meer in, kan het luttele bedrag voor deze school niet bij elkaar krijgen, hij gaat hier om een bedrag van € 1750.- op jaarbasis.

Wanneer er iemand nu opstaat en het wil overnemen of sponsoren dan hoor ik dit graag, want nu komen toch maar effe 44 kinderen op straat te staan.

 

 

bezoek juni/juli 2012

Kunnen wij eigenlijk vrij kort in zijn: Alle vergunningen die ik had voor de aanleg van het waterproject in Mullipotana waren volgens de verantwoordelijke verlopen, nou was dat opzich geen probleem, daar de vergunningen voor de aanleg van de watervoorzieningen naar de gezinnen toe nog wel geldig was, maar alle aanvragen die ik had gedaan en waarvoor ik vergunning had gekregen waren verlopen, zij stellen gewoon vandaag de vergunning morgen moet er worden begonnen, maar zo werkt het bij ons niet. Ik heb dus ook alles laten rusten tot wij die nodig hebben wanneer wij gaan beginnen en dan noem ik de bouw van toiletten, het renoveren/bouw van de huisjes en de ontginning van de gronden wantd at dat alles blijft mij doelstelling.

Verder heb ik enkele families bezocht dit op verzoek van de mensen in Mullipotana, zij brachten mij naar een streek die erg te kampen had met de droogte, was trouwens ook duidelijk te zien in Kantale waar het water zeker 4 m was gezakt en dat betekende dat het Kantale lake ruim 3 km kleiner was geworden. In de streek waar ze mij naar toe brachten was het nog erger, het meertje waar normaal de olifanten komen drinken was zeker 4 m gezakt, ik kon er gewoon in staan en het water kwam slechts tot mijn knieen, de rijstvelden die water nodig hebben waren maar voor eenderde bewerkt vanwegen het te kort aan water. Bij de mensen thuis die een waterput hadden moesten ze soms tot 7-8 m gaan om aan het water te komen, veel mensen konden van hun eigen waterputten geen gebruik maken simpel weg er was geen water en dus ging het gehele dorp naar slechts enkele putten die nog wel water hadden. Veel akkers lagen er echt uitgedroogd bij en de mensen wisten ook geen oplossing, waterputten boren en dan mechanisch oppompen is ook geen echte oplossing daar je water dan vanaf andere plekken wegtrekt. De enige gedachten om dit ernstige probleem op te lossen was om met tankwagens water aan te voeren, maar dit kost handen vol geld, en dat is dan weer iets wat deze mensen niet hebben. Ik heb hen belooft om het een en ander nader te bekijken maar nog geen toezeggingen gedaan, komt toch een bedrag van ± € 150./ week bij kijken.

Dan is het huisje van de zus van Tenisa klaar, ook hier weer het probleem van het terug betalen van de afgesproken maandelijkse betalingen, volgens ons contract moet zij 2000rs/maand terug betalen en daar is tot op heden nog niets van terecht gekomen, maar ze hebben wel een mooi huisje, bestaande uit 4 vertrekken en mogelijkheden voor uitbreiding, en wat ze zelf hebben gebouwd, kosten € 1100,-

Anouchika heeft haar eerste communie gedaan, zij is mijn lievelings kind dat in haar leven al heel wat mee heeft moeten maken, ook nu weer opgenomen bij haar pleegouders of de zus van haar moeder, want de moeder verblijft weer in Koeweit en zij zal voorlopig wel niet terug komen daar de baas waar ze voor werkte haar paspoort heeft ingenomen en dit enkel terug krijgt wanneer zij omgerekend € 2000.- op tafel legt en dat kun je wel vergeten. Maar ik heb ervoor gezorgd dat deze kleine meid een onvergetelijke communie kreeg.

op de foto Anouchika en haar pleegouders

Stichting Ayubowan Yaluva opgenomen in

Peel en Maas Mondiaal Bewust

Werkbezoek maart/april 2012

 

Vertrokken vanaf Dusseldorf voor een werkbezoek dat in hoofdzaak zal bestaan uit het verder uitwerken van het waterproject in Mullipotana.

Na aankomst op donderdag 21 mrt., heb ik de eerste dagen genoten van de Sri Lankaanse temperaturen om vervolgens op maandag per trein te vertrekken naar Mullipotana.

Vanuit Colombo is dit een rit van ± 10 uur en dus kwam ik weer uitgeput aan in Mullipotana in de vroege ochtend uren.

Door de mensen werd ik verwelkomt alsof ik de koning was, begrijpelijk want ook zij weten dat er iets in hun leven gaat veranderen, de weg die voorheen bijna onbegaanbaar was, was geëgaliseerd en dus redelijk goed berijdbaar voor een tuk tuk.

Na eerst een kopje thee, werd ik weer voor de zoveelste keer voor gesteld aan de bewoners van deze streek en meegnomen naar de huisjes die in aanmerking komen voor de aanleg van water, bouwen van een toilet en de renovatie/verbouwing van hun huisjes.

In deze streek is geen hotel, zodat ik genoodzaakt was om bij deze mensen in hun huisje mee te leven, op zich een prachtige ervaring en er ontbrak mij eigenlijk aan niets.

Met deze mensen mee leven heet dan slapen op een verhoging dat als bed dient, je eigen behoefte doen in de struiken en douche met een emmer koud water, alles ging me wel goed af, enkel het eten daar had ik soms toch met moeite mee, maar ook dat heb ik overleeft.

Ik bleef ditmaal 5 dagen bij deze mensen en heb heel veel mensen die het wel een beetje voor het zeggen hebben in deze streek gesproken.

Met een tuk tuk ben ik vertrokken naar Giritale, naar hotel Giritale om daar de volgende dag met een busje te worden gebracht naar Vakalai, een plaatsje in het oosten, tussen Batticoloa en Trincomalee. Hier hebben soldaten een huisje gebouwd voor een vrouw met haar zoon waarvan de echtgenoot in de oorlog werd gedood door deze soldaten.

Iets dat mij destijds toen mij werd gevraagt om het benodigde geld voor de materialen te sponsoren erg heeft aangegrepen en ook heb gedaan.

Deze soldaten hebben voor slechts € 1000.- een beauty van een huisje gebouwd, ja je kunt je eigenlijk niet voorstellen dat zij dit hebben kunnen doen voor zo’n luttel bedrag.

Het huisje was nog niet geheel af, de muren moesten nog worden afgewerkt, maar toch werd de opening op een heel eigen Sri Lankaanse wijze gedaan en kreeg ik van de commandant de papieren waaruit bleek wat zij allemaal hebben gekocht en dus waaraan het geld was uitgegeven. Een nog opmerkelijk iets is het feit dat de soldaten allemaal Sinhala spreken en de vrouw enkel Tamilees en dus verstaan zij elkaar niet of zeer slecht.

Na een bezoek aan het kamp van de soldaten ben ik weer teruggekeerd in Giritale om vervolgens de volgende morgen terug te keren naar Negombo.

Eenmaal in Negombo kwam het verzoek van een bekende om voor hen een huisje te bouwen, dit verzoek is mij al meerdere malen gedaan en nu heb ik dan uiteindelijk de knoop door gehakt en gezegd dat ook zij € 1000.- (150.000rs) krijgen voor de materialen en dat zij zelf samen met de buren dit huisje moeten bouwen, ook hier is een schriftelijke overeenkomst van, ook dat zij het bedrag maandelijks moeten gaan terug betalen, maar dan spreken wij hier over 75 maanden aan terug betalen, maar dit is in ieder geval de bekende knuppel achter de deur.

Na enkele dagen met NL vrienden te hebben opgetrokken, ben ik weer afgereist naar Mullipotana om te gaan kijken hoever zij waren met de voorbereidingen, het geld dat ik hier reeds in mijn eerder bezoek heb achter gelaten was al goed besteed, verbouwing van het huis waar ik destijds in verbleef was al redelijk opgeknapt/uitgebreid, de gleuf voor de hoofdleiding was gegraven, de eerste pijpen waren aangekomen, en de mensen kregen vertrouwen in mij, zij zagen dat er daadwerkelijk iets ging veranderen in hun leven.

Het huisje krijgt een eigen kantoortje, want ik heb enkele mensen opgenomen als assistenten van de Stichting Ayubowan Yaluva Sri Lanka voor dit gebied, zij moeten gaan toezien dat alles volgens afspraak verloopt, in overleg met Suranga wanneer ik in NL ben.

 

De grootste moeite had ik met het feit dat ik een vergunning moest aanvragen om de rimboe rond hun huisjes te ontginnen en echt dit was nog geen eenvoudige opgave.

3 Keer ben ik op het kantoor van de associatie geweest, heb gesproken met de voorzitter, maar dit alles ging behoorlijk moeizaam, bij mijn vertrek na 6 dagen was dit allemaal nog steeds niet rond, een dag voor mijn vertrek naar NL kreeg ik een telefonische toezegging.

Zij vertellen dat er in die buurt goud in de grond zit en dat er niet mag worden gegraven, wij geloven dit wel.

Terug in Negombo moest ik mij gaan bezighouden met de Montisorischool, zij krijgen een andere locatie, een geheel nieuw gebouw bij de tsunami flats, iets waarvan ik op de hoogte werd gesteld tijdens mijn huidige bezoek, komt de regering dan eindelijk tot bezinning!!!! vraag ik mij nu af. Na 6 jaar van sponsoring, wat inhoudt, salaris, materialen voor het leren en spelen, onderhoudt van het gebouw, ja alles is door ons gedaan. Maar nu komt het, de kinderen krijgen de beschikking over een geheel nieuw gebouw, maar dan wel op de tweede verdieping, iets wat mij in het verkeerde keelsgat sprong, kleuters van 4 en 5 jaar oud kun je niet via een levens gevaarlijke trap iedere dag laten lopen en dus heb ik protest aangetekend waarvan bij mijn vertrek nog geen uitspraak over is gedaan, wel moeten wij de overige kosten blijven sponsoren, salaris, les- en spel materialen, ook hierover heb ik mijn beklag gedaan, maar dit mocht tot op heden nog niet helpen en dus blijven wij zo goed en kwaad als het gaat maar doen.

Sri Lanka, oktober 2011

Werkbezoek oktober 2011.

 

Het was in eerste instantie niet de bedoeling om Sri Lanka te gaan bezoeken als werkbezoek maar om mijn vrouw Laura de gelegenheid te geven om in therapie te gaan voor haar handicap die zij zo’n 28 geleden heeft opgelopen.

Werden wij verleden jaar al van alle kanten bestormd om het toch maar eens te proberen hebben wij dus dit jaar de knoop doorgehakt en heeft zij ruim 20 dagen een ayurvedische behandeling gehad, de eerste 10 dagen zijn wij daarvoor afgereisd naar Polonaruwa, waar een eerste diagnose werd gesteld en daar ook de eerste kruiden werden samen gesteld voor de behandeling van de eerste dagen na deze 10 dagen werden er weer andere kruiden klaar gemaakt voor de volgende periode.

De volgende periode werd voortgezet in Negombo in het prachtige Jasmin, iedere morgen om 8 uur werd zij opgehaald en rond 12 uur weer teruggebracht en om dan rond 5 uur weer een behandeling te moeten ondergaan van ruim een uur maar dit gebeurde dan in het hotel.

Om het allemaal af te ronden kregen wij ook nog eens voor 10 dagen kruiden en oliën mee om de behandeling thuis voort te zetten.

Tot op heden kan ik gerust stellen heeft zij er al veel baat bij, kan haar arm weer helemaal in de lucht strekken en kan zij zonder steun van een stoel opstaan wat voorheen ondenkbaar was, en wij hebben nog zo’n 10 dagen te gaan.

Zij vertelde ons wanneer Laura 3 maanden in Sri Lanka zou blijven zij volledig hersteld zou zijn, maar dit doet ze niet, kan niet zolang weg bij haar kleinkinderen is haar excuus.

In de periode dat wij in Giritale waren voor de eerste behandelingen heb ik regelmatig een bezoek gebracht aan Mullipothama (Kantala) waar wij dus bezig zijn met het water project dat in juli van start is gegaan. Na mijn eerste bezoek heb ik geld vanuit NL overgemaakt om het eerste huis van leidingwater te voorzien en de bouw van een nieuw toilet, de waterleiding is klaar, enkel het toilet nog niet geheel, ook heb ik destijds opdracht gegeven om te bekijken of de grond vruchtbaar is, nou ik kan u zeggen op een oppervlakte van ongeveer 100 m2 staat nu groente te groeien en dus dat is al een groot succes, maar het probleem is nu dat ze het leidingwater gebruiken voor bevloeing en dat is voor de toekomst te duur, maar het ging erom of er wel iets zou willen groeien.

Wanneer ik weer nieuwe gelden binnen heb wordt bij dat huis de grond ontgonnen en een put geslagen om via het grondwater te grond te bevloeien daar besproeien onmogelijk is ivm ijzerhoudend en zoutig water.

Na dit alles gaan wij verder met de aanleg van de nieuwe watervoorzieningen bij de overige 36 huisjes en dat dan niet alleen, maar ook de bouw van toiletten, renovatie van de huisjes, en de ontginning van de grond behoort tot ons plan, alles is nu ook weer afhankelijk van de binnen komst van de gelden, ook de opbrengst van de boeken en platen markt van 6 november is mede bestemd voor dit project, maar dat zal bij lange na niet voldoende zijn, maar wie weet.

Dan op de voorlaatste dag van ons verblijf in Giritale kwam het verzoek van Suranga om een rolstoel te kopen voor een gehandicapte man, wie en hoe werd mij niet verteld maar het was wel hoognodig en dus heb ik ingestemd, de volgende dag werd in naar Vakarai gebracht waar militairen hun opwachting deden. Buiten hun kamp leefde twee vrouwen met ieder hun kind, deze vrouwen waren het slachtoffer van de oorlog, hun echtgenotes waren gedood tijdens de oorlog door de soldaten die hen nu hielpen met het geven van eten iedere dag, maar de vrouwen mochten niet op het kamp komen en leefde dus als vee buiten het kamp zonder een echt huisje of iets dergelijks. Door de militairen werd mij verzocht om zorg te dragen voor de benodigde financiën voor de bouw van twee huisjes voor deze dames, het betreft hier enkel de materialen, zij zouden zorg dragen voor de bouw en de grond.

Ik vond het zo’n geweldig idee dat ik er meteen mee heb ingestemd, zie, nu eerst echte vijanden van elkaar en nu worden deze vrouwen geholpen door mensen die hun mannen hebben gedood, ik vind dit geweldig en zeker wanneer je hoort om wat voor een bedrag het gaat, beide huisjes gaan slechts € 1400.- kosten aan materialen.

Toen werd ik naar het hospitaal gebracht waar een soldaat lag met slechts een been, hij had een been verloren toen hij op een landmijn trapte, voor deze man was die rolstoel bestemd, nou mensen ik heb nog maar zelden een volwassen mens zo zien huilen toen hij de rolstoel kreeg overhandigd van blijdschap, persoonlijk had ik het er ook moeilijk mee moet ik zeggen, maar dit is het toch waar je allemaal voor doet.

Na een autorit van ± 1.5 uur bereikte wij ons hotel waar de zuster haar opwachting al deed voor een volgende behandeling, om vervolgens de volgende dag afscheidt te nemen van het prachtige Giritale hotel in Giritale.

Terug in Negombo heb ik de daar lopende projecten meermaals bezocht, ook met mensen uit mijn eigen dorp die hun vakantie doorbrachten in Sri Lanka, zij allen keken hun ogen uit, het mooiste was toen wij het General Hospital in Negombo bezochten, want juist om middernacht had Lakmali een zoon gekregen en wij waren eigenlijk als eerste die haar mochten bezoeken, en voor mijn eigen huisarts die mee was, was dit een extra ervaring, ook het bezichtigen van het ziekenhuis daarna.

Wel heb ik het besluit genomen om de hulp aan de gezinnen in Negombo te staken daar ik geen geloof meer heb in de hulp die ik daar gaf, dus Tenisa, Jayaseeli (is naar Koeweit afgereisd), Niroshany en Puspha families staan er nu geheel alleen voor, enkel de kinderen van Jayaseeli en Tenisa worden nog ondersteund met een geldelijke bijdragen per maand, dit bedrag komt vrij bij hun 18e jaar. Voor Anouchika hebben wij nog een extra uitzondering gemaakt door het extra lesgeld dat zij al eerder ontving voort te zetten maar dan rechtstreeks via de school.

Eigenlijk niet te bevatten dat een moeder haar dochters voor de tweede keer achterlaat bij vreemde tussen aanhalingstekens, om te gaan werken in een vreemd en ver land.

Voor de projecten Montisorischool, Pittipana school en Ethukala school blijven wij ons inzetten.

Sri Lanka, juli 2011

Klein verslag werkvakantie, juli 2011.

 

Allereerst stond er weinig op het program, enkel de voortzetting van het voedsel programma op de school in Pittipana, dit is nu weer geregeld voor dit jaar en het verzoek voor hulp aan de mensen in Kantala.

Tijdens mijn verblijf werd ook het vraag bedrag via de 1%club bij elkaar gesponsord en ben ik in die periode begonnen met de bouw van de toiletten op de Sunday school in Kattuwa, dit werd naar aller tevredenheid

gerealiseerd

.

Nu kunnen dus zo’n 200 kinderen die gebruik maken van de Sunday school met een gerust hart naar het toilet en hoeven ze niet meer hun behoeftes te doen achter een hoop stenen of in de struiken.

Op het hoofd programma stond de vraag van mensen in Kantala, in deze plaats zijn nog steeds mensen die het moeten stellen zonder behoorlijk drinkwater en wanneer dit er al is moeten zij hiervoor ver lopen. Het grondwater is van die slechte kwaliteit dat wij niet via deze weg water kunnen ophalen.

Heb tot drie keer toe een bezoek gebracht aan de streek waar het allemaal moet gaan gebeuren, mijn plan is om een straat waar 37 gezinnen/woningen zijn om deze te gaan voorzien van eigen drinkwater via het leiding systeem van de waterleiding maatschappij, dat op enkele km.’s is verwijderd, ook krijgen alle gezinnen behoorlijke toiletten want bij velen ontbreekt een toilet en doen ze hun behoeftes in de struiken achter hun huis, ook moeten er enkele huizen in een betere staat geracht worden daar deze meer lijken op een bouwval dan op een woning waar zich mensen in moeten huisvesten.

Alle bewoners hebben tientallen jaren via de regering een stuk grond aangewezen gekregen waarop zij dus een huisje konden bouwen, het zijn soms grote stukken grond van meer dan een hectare groot., hiervooor zouden wij dus wel gebruik kunnen gaan maken van grondwater voor de bevloeing van de akker, gedeeltes van de gronden zijn zeker geschikt voor akker bouw, mits er voldoen water bij komt.

Alle plannen en ideën werden door de plaatselijke bevolking en bestuursleden van diverse organisatie uitgevoerd en goed bevonden.

Ook het protest van in eerste instantie de Imaan, (mensen zijn allemaal Moslims), hij kon niet begrijpen dat ik,van katholieke afkomst de mensen in zijn streek zou willen helpen zonder, ik denk zieltjes te winnen, maar dit werd allemaal uit de wereld geholpen.

 

 

er ontbreken op deze foto nog twee mensen, allen wonend in een klein huisje

 

 

De plannen zoals die nu op tafel liggen is eigenlijk heel simpel, voor alle huishoudens komt er water, alle huishoudens krijgen goede hygiënische voorzieningen en de huisjes die het nodig hebben krijgen een opknapbeurt, later tijdstip de akkerbouw, hiervoor moeten putten worden aangeboord.

Probleem is wel, hoeft het niet te zijn, zo denk ik er dan over, wanneer de mensen via de watermaatschappij water krijgen komt er ook een meter op te staan, en er zullen ongetwijfeld gezinnen zijn die dit niet kunnen betalen, volgens de mensen aldaar zou het gaan bij normaal gebruik om slechts € 1.00/maand, waar hebben wij het dan over.

Heb dit alles al eens besproken met Nederlandse toeristen die ik tegenkwam in Negombo, zij vonden het allemaal een geweldig idee en bij terug keer in NL. zouden zij gaan bekijken op welke wijze ze mij hiermee zouden kunnen helpen, want we spreken nu al gauw over een bedrag van € 17.000,- en € 20.000,-.

Komen wij nog wel op terug, klik op onderstaande link voor een video.

http://www.youtube.com/watch?v=L3HALVWOf8s

Verder heb ik een bezoek gebracht aan het manneke dat net 3 weken geleden was geopereerd aan zijn hartje, alleen de oogjes van dat kind zeiden genoeg, bij al z’n doen en laten, wat voorheen dus onmogelijk was, werd het mij soms te veel, met een bedrag van € 200.- weer een gelukkig kind dat nu ook echt een toekomst heeft.

Verder hebben wij enkele gezinnen blij gemaakt met een nieuwe bron van water via een watertank, de bedoeling was 5 maar ben moeten stoppen bij drie omdat het geld op was en dan praat ik over een bedrag van slechts € 125.- per tank, met motor en alles wat erbij hoort, heb de overige twee belooft bij mijn volgende bezoek ook voor hen zorg te dragen zodat ook zij water hebben.

Natuurlijk heb ik ook ditmaal weer alle sponsor gezinnen en scholen bezocht en her en der fotos gemaakt die terug te vinden zijn op de website.

 

 

 

Sri Lanka, maart 2011.

Voor een 4 weekse werkvakantie naar Sri Lanka met als doel het afmaken van het ene schoolgebouw op de school in Ethukala, verder stond op het program het bouwen van een huisje voor de familie van Tenisa.

Bijkomend was de bouw van een nieuw toilet met wasgelegenheid voor een gehandicapte jongen uit Palangatura, de reparatie van een motor van de vissersboot van Greetha, de reparatie van onze eigen tuk tuk, geld voor de operatie van een 4 jarig jongetje met een gaatje in het hart op dinsdag 29 maart 2011, uitgevoerd in het ziekenhuis van Colombo.

De problemen op en rond de Montisorischool.

Laksmi heeft een nieuwe shop.

De dochter van Black Mama in Chilaw start ook een nieuwe zaak op.

Thewanti vraagt geld voor schooltassen, drinkbekers en schoolboeken voor 40 kinderen op de kleuterschool in Hambantota.

De renovatie werd meteen na aankomst gestart en moet dus klaar zijn voor mijn vertrek naar NL., alles verloopt volgens plan, er wordt enkele dagen ook in de nachtelijke uren doorgewerkt om dit alles gereed te krijgen voor mijn vertrek.

Wanneer dit alles klaar is hebben de leerlingen er drie leslokalen bij waar dan weer netjes lesgegeven kan gaan worden, het ligt nu in de bedoeling dat een van de lokalen dienst gaat doen als kookruimte om de meisjes op te leiden met huishoudelijke diensten.

Ben op donderdag 17 maart nog wezen kijken maar toen was er niemand aan het werk, dit ivm de verkiezingen, wel waren er kinderen aan het cricket spelen en deze kinderen bedankte me nu al voor de renovatie van hun school terwijl dit nog niet eens af was, was wel effe leuk om te horen.

Wanneer dit gebouw klaar is hebben we nog twee gebouwen te gaan en staan er al mooi twee zo goed als nieuwe gebouwen waar lesgeven nog leuk om te doen is en is er al een groot toiletten complex klaar waar de school echt trots op kan zijn.

De bouw van het huisje van Tenisa liep ook uit op troubles, ook door de verkiezingen, eerst kregen die mensen stenen en zand die gingen stemmen op een bepaalde persoon en wij die dus niet gingen stemmen moesten maar wachten zodat deze bouw ook een dag vertraging opliep, maar ook dit kwam goed, maar bij de bouw die eerst goedgekeurd moest worden door de regering en de electriciteits maatschappij was het het uitgelopen op een buren ruzie, het kwam doordat de buurvrouw dacht dat er te dicht op haar huis werd gebouwd wat helemaal niet waar was, maar het ging enkel en alleen maar om haat en jalouzie, terwijl wij nog verleden jaar voor deze mensen een nieuw toilet hebben gebouwd en zij wonen reeds in een stenen huis. Soms weet je niet of je wel goed bezig bent maar het is gewoonweg zo dat niet iedereen geholpen kan worden en zeker al niet met een nieuw huis, het zijn toch maar weer iets meer dan € 1000,- die hier mee gemoeid zijn.

Dan is er bijgekomen op verzoek van een Nederlandse familie voor de bouw van een toilet met douche ruimte voor een gehandicapten jongen die zichzelf in het geheel niet kan verzorgen, laat staan dat het kan lopen. De mensen uit NL hebben mij gevraagd of dit mogelijk zou zijn daar zij zelf afgelopen februari niet in de gelegenheid waren om dit te doen.

Na met de oma van het kind te hebben gepraat en contact met NL te hebben opgenomen zijn wij op zondag 13 maart van start gegaan met de bouw ervan, en deze bouw wordt dagelijks door mij gecontroleerd, net zoals alle projecten.

Dan kwam ik Greetha’s man tegen die mij staande hield met het verzoek om geld te geven voor de reparatie van de motor, na een kort gesprek kwam het neer op een bedrag van 10000rs, hier stemde ik mee in, maar bij de reparatie plaats werd geconstateerd dat de reparatie en materialen 37000rs zouden gaan kosten, maar dit werd me dan toch wel een beetje te veel en dus werd er gesteld, oké jullie krijgen het geld maar dit geld moet worden terug betaald in maandelijkse termijnen van 2000rs /maand, hier mede gingen zij akkoord en aldus werd de motor gerepareerd, en bleek dat de beide zuigers versleten waren en dus deze werden vervangen.

Hetzelfde liedje was de tuk tuk van ons die door Kumar wordt gebruikt, in januari 2010 is besloten dat hij geen huur meer hoeft te betalen, maar dan moet hij wel zorg dragen voor het onderhoud, dit verliep aanvankelijk redelijk goed totdat ik in oktober 2010 constateerde dat er niets meer van dit onderhoud terecht kwam en hem op de vingers heb getikt van denk erom wanneer die tuk tuk geen onderhoud meer krijgt van hem ik deze zou gaan verkopen.

Nu in maart, dus enkele maanden later is er totaal niets gedaan aan onderhoud en hij heeft nu zelf de tuk tuk voor onderhoud weggedaan, maar nu komt het, hij vraagt mij na twee dagen om geld, want hij kan het niet betalen, en deze tuk tuk ligt zo’n beetje geheel uit elkaar zo dat ik hem ook niet kan verkopen, en dus heb ik maar weer besloten om hem het geld te geven maar wel onder die omstandigheden dat hij mij nu maandelijks en wel iedere 15e van de maand 3000rs moet betalen, zijn die 3000rs op de 16e nog niet bijgeschreven dat ik alsnog over ga tot de verkoop ervan.

De SL mensen lijken zo dom, maar pas op ze zijn echt uitgekookt, wat nu maar weer eens blijkt, ik denk nu maar zo, betaald hij straks niet dan haal ik het bedrag dat er nu wordt ingestoken voor de reparatie, makkelijk terug.

Dan dat manneke van 4 jaar en 4 maanden, de familie krijgt van de regering 150000rs, maar de operatie en bijkomende kosten zijn 180000rs, en dus kwamen zij 30000rs te kort, via Suranga is mij het verzoek gekomen of ik hen zou willen helpen met het geld.

Het jongetje heeft een gaatje in z’n hart, dit werd al geconstateerd toen hij 6 maanden oud was, maar de artsen dachten het groeit wel dicht, maar niets is minder waar, het gaatje wordt alleen maar groter wat het jongetje problemen geeft bij het praten en spelen.

De operatie ervan vindt plaats op 29 maart in het ziekenhuis van Colombo, jammer dat ik dat nu niet meer kan meemaken.

Op de Montisorischool gaat alles zijn gangetje, ook al is het moeilijk om jaarlijks het vereiste bedrag van slechts € 1750,- hiervoor op tafel te krijgen, in de tussentijd heb ik dan nog wel een kleuter van de naast gelegen tsunami flats geld gegeven om ook naar school te kunnen gaan, haar ouders hebben in z’n geheel hiervoor niet de gelegenheid om dit kleine schamele bedrag op te hoesten, het gaat hier dan enkel om een bedrag van enkele rupee’s voor het uniform en boekjes.

Naast de Montisorischool woont een vrouw met haar beide kinderen in een zeer armoedige omgeving, zij wordt al gesponsord maar vraagt dan toch nog om meer hulp om haar beide zonen naar school te kunnen laten gaan. In overleg is gezegd dat wij het verzoek van haar om weer op die plek een winkeltje te starten zullen bekijken en zeker met haar huidige sponsor zullen aan bespreken, het zal echt niet gaan om kapitalen bedragen, alles wordt herzien in mijn eerstvolgende bezoek

Laksmi is via een microcredit begonnen met een winkel waar telefoonkaarten gekocht kunnen worden en waar je telefoon rechtstreeks gereload kan worden. Zij ontving een start kapitaal van 30000rs en begint met terugbetalen vanaf 15 april maandelijks een bedrag van 1500rs. Verschillende NL mensen hebben bij haar al hun telefoon laten uploaden en dus is het eerste geld binnen.

Ook de dochter van Black Mama zoals zij werd genoemd in Chilaw heeft het werk van haar moeder hervat, de moeder die overleed nu ± 6 maanden geleden, hiervoor ontving zij een bedrag van 10000rs, dit voor de eerste aankoop van vis, deze gaat ze straks dan weer verkopen als dry vis en met de winst probeert ze dan een zaak op te bouwen en wie weet gaat het haar ook nog lukken.

Op bezoek bij Vathani in Udappuwa, krijgt een gezellig wederziens, dit zoals reeds velen eerdere bezoeken. Deze familie blijft het goed doen dankzij onze steun en ook tijdens ons verblijf moest zij regelmatig haar winkeltje binnen voor het bedienen van de klanten, haar zoontje nu 6 maanden oud doet het goed.

Onze eigen familie in Warakapola heeft ook geen klagen ondanks de fikse prijsstijgingen van de laatste jaren, de klandizie blijft toenemen en er moet hard worden gewerkt maar dat hebben ze er graag voor over. Hun oudste zoon studeert in Kurunagele en oudste dochter gaat naar Kegalle naar de school, zij hebben mij wel verteld wat voor scholen het waren maar ik weet het echt niet meer wat voor scholen het zijn, maar het zal wel goed komen. De jongste dochter, Samani, was vrolijk en goedlachs en doet het ook volgens haar moeder zeer goed op de school

Dan Thewanthi, zij heeft ons verzocht om spullen te kopen voor de zeer arme kinderen uit haar buurt die naar de Montisorischool gaan in Hambantota, het gaat hier om schooltassen, drinkbekers, schriften, potloden, pennen, gum en potlood slijper, ik ben op haar verzoek ingegaan en heb al deze spullen in Tissamaharama gekocht en wel voor 40 kinderen.

Op de route lag het allemaal wel niet maar ben naar Adams Pieck gegaan en heb hem ook beklommen, ik moet er wel bij vertellen dat, dat een zeer zware klus was en dit dan ook voor geen tweede keer zou doen, echt 5 dagen er na nog hevige spierpijnen, van Adams Pieck die wij beklommen met en start van ’s morgens of nacht om 2 uur en bereikte om 6 uur en afdaalde weer met een aankomst om 10 uur beneden, een ontbijt hebben genomen en op weg naar Tissa om daar die school van verleden jaar weer te bezoeken om te bekijken wat wij hier zouden kunnen gaan doen om dan vervolgens ons op te maken voor Hambantota.

Ik heb mij voorgenomen om mij hierin niet te mengen en het over te laten aan die organisatie.

Op zondag 27 maart rond 11 uur kwamen wij in Hambantota alwaar ons zo’n 40 kinderen met ouders hun opwachting deden, ook hier dus een geweldig ontvangst, alles werd in gereedheid gebracht om de spullen die wij in Tissa hadden gekocht om die uit te delen, mensen ik kan u zeggen een mooier moment heb ik geloof in nog nooit eerder meegemaakt, in een woord geweldig, na afloop werden wij bij Thewanthi thuis uitgenodigd voor een hapje en drankje.

Maandag 28 maart heb ik gebruikt om afscheidt te nemen van de mensen in en rond Negombo en die sponsor gezinnen/families uitgenodigd om ’s avonds bij mijn verblijf te komen om uiteindelijk de overeenkomsten te tekenen voor de financiering die wij hebben gedaan.

Als eerste kwam om Tenisa, zij moet mij een bedrag van 28000rs terug betalen, dit is de meerprijs die ik heb betaald voor de bouw van haar huis, op dat moment vroeg zij mij nog een extra bedrag voor sloten en dergelijke van een totaal bedrag van 11000rs, wat ik heb geweigerd, ik denk het moet maar eens ophouden en ik denk dat ze al genoeg problemen hebben om het bedrag van maandelijks 1000rs terug te betalen, maar ze zullen er wat voor moeten doen.

Daarna kwam Greetha, hier hadden wij in eerste instantie een afbetaling van 2000rs afgesproken maar die avond vertelde ze mij dat ze dacht dat dit een grap was, maar minder was waar, uiteindelijk is besloten om dit bedrag te halveren en gaat zij de reparatie van haar motor (visboot) nu maandelijks terug betalen met een bedrag van 1000rs.

Kumar was de laatste die ondertekende, hij gaat nu maandelijks een bedrag van 3000rs terug betalen voor de reparatie van z’n tuk tuk, hij trok dan wel een zuur gezicht maar hij moet eindelijk eens leren om verantwoording te nemen, maar nu kwam het na ondertekening werd nog snel effe gevraagt om hulp bij de verbouwing van de keuken, je moet maar durven en als antwoord kregen ze wanneer alles volgens afspraak gaat verlopen ik e bij mijn volgende bezoek op terug zou komen.

Het lijkt soms wel of deze mensen denken dat wij het geld aan de bomen hebben groeien.

Mijn laatste dag heb ik gebruikt om de laatste handelingen aan de school in Ethukala de fotograferen en te filmen, het is een geweldig mooi gezicht geworden, de beide gerenoveerde gebouwen, het toiletten complex en de opnieuw in de verf gestoken beide andere gebouwen, zodat het nu echt lijkt op een geheel nieuw gerenoveerd scholen complex, maar wanneer wij weer gelden binnen hebben zullen wij ook die gebouwen gaan renoveren al zal dit dan niet zo zijn als beide andere gebouwen, ook heb ik die dag nog gebruikt om wat bij te kleuren al is die kleur dan ook rood want voor dit heb ik weinig tijd over gehad.

Op onderstaande foto het gebouw dat wij in maart hebben gerenoveerd

Sri Lanka, juli 2010

Voor de tweeentwinstigste keer werd richting Sri Lanka gekoerst met als start het vliegveld van Dusseldorf, en daar is het altijd effe spannend, want natuurlijk heb ik weer veel te veel gewicht bij me.
En ja hoor het begon alweer goed, in eerste instantie kreeg ik te horen dat ik 23 kg te veel had maar daarop vertelde ik hem dat in een zilvere kaart heb, waarop ik die moest tonen, toen werd mij verteld je hebt dan nog steeds 7 kg te veel, moeste eigenlijk 11 kg zijn, want 46 kg mag je meenemen wanneer je goud hebt, dus daar gaf ik maar geen kick op, en dus werd er overlegt en uiteindelijk kwamen ze tot de conclusie dat ik minimaal voor 3 kg bij moest betalen en dat zou dan € 90,- worden waarop ik zei daar kan ik in Sri Lanka heel veel dingen mee doen en ik zei dat dit bedrag dan zou zijn voor de pennen en andere dingen die ik meenam voor de kinderen op de scholen in SL, en ik opende mijn handbagage en liet zien dat die vol met pennen zat en ondertussen gaf ik het personeel dat bij de incheck balie zat een pen en toen was alles opgelost, zelfs de tas met pennen kon mee met de koffers zodat ik alleen nog maar mijn laptop en camera tas bij me had.
De vlucht van Dusseldorf naar Dubai verliep goed, zat aan het raam met niemand langs mij en heb dus iets kunnen slapen, maar van Dubai naar Colombo verliep weer buiten gewoon gunstig, weer een business klas vlucht en dat heeft zo zijn voordelen.
In Colombo werd ik opgewacht door Suranga die me weer mooi naar mijn huurhuisje bracht, het zelfde huisje van februari.
Nadat we waren aangekomen werd zoals van ouds de eerste fles Lion geopend en werd er heel wat afgepraat, ondertussen kwamen heel veel mensen al op bezoek, zodat ik blij was het eten in the Cocunut dat ik rond 10.00 muur mijn bed kon opzoeken, want het is en blijft toch een lange trip.
De volgende dag lekker uitgeslapen en na het ontbijt ben ik gaan wandelen in de omgeving en kwam weer veel bekende mensen tegen die allemaal een praatje met me wilde maken, was echt leuk.
Vrijdag ben ik an de wandel gegaan om de mensen langs het Dutch Canal te bezoeken, nou mensen echt triest en zeker nog extra triest omdat het in de periode van mei toen het zo hard had geregend alles was onder gelopen, maar toen ze mij zagen krijgen de ogen weer een beetje glans, van hieruit ben ik naar de tsunami flats gegaan om de bekende mensen die daar wonen te bezoeken.
De volgende dag heb ik een bezoek gebracht aan de familie Puspha, die voorheen aan zee woonde en en nu een huisje hebben gekregen, of beter gezegd een flatwoning, dit heeft alles nog te maken met de tsunami, zij vertelde me dat ze echt gelukkig waren met deze woning al kan ik het me eigenlijk iet voorstellen, voorheen mooi vrij wonen en nu in een flatgebouw met heel veel mensen om zich heen, het huisje waar zij voorheen in woonde heeft nu Niroshany en het huisje van Niroshany is nu in het bezit van Jayaseeli, de zuster van Niroshany.
Dus de eerste dagen waren snel voorbij.
Op zondag ben ik vertrokken naar Kandy, met onderweg enkele bezoeken aan Warakapola, Ambanpithiya, Mawanella en als laatste station hotel Senani.
Ik moet er wel dat dit hotel me achteraf tegen viel, veel geluisoverlast van schuivende tafels en stoelen boven je en het eten, tenminste op maandag avond was gewoonweg slecht, hiervoor heeft de directie overigens wel haar excuus over angeboden maar daar schiet je niet echt veel mee op. Ook een bezoek aan hotel Country Garden stond op het spel, ik was in het verleden al eens eerder uitgenodigd door Tjebbe en zijn vrouw Truda de Swart, en nu werd gebruik gemaat van die gelegenheid.
Maandag middag hebben wij in de stromende regen een bezoek gebracht, ik moet eerlijk bekennen, ik heb mijn ogen uitgekeken na het zien van wat zij hebben gepresteerd in die 4 jaar dat ze er nu wonen, ja in een woorde geweldig en wanneer je Tjebbe zo hoort praten is hij nog lang niet klaar met z’n werk.
Het was eigenlijk een beetje jammer dat wij op tijd terug moesten zijn om de wedstrijd van het Nederlands elftal te bekijken, maar ook de voortdurende regen was een spelbreker, maar toch weer een geweldige ervaring rijker.
De volgende dag hebben wij wat spullen gekocht die ik hoop te kunnen verkopen op de straks te houden boeken en platen markt in de sporthallen te Helden Panningen, ook op de terugweg werden nog enkele plaatsen bezocht met als resultaat dat wij rond 5 uur terug waren in Ethukala.
Woensdag werd ik opgepikt door Suranga om samen met hem een Nederlands stel op het vliegveld op te halen en naar hotel Topaz in Ethukala te brengen, maar voordat het zo ver was zijn we nog bij de Montisorischool geweest en hebben we een bezoek gebracht aan de basisschool in Ethukala.
Dezelfde avond hebben wij samen geeten in Honky Tonky, waarop zij de volgende dag met Suranga een rondrit Negombo gingen maken, ook deze avond hebben wij samen doorgebracht maar nu in the Coconut Prymitive.
De volgende de dag zijn ze op rondreis gegaan, met een vriend van Suranga.
Zelf heb ik enkele families bezocht en ben in Negombo geweest om spullen te kopen voor de markt die wij dus gaan houden in november, ook had ik een afspraak met een jonge en vrouw uit Ja-Ella, deze was gemaakt voor het treinstaion  in Negombo en werd voortgezet in de ijssalon in Negombo, zij hadden een verzoek om hun school in die plaats te helpen met verschillende zaken, waaronder een complete renovatie, ik heb hen verteld dat ik op dit moment bezig was met de school in Ethukala en dat zij moesten wachten totdat deze school in z’n geheel was gerenoveerd.
De zondag ben ik te voet weer naar Negombo gewandeld met onderweg veel praatjes maken, het was een dag zonder regen, hadden we de laatste dagen toch wel veel last van, enkel heel vroeg in de ochtend een flinke bui, terug in mijn huis heb ik het strand bed uitgeklapt en ben voor de eerste keer een beetje gaan zonnen.
De volgende dagen heb ik het wat rustig aangedaan, afspraken met de aannemer over de school in Etukala maken, een afspraak gehad met de directeur van de school en dan natuurlijk de voorbereidingen voor de bruiloft van Lakmali op donderdag 8 juni.
Ik moet er als fotograaf en video man optreden, op donderdag is de de bruiloft in de kerk en op zaterdag wordt er dan verder gefeest in een cafe iets verder op richting Porutota.
De bruiloft was voor mij een heel aparte ervaring, begon thuis bij Lakmali om 8.30 in de morgen, alle familieleden waren aanwezig en Lakmali zelf werd in een kamertje opgedost.


Er was van alles te eten en rond 9 uur werden er de eerste fotos en video gemaakt van alle aanwezigen, er was toch een fotograaf aanwezig die alles professioneel vast legde.
Om 10 werd er naar de kerk gegaan, waar werd gewacht op de bruidegom en zijn gehele familie, na een uur en 45 minuten was het dan allemaal afgelopen of althans voor een gedeelte, de papieren moesten worden ondertekend en na afloop van dit alles kon het verse bruidspaar de felicitaties in ontvangst nemen buiten bij de ingang van de kerk waarna het bruidspaar vertrok naar een hotel in de buurt voor het gebruikelijke ritueel.
Zaterdag dan zal er een groot feest plaats vinden.
Ondertussen heb ik een jong stel uit Nederland ontmoet en heb hen ons werk laten zien en ook hebben wij een bezoek gebracht aan het nieuwe huis van de ouders van Lakmali, zij hebben ook een tour geboekt bij Suranga, maar omdat die met mij op pad is kan hij deze tour dus niet zelf maken en gebeurt dit door een vriend van hem, dit is dan al de tweede tour die hij moet laten afweten, maar daarom zal ook deze reis die wij samen hebben vastgesteld ook later nog zeker bij blijven.
In de namiddag had ik samen met Jayaseeli een afspraak in hotel Camelot voor werk voor haar, haar brief werd in ontvangst genomen en zij zouden dit met spoedt behandelen.
s’Avonds dus het grote bruiloftsfeest van Dinesch en Lakmali, voor onze begrippen een gebeuren dat ons lang zal blijven heugen, alles wat er gebeurt staat volgens mij in een logboek, want het verliep allemaal gesmeerd en volgens de regels, ook het feliciteren was aan regels gebonden, geen handen schudden zoals bij ons maar een begroeting met gevouwen handen, de bruidegom en bruid werden wel op beide wangen gekust maar dan kwamen de vrienden van Denisch, deze kuste alleen Dinesch en knikte naar Lakmali, en ga zo nog maar effe door, het werd een late die avond alleen ik vertrok wat eerder omdat ik de voetbal wedstrijd van Duitsland wou zien.
De zondag werd doorgebracht met het bezoek aan vrienden die samen waren gekomen na de bruiloft bij Puspha.
Na de nederlaag van Nederland op zondag zijn wij maandag van start gegaan met de renovatie van een van de schoolgebouwen in Ethukala, dit met de gelden die wij hebben mogen ontvangen van twee bedrijven in het land, in eerste instantie hadden wij al een gedeelte van het dak vervangen en nu werd dus ook het de rest volledig vervangen met ook een gedeelte van de muren, met ramen en deuren, verder ben ik die dag met Suranga naar de verzekeringsmaatschappij geweest voor de verzekering van de scooter en de vergunning om er mee te mogen rijden, daarna was het de bedoeling om de bestelling van 10 potten Cardinal op te halen maar deze waren nog niet binnen, dus dat wordt weer een andere dag.
Cardinal is dat spul dat vroeger werd gebruikt om de kachelpijpen en de kachel mooi zwart blinkend te krijgen, tegenwoordig wordt het gebruikt om de deurdorpels in huis mooi zwart glanzend te maken, is alleen nog maar in Sri Lanka te koop.
Op mijn wandeltochten ben ik ook een oud bekende tegen gekomen, Kumari, haar en haar man Anton heb ik enkele jaren geleden geholpen met de aankoop van een tuk tuk en de bouw van hun nieuwe huis, de dochter zit momenteel op de Montisorischool die door ons wordt gesponsord, bij een van deze ontmoeting heeft ze mij uitgenodigd voor een bezoek aan haar huis. Op woensdag een van mijn laatste dagen heb ik haar bezocht en zij vertelde me dat haar man Anton op dit moment in Australien vastzit omdat hij illegaal dit land binnen wou komen, hij is vertrokken op 31 maart 2009 en zij zitten dus zonder inkomsten, zij hebben de steun van hun ouders zowel haar kant als de zijne, maar dat is helaas niet voldoende en zij vroeg dus steun aan mij, heb haar niets kunnen toezeggen, maar zou wel uitkijken naar een eventuele sponsor die dit gezin een dochter van net 5 jaar en een zoon van 9 maanden die zijn vader nog nooit heeft gezien.
Verder heb ik de cricket wedstrijd van de hotels in Negombo bezocht, het was echt een geweldig spectakel waar uiteindelijk hotel Dophin als wnnaar uit de bus kwam.
Een dag later had Andrew een kennis uit Negombo mij uitgenodigd om een training en voetbal wedstrijd bij te wonen, ook dit heb ik gedaan en na afloop heb ik geld gegeven voor 3 nieuwe voetballen want de bal waar ze mee bezig waren stond op springen, alle spelertjes bedankte me heel hartelijk en vriendelijk en zaterdag dus mijn laatste dag kwam Andrew mij nogmaals persoonlijk bedanken en vertelde mij dat er een brief van het bestuur voor mij klaar lag waarin zij mij bedankte, hij zou hem maandag of dinsdag afgeven maar na het vertellen dat ik morgenvroeg vertrek, zij hij dan stuur ik hem wel op.
Verder ben ik bij mijn vrienden langs geweest om afscheid te nemen en ben ik nogmaals naar hotel Camelot gegaan om te kijken hoe het zat met de baan voor Jayaseeli, de manager was niet aanwezig maar vanavond is er een party, waar ik ook voor werd uitgenodigd, dan was hij aanwezig en dan moest ik er maar weer eens met hem over praten.
Met Suranga heb ik om 4 uur afgesproken om verse Lieties te kopen om mee naar Nederland te nemen daar wij deze vrucht niet kennen en dan zit deze vakantie er al weer op en kijk ik nu alweer uit naar de volgende vakantie zo rond oktober.
Heb mijn vlucht online weer bevestigd en zag gelijk dat de vliegtuigen, dus beide van Colomba naar Dubai als die van Dubai naar Dusseldorf bijna vol zaten, maar omdat ik al mijn stoel vast heb staan hoef ik me daar geen zorgen over te maken.



Reis juni 2010


Wij gaan er weer voor.
Allereerst ga ik een bezoek brengen aan de school in Ethukala waar wij dus in maart van dit jaar met gelden van Recycling bv. een nieuw dak of een gedeelte van een gebouw hebben vervangen door een geheel nieuw dak, ik heb weer gelden bij me van Trein 8.28, om het gehele gebouw te voorzien van een nieuw dak.
Wij hebben reeds een start gemaakt met het vernieuwen van het dak omdat dit in de periode viel dat de kinderen vakantie hadden en net voor het regen seizoen en alles was mogelijk.
Wij zijn druk doende om gelden binnen te halen via diverse instantie, waaronder Wilde Ganzen en NCDO om binnen afzienbare tijd alle gebouwen van deze school te renoveren.
Ook de school in Pitipana krijgt een bezoek, hier hebben wij het laatste gedeelte van de vloer van het gebouw dat wij al hadden gerenoveerd vernieuwd, nu hebben wij met de gelden van Boeken Steunen Mensen uit Venlo, de Stg. Kan Ik Er Wat Aan Doen uit Amsterdam, onze eigen boeken en platenmarkt opbrengst, in feite een geheel nieuw gebouw, gebouwd.
Ja een gebouw waar wij echt trots op mogen zijn en zeker de kinderen, nu hoeven zij, en dat is dan wel slechts een gedeelte, niet meer huiswaarts bij een druppel regen, maar wij zijn er nog lang niet. Nog steeds staan er gebouwen te wachten op eenzelfde renovatie, maar ook nu ontbreken ons nog de financiële middelen, maar zodra er zich weer iemand heeft gemeld gaan we er weer voor.
Verder zullen onze families niet ontbreken, en dan doel ik met name op de gezinnen die door Nederlandse gezinnen worden gesponsord en dat zijn er tot op heden nog altijd 11.
Ook breng ik zeer zeker een bezoek aan Vathani met haar nieuwe winkel om te zien hoe het verder gaat en Chandi die van ons ook een microcredit heeft ontvangen voor haar naaiatelier, volgens Suranga heeft zij op dit moment een iemand in vaste dienst en de bedoeling is om dit uit te breiden naar 4 of 5 personen, maar of dit alles gaat lukken moet de toekomst uitwijzen.
Ook staan er in de periode van mijn verblijf twee bruiloften op het program, Lakmali stapt op 8 juni in het huwelijks bootje en Shantha doet dit op 17 juni, dit volgens mijn laatste gegevens.
U kunt bij terugkomst weer een volledig verslag lezen op deze website.






Reisverslag februari 2010


Reis februari 2010.

Vertokken werd er vanaf vliegveld Dusseldorf, waar wij naar waren vertrokken met een apart gevoel van, als dat maar goed gaat, wat was het geval, Tjeu en ook ik had naar onze eigen weegschalen een veel te veel aan gewicht. Maar eenmaal aangekomen werd de balie voor het inchecken opgezocht, een rij mensen van hier tot ginder maar omdat wij online hadden ingecheckt deerde ons dat niet en waren wij de eerste in die rij, de koffers werden zonder al te veel problemen meegenomen en over het teveel aan gewicht werd met geen woord gerept.
Op het juiste tijdstip werd er gevlogen, richting Dubai waar wij aankwamen op het afgesproken tijdstip, ook hier verder geen enkel probleem.
Voor de lucht naar Colombo moet je weer je instapkaart gebruiken en nu hadden wij voor de tweede keer een echte meevaller, onze instapkaarten werden ingenomen en wij kregen nieuwe, en ja hoor instapkaarten voor de business klas, wij kregen stoelnummer 1 E en 1 D, dus dit stuk reis verliep alweer een stuk aangenamer.
Aangekomen in Colombo bereikte wij als eerste de douane controle, maar wij kregen wel bijna als laatste onze koffers en stonden rond 10 uur in de morgen buiten op het vliegveld van Colombo alwaar Suranga ons stond op te wachten.
Er werd koers gezet richting Ethukala, nadat wij eerst onderweg geld van de bank hadden gepind.
Suranga had voor ons een huisje gehuurd, nou huisje je mag gerust stellen een villa zo groot en mooi, na het te hebben bekeken werden de kamers onder ons verdeeld en de huur voor 4 weken betaald, zegge en schrijve 60.000rs wel excl. de stroom.
Nadat wij onze intrek hadden genomen hebben wij gelijk onze eerste vrienden aan het strand bezocht, voor niet te lang daar wij toch ondanks onze business vlucht behoorlijk moe waren.
De volgende dag hebben wij er effe van genoten en wat rond gewandeld en hebben wij een bezoek gebracht aan de Montisorischool.
Woensdag zijn wij met Betty en Theo naar Mawanella, Ambanpithyia en onze eigen sponsor familie in Warakapola geweest.
Donderdag zijn we met z’n allen met een busje naar Chilaw gegaan om het huisje van Lakmali te openen of in te zegenen, ook hier weer allemaal lachende gezichten.
De volgende twee dagen hebben wij wat rondgelopen en hebben de mensen in de tsunami flats en langs het Dutch Canal bezocht.
Zondag waren we weer uitgenodigd in Chilaw voor het Chilaw festival een Christelijk feest een beetje te vergelijken met bij ons de kermis.
Dit is wel zo’n beetje wat we de eerste dagen zoal hebben gedaan.
Dinsdag morgen ben ik met de tuk tuk naar Suranga zijn huis gegaan en hebben wat met elkaar gebabbeld, ben later met de fiets teruggegaan naar Ethukala, onderweg kreeg ik een telefoontje van Tenisa, zij wou me spreken en effe later eentje van Peiris, voor beide werd een afspraak gemaakt en het ging bij Tenisa enkele om de vraag of ik haar een scooter wou kopen en bij Peiris was het een beetje anders, hij heeft destijds garant gestaan voor zijn zwager die 60000rs heeft ontvangen maar daarvan nog bijna niets had terug betaald, hij liet mij de bankbriefjes zien waar 15000rs was afgelost maar dat hadden er inmiddels al 30000 moeten zijn.
Ik vertelde hem dat de zwager het geld voor eind van deze week moest betalen anders werd de motor die wij als onderpand hebben verkocht.
Peiris meende dat hij hieraan voldoende had bijgedragen en vroeg nog gauw effe 3000rs-maand voor zijn hulp, en toen zakte mijn schoen twee meter in de grond, hem vertellende waar hij mee bezig was en dat wij nog steeds 116.000rs van hem moeten krijgen omdat zijn vrouw destijds heimwee had gekregen toen zij naar Cyprus was vertrokken voor werk, hierop kreeg ik geen antwoord waarna wij afscheidt hebben genomen.
Later kreeg ik een telefoontje vanuit Belgiën toen ik net in hotel the Camelot een Arakje aan het drinken was om contact op te nemen met Betty daar zij naar het ziekenhuis moesten ivm uitslag, en zij mij niet konden bereiken daar zij mijn telefoonnummer kwijt waren, heb mijn arackje laten staan en ben met de tuk tuk naar Seashells gegaan waar zij verbleven en toen weer met hen naar het Ave Maria Ziekenhuis in Negombo, geen 15 min. later stonden we buiten en was er al een bezoek gebracht aan de dokter aldaar, zij kregen ieder wat tabletten en een zalfje en moesten de felle zon de eerste dagen mijden.
Ben de volgende dag op patiënten bezoek geweest nadat ik eerst die morgen naar de montisorischool ben geweest waar de zoon, Sihan, van Tenisa op zit, dit ritje in de buurt van de gevangenis heb ik afgelegd met de fiets, daarna richting Seashell alwaar ik Betty en Theo rond zag dwarrelen daar zij geen beach stoel kregen, alles was bezet en het hotel zorgde voor geen nieuwe, beide hadden geen last meer van jeuk en het probleem scheen opgelost te zijn, hierop heb ik afscheidt genomen en hen uitgenodigd om morgen vroeg mee te gaan naar Udappuwa waar Vathani haar nieuwe winkel gaat openen wat ze aannamen en vanavond zullen wij ons in de Coconut treffen voor het eten, op de terugweg ben ik nog effe bij Niroshany langs gegaan en ben toen samen met haar op weg gegaan naar de school waar zij Michelle moest gaan ophalen en verder ben ik huiswaarts gegaan en heb een flinke slok water genomen want het was voor de zoveelste dag echt warm. De opening ging geheel volgens de traditie, eerst werden wij allemaal op ons voorhoofd ingezalfd met drie verschillende kleuren waarna ik de schaar kreeg om het lint door te knippen, verder waren wij de eerste klanten en werden er verschillende kleine spullen gekocht, na nog wat gebabbeld te hebben zijn wij vertrokken naar Chilaw voor een bezoek aan de gehandicapten man met z’n familie, nadat wij eerst onderweg op verzoek van Suranga een familie bezochten die naar zijn zeggen onze hulp goed kon gebruiken. Het betrof hier een gezin bestaande uit een vrouw met 3 kinderen, haar man was opgenomen in een phychiatrische instelling, zij woonden samen met haar kinderen in bij haar moeder en deze was hertrouwd, haar huidige man wilde hebben dat zij het huis zou gaan verlaten en ook de verstandhouding tussen beide was niet goed, hebben het zaakje bekeken en zij had grond waar zij graag een huisje op wou hebben, ik vertelde haar oke, wij de grond en dan het huisje, alles moet nog worden uitgewerkt.
In Chilaw was niemand aanwezig, waren weg voor een sterfgeval en na aankomst in Negombo weten wij ook waar het om ging, de moeder van Nylu, waar wij zondag nog mee hebben gefeest was overleden aan een hartstilstand.
De volgende dag hebben wij ons opgemaakt en vertrokken voor enkele dagen Nilaveli.
Bij aankomst heb ik contact opgenomen met Sieni en haar gevraagd om door te geven aan pater Gunam dat ik was gearriveerd in Nilaveli maar zij vertelde mij dat Gunam in Colombo was en dus geen contact met hem kon hebben, wel vroeg ze me om enkele foto’s te maken van een school in de buurt van de st. Joseph kerk in Nilaveli.
De volgende morgen zijn wij met de boot naar Pegent eiland gegaan voor een prachtige view van koraal stukken, de zee was wel een beetje ruw maar dat kon de pret niet drukken.
Weer een ervaring rijker hebben wij ons bij terugkeer een heerlijk lekker gekoeld biertje genomen, na de middag zijn wij naar de tempel vertrokken voor een bezoek, het was mijn derde bezoek aan deze tempel en bij aankomst wist ik niet wat ik zag, wat een bedrijvigheid, veel kraampjes en handelslieden, ze hadden er een compleet circus van gemaakt, waren er bij mijn eerdere bezoeken nog zo’n 200 in het wild rondlopende herten, nu waren dat er nog slecht een enkelen, dat was een echte tegenvaller, de tempel was nog steeds hetzelfde en het was jammer dat het die dag een beetje bewolkt was zodat je niet al te ver over zee kon uitkijken, na een uurtje keerde wij terug naar het hotel om eerst nog een begraafplaats te bezoeken waar NL soldaten liggen begraven, dit is aan de weg naar Nilaveli, ik hou altijd het merkpunt van die rode berg in de gaten voor zolang het nog duurt daar zij deze aan het afgraven zijn.
In totaliteit zijn wij slechts 2 nachten in hotel Nilaveli Beach geweest dat niet mijn hotel kan worden, kamers waren ruim maar het begon al bij de eerste aankomst, ik kreeg kamer nr. 6 maar mocht daar slechts een nacht in verblijven en de volgende morgen moest ik verhuizen naar kamer 25 op de tweede verdieping, ook hier te weinig handdoeken (op nr. 6 in z’n geheel geen handdoeken wel nadat ik erom had gevraagd), de kranen zaten los, het gordijn hing erbij of het al een keertje was gesloopt, er was geen roomservice, in het restaurant moest je zelf overal zorg voor dragen, wanneer je thee wou hebben en een jonge erom vroeg keek hij je aan of hij wou zeggen weet je eigenlijk dan helemaal niets, en moest je het zelf pakken ze deden als het ware helemaal niets voor je.
Het uitchecken ging zoals alles in dit hotel, had wel een papiertje onder de deur doorgeschoven gekregen dat ik de kamer voor 11.00 uur moest verlaten maar bij aankomst om uit te checken was nog niets bij elkaar geteld en was het ook hier weer wachten.
Uiteindelijk na ruim 45 min. kon ik vertrekken en werden er nog eerst foto’s genomen van de school en werd er nog een bezoek gebracht aan de familie van Vathani.
De reis naar Negombo duurde erg lang en de wegen waren toch al een stuk betere maar toch, tot op een lengte van zo´n 50 km vanuit Trincomalee was erg nog steeds niets gedaan aan de weg maar dat zal er over denk ik een jaar wel beter uitzien, de rest van het wegennet in Sri Lanka is erg verbeterd sinds enkele jaren en zeker na de oorlog is er hard gewerkt aan verbetering ervan, het was omstreeks 17.00 uur toen wij in Negombo aankwamen een reis van in totaal 7 uur, incl. pitstop.
Het was zondag en zoals gewoonlijk een mensen massa van jawelste, maar niet alleen van Sri Lankanen, maar ook zeer veel toeristen, wijn troffen die avond ook nog Betty en Theo, zij zaten te eten in Honkey Tonkey toen wij op weg waren naar the Coconut, zij vertelde dat alle hotels in de buurt bomvol zaten en dat was ook te zien in de restaurants, alles zat vol, leuk voor het toerisme en de economie maar van de andere kant is er veel meer criminaliteit in deze streek aan het komen en het bedelen van jongens en kinderen wordt steeds meer brutaler, het vragen naar sigaretten, snoep en vooral geld is echt een lastpost aan het worden en wanneer ze niets krijgen worden ze ook nog soms vervelend ook.
Soms heb ik het gevoeld dat de kinderen in opdracht van een van hun ouders werken en er op uit worden gestuurd om te bedelen en wie weet misschien wel stelen.
Ook het naar huis lopen na diner is een risico aan het worden, op weg naar huis werd ik lastig gevallen door een jongeman van een jaar of 20, werd hem maar niet kwijt en steeds maar weer die stomme en vervelende vragen, tot op een gegeven moment dat ik mij zo kwaad maakte, wat in eerste instantie geen indruk op hem maakte, vertrok hij.
De volgende dag ben ik met Suranga naar de school in Ethukala gegaan voor het maken van enkele afspraken waaronder het schoon houden van het speelveld, verder hebben wij de school in Pitipana bezocht, ook hier weer praten over het voedsel programma en het repareren van de een vloer in een van de gebouwen. Het voedsel programma is een hele kluif aan het worden daar de prijzen gewoonweg de pan uit reizen, maar ook nu weer hebben wij het toch maar weer klaar weten te spelen dat wij binnen ons budget konden blijven en dus de kinderen vanaf april weer voor een jaar iedere morgen een gevarieerd ontbijt krijgen.
Ook hebben wij het kantoor van Dialog bezocht omdat ik problemen met internet had, eigenlijk te gek, ik heb nu internet voor 400rs/per 24 uur of 7 dagen, na dit moet ik opnieuw de code invoeren en dat was nu juist iets wat ik niet wist, dus ook dit is opgelost.
Tenisa belde me op met de vraag om naar haar zuster te gaan waar wij verleden jaar een toilet en waterpomp hebben aangelegd, dit heb ik gedaan en gelijk bij aankomst kwam ook hier de aap weer uit de mouw, hij was bezig met het opstarten van een fietsen werkplaats maar had niet genoeg materialen om alles te kunnen repareren en dus vroeg hij mij om hulp, dit is dan weer een probleem van mij dat ik niet nee kan zeggen en dus togen wij naar de winkel in Negombo voor de koop van de benodigde materialen.
In de namiddag stond er een afspraak met Andrew op het program, maar door een misverstand is dit verschoven naar de volgende dag, op deze dag zijn wij te voet naar Negombo gewandeld en hebben toen Andrew ontmoet, deze waarschuwde ons voor de praktijken zoals Peiris die erop nahield, overal maar leugens over ons vertellen, iets wat nergens op sloeg.
Bij terugkeer heb ik Peiris hierop aangesproken en hem verteld dat hij dit niet meer moest doen, doet hij het niet dan zou ik er persoonlijk voor zorgen dat hij geen klanten meer kreeg, hij beloofde beterschap en dit is dan maar weer afwachten.
Terug in ons huisje heb ik mij een uurtje neergelegd voor een middagdutje want het is toch een fikse wandeling naar Negombo en dan in die hitte.
Rond een uur of vier zijn wij naar hotel Camelot gegaan voor een glaasje Arack, het was er tevens heel gezellig, rond zes uur waren wij weer terug thuis en heb toen mijn e-mail bekeken.
Op verzoek van een Nederlandse familie die hier was verleden jaar op vakantie was, hebben wij een familie bezocht die dringend aan hulp toe is, het gaat hier om een v rouw en twee zonen, deze mensen moeten echt leven onder erbarmelijke omstandigheden in de buurt van onze Montisorischool, heb gelijk contact gezocht met de mensen in NL en hen verteld dat ik het gezin had gevonden en er ook foto en film van had gemaakt, blij dat ze waren en zij hebben gelijk hun hulp aangeboden en ik op mijn beurt dit weer aan de mensen medegedeeld. Zo is het voor dit gezin weer een extra meevaller en zullen zij wat vrolijker in de toekomst kijken.
De buren van Puspha, een vrouw met een klein kleding winkeltje vroeg ook om hulp, zij had een winkel met enkele kleren erin hangen maar er zaten geen deuren en enkele ramen lagen eruit, heb aan Suranga gevraagd om het een en ander te bekijken of wij hier kunnen gaan helpen.
Vandaag zondag 21 februari, onze laatste week, hebben wij een bezoek gebracht aan de familie van Thushary, een gezin dat onder erbarmelijke omstandigheden langs het kanaal woont, ook hier weer de vraag om hulp, gezin bestaat uit moeder, twee dochters en een zoon, heb hen verteld dat ik zou gaan uitkijken voor een sponsor zodat zij ergens anders een huisje krijgen. Hierna ben ik naar Seashell gegaan om wat pennen die Betty Vissers gisterenavond aan mij vroeg te brengen, Theo een fanatieke visser vertelde mij dat hij al 5 vissen had gevangen en dat ik vanavond om een uur of vijf maar een grote zak mee moest brengen want de gevangen vis was voor mij ik zou deze vis dan op mijn beurt weer afgeven aan de familie Puspha.
Wij hadden om twaalf uur afgesproken met de buren om een glaasje te komen drinken, maar dit werd al gauw een uur is heel normaal voor Sri Lankaanse begrippen.
Wij hebben er een gezellige avond van gemaakt met toch wel iets te veel arack.
De volgende dag hadden wij met Suranga af gesproken met de familie bij de Montisorischool en voor het winkeltje in de buurt bij Puspha, de mensen werd gevraagd om naar de BOC bank te gaan voor het openen van een bankboekje en op advies van Suranga hebben wij nog geen beslissing genomen omtrent de vraag voor de renovatie van de winkel.
Ook een telefoontje gehad van Darshi, het meisje dat reeds in een eerder stadium een credit heeft gehad maar niet altijd volgens de afspraak terug betaalde en nog steeds een openstaande schuld heeft van 23000rs, zij vroeg wederom voor een bedrag van 75000, maar omdat wij hebben afgesproken om geen crediten meer te verstrekken heb ik dit ook aan haar medegedeeld.
Verder hebben wij nog bezoeken gebracht aan de mensen die wij al in een eerder stadium hebben geholpen, zo bezochten wij het gezin dat van ons fiets onderdelen heeft ontvangen en ook hier stonden al enkele fietsen klaar voor reparatie, het gezin dat ons had uitgenodigd werd ook vereerd met een bezoek, ook de beide gezinnen aan het strand in Negombo werden bezocht. Ook werd weer de Montisorischool bezocht, heb weer enkele maanden speling voor wat betreft de sponsoring, maar nu ook weer kwam het extra verzoek om A.B.C. enz. blokken in hout en hetzelfde voor de cijfers van 1 t/m 0, kosten 10.000rs, hen maar weer eens over mijn hart gestreken en Suranga de opdracht gegeven om deze wanneer hij in Colombo komt te kopen.
Vrijdag morgen, bijna onze laatste dag, zijn wij met de tuk tuk van Shantha, de jongeman die wij hebben geholpen met een nieuwe nier in 2006, naar Chilaw gegaan voor een bezoek aan het gezin waarvan de man gehandicapt is, hier werd een bedrag in rupie’s overhandigd voor de afbouw van z’n huisje, ook zijn wij bij Nylu geweest om te bekijken hoe zij het maakt daar haar moeder enkele weken geleden was komen te overlijden en wie nu voor haar opkwam, maar alles scheen in beste orde, ook de kleine Aseni, dochter van Jayaseeli werd bezocht daar zij thuis ziek te bed lag, had wat uitslag wat leek op de mazelenen.
Vandaag zaterdag, onze voorlaatste dag hebben wij met verschillende gezinnen in en rond Negombo afscheidt genomen.
Zondag echt onze laatste dag hebben wij nog een bezoek gebracht aan Puspha, Niroshany en Jayaseeli en voor het laatst heerlijk geeten in de Biergarden in de buurt van ons huis, is een heel goed restaurant waar je voor heel weinig geld een heel lekker menu voorgeschoteld krijgt wat veel en veel te veel is.
Suranga piktte ons om 0.30 uur op om ons naar het vliegveld te brengen en dan zie toch maar weer wat een online boeking voor voordelen heeft, staan er rijen mensen te wachten om in te checken, wij konden gelijk naar de nog lege balie gaan en 5 minuten later was alles al gepiept, maar ons geluk kon ook ditmaal niet op, of ze zagen onze treurige blikken maar nu ook weer business class, heerlijk van Colombo naar Dubai in een luxe stoel met alles er op en er aan.
Dubai, Dusseldorf werd weer een normale vlucht in een normale klasse, economic class.
Mooi op tijd kwamen wij in Dusseldorf aan, waar wij nog wel vrij lang moesten wachten op onze koffers of wat wij nog bij ons hadden en een uurtje later waren wij weer thuis.

Bezoek Sri Lanka, vertrek 31 januari 2010

Op zondag 31 januari vertrekken wij weer vanaf Dusseldorf richting Sri Lanka voor een 4 weeks bezoek.

Er staat eigenlijk niets speciaals op het programma, maar wij gaan bekijken hoe wij de verdere projecten zo goed mogelijk ondersteuning kunnen geven.

De school in Pitipana kan nog wel hier en daar een opknapbeurt gebruiken, ook de school in Ethukala kan op een bezoek rekenen.

De Montisorischool is ondertussen ons probleem kind geworden, op dit moment hebben wij de gelden nog niet binnen die wij het komend jaar nodig hebben om de salarissen en alles wat er bij komt te betalen, komt daar op korte termijn geen verandering in dan zijn wij genoodzaakt om te stoppen, iets wat ik zeer jammer zou vinden.

Dan moeten wij naar Chilaw, waar wij een bezoek gaan brengen aan het opgeknapte huis voor Lakmali, het moet worden ingezegend, iets waar ze op hebben gewacht tot dat wij in Sri Lanka zijn.

Ook zullen wij weer een bezoek aan de school in Pitipana brengen waar ons het verzoek is gedaan om nog weer een gedeelte van een gebouw de vloer te vervangen, deze vloer is in een zeer slechte staat, net zoals het gebouw, maar dat gebouw kan nog wel effe wachten alleen de vloer is in een zeer slechte staat en moet zo snel als het maar kan vervangen worden.

Verder zullen wij alle families bezoeken die onder onze hoede staan.

Via de website wordt u dagelijks op de hoogte gehouden.


Bezoek Sri Lanka september 2009


Op dinsdag 29 september 2009 vertrek ik weer voor twee weken naar Sri Lanka, niet dat het zo dringend is, maar gewoon er effe lekker tussenuit.

Het heeft ook te maken met het feit dat de vluchten met de Emirates op dit moment echt goedkoop zijn, ik betaallde slechts € 451.17, is toch geen geld, zeg het nou zelf.

Ook het verblijf op Sri Lanka is geboekt met een speciaal tarief, Suranga heeft namelijk voor mij een appartement afgehuurd voor een bedrag van ± € 8.00/nacht.

Natuurlijk breng ik weer een bezoek aan al onze projecten en breng ook bezoeken aan onze sponsorfamilie’s en wie weet wat er verder nog om het hoekje komt kijken.

Ik verheug me er weer werkelijk op, heb aan niemand in Sri Lanka laten weten dat ik er weer aan kom, het moet voor hen een complete verrassing zijn, heb op deze manier misschien de kans om de eerste dag(en) voor me zelf te hebben..

Bij mijn terugkomst zal ik weer een klein verslag maken van mijn ervaringen in die twee weken.


Verslag werkbezoek september 2009


Mijn reis


Eerste dag, was een zeer zware dag, dat had niet alleen te maken met de vlucht maar zeer zeker ook alles wat er bij kwam kijken.

Na een inspannende reis werd ik ziek, kreeg keelpijn, hoofdpijn, het was zeker een griepje dacht ik, maar na twee dagen was er nog weinig verandering ingekomen.

’s Nachts veel zweten, en overdag rustig houden dat is de enige manier om er snel van af te komen, en vooral geen airco gebruiken.
Maar er moest meer worden gedaan en dus maar niet bij de pakken blijven zitten en gewoon kalmpjes de opdrachten afwerken die ik me had voorgenomen.

Het eerste werd Suranga aangesproken over de werkwijze zoals hij die er op na hield, hij moest geen onderscheidt maken tussen de mensen en ook de arme mensen zoals wij die helpen, helpen en niet Peiris er op af sturen. Wat was het eigenlijke probleem, Suranga ging absoluut niet naar het gezin Tenisa en Jayaseeli, maar rende als het ging om de directie van de drie scholen en dat was niet juist, iedereen die wij helpen is goed genoeg voor ons en we maken geen klasse verschil, het duurde wel effe voordat het kwartje viel en nu maar hopen dat alles goed komt.

Zo ook vrijdag morgen, nadat ik eerst Peter Dobbelsteen had opgepikt zijn wij samen naar Uppaduwa gegaan voor een bezoek aan Vathani, zij is bezig met het bouwen van een geheel nieuw winkel pand, welliswaar niet groot maar toch, voor deze bouw heeft zij van ons een credit ontvangen, de ontvangst was zoals vanouds weer uiterst vriendelijk en na een flinke knuffel kregen wij een kop ranja aangeboden en werden er wat vragen gesteld omtrent de voortgang van de bouw. Alles verliep naar wens en ze zouden de winkel bij mijn eerst volgende bezoek klaar hebben.

Na Vathani gingen wij naar Chilaw alwaar ons de man met z’n handicapt z’n opwachting deed, ook hier weer een verrassing, de man was gewond geraakt bij het instappen in de vissers boot, had een gekneusde hand en kon deze voorlopig niet meer gebruiken. Er waren twee mannen zoek, zij waren die morgen uit gaan varen voor het vissen en waren tot op dat uur nog niet terug en ze vreesden het ergste, zee is op dit moment ook wel erg ruw.

Ook hier weer over het algemeen tevreden gezichten, verder werd er gegaan naar Nattandiya, maar hier troffen wij niemand thuis, na ons kaartje te hebben achter gelaten bereikte wij omstreeks 16.00 uur Negombo.

Na mij een beetje te hebben opgefrist ben ik effe plat gegaan, om toch maar bij te komen van die ellendige griep, maar eerst nog een telefoontje naar huis waar Laura mij wist te vertellen dat wij een dezer dagen de griepspuit konden gaan halen, zal wel zo moeten wezen.

Om 20.00 uur werd ik verwacht in de Cocnut Primytive, om samen met Peter en Netty te gaan eten, na dit te hebben gedaan ben ik huiswaarts gegaan om vroeg mijn bed op te zoeken en dan maar hopen op een betere morgen. Het was alweer 6.00 uur toen ik ontwaakte en voelde me ietsjes beter, maar toch nog lang niet goed. Heb me het ontbijt klaar gemaakt en wat neer geschreven en heb mij opgemaakt voor een bezoek aan Puspha, is een fikse wandeling maar dat deed me wel goed, ook hier weer een hartelijk ontvangst met natuurlijk haar beroemde en lekkere thee. Het is vandaag overal rustig het is dan wel zaterdag maar ook poya day (volle maan) en dat heet dan vandaag nergens geen alcohol.Zondag een vrij rustige dag, heb wat familie’s bezocht rondom het kanaal en ben naar de mensen in de tsunami flats geweest waar ik in juni werd uitgenodigd voor een lunch, ook bezocht ik Tenisa waar wij dus laatst nog twee toiletten voor haar en de buren hebben neergezet, ook de familie van het nieuwe huis kreeg een bezoek van mij, allemaal heel mooi en apart.

Na de middag heb ik Peiris op het matje geroepen om hem aan te spreken op de manier waarop hij zijn afspraken nakomt.

Hem heb ik verteld dat wij de tuk tuk terug nemen en dat hij moest gaan zoeken voor ander werk want zo werkt de samenwerking tussen hem en ons niet meer, hij was alweer drie maanden huur achterstand achter, had zelfs geld geleent van mensen die door ons worden gesponsord en dat alles was een beetje van het goeie.

Heb hem er wel erbij verteld dat hij voor ons kan blijven werken en hem al direct werk bezorgt door bij een gezin een nieuw toilet te gaan bouwen, heb hem er duidelijk bij gezegd dat hij dit hooguit met twee personen moet doen zodat zij zelf meer geld over kan houden aan loon. Peiris is een goeie kloot om het maar in NL taal uit te drukken maar kan niet omgaan met geld. Wij hebben ons dus voorgenomen dat hij maandelijks het gesponsorde bedrag overgemaakt krijgt en wel op rekening van zijn vrouw zodat de kinderen toch iedere dag hun eten ontvangen en naar school gaan, want dit laatste ontbrak er ook aan en dat is niet goed.

Maandag morgen zijn wij vertrokken naar Bandarawella voor een bezoek op verzoek van een Nederlands echtpaar, zij hadden mij een draagtas vol met geschenken meegegeven, maar dat leek achteraf enkel alleen maar een smoes te zijn want eenmaal aangekomen op het adres moest ik aldaar een massage salon openen, ook weer iets geheel aparts.

Er moest een lint worden doorgeknipt, vervolgens moest ik als eerste een lont aansteken met een kaars en vervolgens werd er een tafel vol met zoetigheidjes naar voren gebracht.

Een leuke ervaring, na dit alles zijn wij doorgereden naar Ella om daar intrek in een hotel te nemen.

De volgenden dag effe naar Tissamahamarama (Tissa) om daar een kleine safari te doen.

Het eerste wat opviel was de droogte, alle of de meeste drinkplaatsen stonden droog en er werd met tankwagens nieuw water aangevoerd.

Het dieren aantal viel ook tegen maar dat had te maken met de droogte, heb wel twee luipaarden, enkele olifanten, stel herten, krokodillen en ga zo maar door gezien.

Terug in het hotel heb ik een lekkere duik in het zwembad genomen en voor de eerste keer een beetje gezond en dat heb ik weer de volgende dag gemerkt, was mooi verbrandt, maar ook dat gaat weer over.

Na een goede nachtrust hebben wij ons opgemaakt voor een bezoek aan de familie Thewanthi, er werd via de telefoon contact gezocht maar dat was ook hier een probleem, slechte of geen verbingen en dus werd regelmatig geprobeert, maar toen het eenmaal lukte nam niemand op en dus maar op het goede geluk ernaar toe.

Als eerste kwamen wij aan bij hun garage, hier werden wij met open ogen aangekeken als of de man wou zeggen waar komen jullie nu in Godsnaam vandaan, nou dit allemaal uitgelegd kregen wij te horen dat Thewanthi met haar dochter naar het ziekenhuis was voor het halen van een of andere prik en dus niet thuis was, nou ja dat is dan jammer.

Wat mij direct opviel was de bouw van een geheel nieuw huis, de man wist mij te vertelllen dat hij dat aan het bouwen was en dat dit bestemd was voor zijn werknemers , zelf had hij zijn huis wat hij destijds na de tsunami had gekregen verder uitgebreid, ook dit hebben wij gezien.

Alles bij elkaar genomen weet ook dit gezin zich goed te redden en dat dankszij een klein beetje steun vanuit Nederland.

Terug in Negombo kreeg ik een telefoontje van Netty of ik vanavond naar de Coconut kwam om te eten, zeker was dat de bedoeling en dus troffen wij ons daar om 20.00 uur voor een echt lekker diner, half tien was het bedtijd want het was alles bij elkaar toch een zware trip geweest.

Vandaag donderdag heb ik mij voorgenomen om te gaan kijken wat Peiris heeft gebouwt bij de zus van Tenisa, daar moest wanneer alles goed was een geheel nieuw toilet staan. Peiris kwam me met z’n tuk tuk oppikken en we togen naar de plek, er stond een aardig mooi toilet en de mensen waren heel blij met dit gebouw, er werd gelijk bij aankomst drank en koekjes gehaald om alles feestelijk te openen, maar toen kwam het, enkele buren kwamen ook aan gelopen met de vraag voor een toilet, maar daar moest ik helaas nee op zeggen al kost zoiets voor onze begrippen niet echt veel, maar je moet er wel het geld voor hebben.

Na dit alles liet ik mij afzetten door Peiris bij mijn appartment en ben te voet naar Niroshany gewandeld, ook hier weer een mooie begroeting met gelijk een lekkere kop thee.

Na dit ben ik via het strand teruggegaan en kwam uit bij een feestelijke gebeurtenis, bij hotel the Beach werd een bruiloft gevierd en hier stond een olifant om het echtpaar over het strand te dragen, was een mooi gezicht en zekere iets dat alleen toeristen zich kunnen permiteren.

De avond werd gebruikt om in de Coconut te dineren met enkele andere mensen uit Nederland en Duitsland, omdat Peter en Netty de volgende dag vertrokken werd er bij mij thuis samen met de familie Jayaseeli, Puspha en Niroshany een klein feestje gebouwd en dit ging door tot in de kleine uurtjes.

Vrijdag morgen ben ik naar de Montisorischool geweest en heb me kostelijk vermaakt met de kleintjes, had van de houten puzzel blokjes van de gemeente Helden meegenomen en we waren met z’n allen aan het puzzelen geslagen, na een klein uurtje heb ik me opgepakt en ben wandelend naar Negombo gegaan, was niet de eerste keer, maar ditmaal viel het wat tegen, het was verschrikkelijk warm en een van mijn badslippers begaf het onderweg en moest ik hem in Negombo laten repareren. In Negombo heb ik mijn vrienden van de markt bezocht en hier en daar wat rond gekeken, na een fikse verfrissing heb ik me weer opgepakt en ben terug gaan lopen, alles bij elkaar toch zo’n 8 km..

Laat in de middag belde Tenisa op voor de zoveelste keer om hulp, haar kinderen hadden geen eten meer, haar man had geen werk en ze moesten van de gemeente vertrekken uit hun woning, ze vroeg dus nog al wat, heb haar enkele rupees gegeven en verder verteld dat ik haar niet kon helpen.

De gemeente heeft na de tsunami haar moeder een huis aangewezen in de tsunami flats, daarna is zij in deze woning gaan wonen en nu zegt de gemeente dit huis moet verdwijnen en zij moet dus het huis uit, dit nadat er nog verleden jaar december stroom in is aangelegd door die zelfde gemeente, ik heb me voorgenomen om me er maar niet mee te bemoeien en haar dus verteld dat ik niets voor meer kan betekenen dan dat ik nu al doe en dat ze de bedel brieven en telefoontjes achterwegen moet laten.

Ook heb ik haar gevraagt hoe het was met haar moeder, waarop zij mij antwoordde daar kon ze niets over vertellen daar zij niet wist waar haar moeder op dit moment verbleef, zij dacht dat ze was vertrokken naar Kaluttara, de moeder is de vrouw die problemen heeft met haar kanker been, zij ontving van ons reeds een bedrag voor hulp en heb dit via een machtiging via de bank destijds geregeld, het geld komt nog steeds op haar eigen rekening terecht ook de nu weer het voor drie maanden gestort bedrag en dan zien we wel weer verder bij een volgend bezoek, mensen die haar overigens nog willen sponsoren zijn van harte welkom, want deze vrouw al is ze ook effe onvindbaar heeft onze hulp dringend nodig.

Tenisa beloofde me om verder te zoeken en wanneer zij meer wist mij op de hoogte zou brengen, ook in haar vorige woning in de tsunami flats wisten de buren mij ook niets naders te vertellen, ook deze mensen houden me op de hoogte

Zaterdag heb ik me een beetje proberen te vermaken met het bezoeken van Puspha familie en praatjes te maken met de mensen die op het strand aanwezig waren, het was er zoals altijd in het weekend erg druk met lokalen mensen die probeerde te zwemmen in de ruwe zee.

Ook op die dag hebben wij een moped (bromfiets) gekocht voor Laksmi, zij moest iedere morgen een flink eind lopen om te worden opgepikt om naar haar werk te gaan, het was een tweedehands ding maar toch goed genoeg volgens haar en dat zou ik ook zo denken wanneer mij dit werd gegeven, zij vertrekt nu iedere morgen om 06.30 uur van huis en komt terug rond 19.30 uur, zij krijgt deze brommer van ons omdat zij heel veel hart problemen heeft, zij vertrelde mij dat er een klein gaatje in haar hart zat waardoor ze sneller vermoeid zou geraken en ik vind het persoonlijk al knap dat zij dit ruim 3 maanden lopend heeft volgehouden.

Zondag heb ik me een fiets gekocht om toch maar een beetje meer van de buurt te zien en te leren kennen en moet zeggen de eerste kilometers op de fiets vielen me niet tegen, al braken na enkele km. de trappers al en ging de ketting er enkele malen vanaf, is wel wennen met het Sri Lankaans verkeer, rond 19.00 uur was er eten in het bekende restaurant waarna ik vroeg in de veren ging, na eerst nog een feest te hebben bij gewoond van de kerk hier in de buurt, het was een drukte van jewelste waar veel werd gevierd met vuurwerk en alles wat er zoal bij hoort.

Maandag, het schijnt dat Peiris het nog niet door heeft dat hij de tuk tuk moet inleveren want ook nu weer vertelde hij aan Suranga dat hij van de week een gedeelte van de achterstallige huur zou betalen, nadat Suranga mij hiervan melding had gedaan heb ik Peiris gebelt en hem verteld dat hij vanavond om 18.00 uur in Sherry Land moest zijn dan moest er eens goed worden gepraat, hij Suranga en ik zullen dan proberen hem duidelijk te maken wat er is besloten en dat wij niet meer terug kunnen en dus einde verhaal en zal de tuk tuk worden verkocht. Ook moest ik met mijn fiets terug naar de winkel alwaar ik deze heb gekocht voor twee nieuwe trappers en de ketting moet gespannen worden.

Het gesprek die avond met Peiris liep zoals verwacht, bedelen en smeken om hem toch nog een keer een kans te geven, maar die kansen heeft hij al verschillende malen verspeeld, hem werd nog eens duidelijk gemaakt dat hij zo niet verder kon, gaten weer opvullen door het lenen van geld van andere personen, iets wat hij nooit meer terug kan betalen, op dit moment moet hij maandelijks alleen al aan rente 13.500rs terug betalen en dan hebben we het nog niet eens over de aflossing ervan.

Nadat we dachten dat wij het allemaal achter de rug hadden bleven er maar telefoontjes komen van meerdere mensen om hem als nog deze tuk tuk terug te geven, maar daar zijn wij niet op teruggekomen.

Dinsdagmorgen hebben wij de beide scholen bezocht, in Ethukala werd de directie er op gewezen dat zij zorg moesten dragen voor een schoon zuiver schoolplein en niet zoals het er nu bij lag, de directeur verontschuldigde zich door te zeggen dat er te weinig leerkrachten waren, waarop ik antwoordde dat dat de leerkrachten niet hoeven te doen, dat ze daar ook de kinderen voor in kunnen zetten, hij beloofde mij dat ze de volgende dag het plein weer schoon zouden gaan maken.

In Pitipana is eigenlijk nog steeds alles bij het oude, het gebouw dat werd gerenoveerd is nu verder bewerkt wat wil zeggen de deuren en ramen sloten niet goed meer en daar is nu verandering in gekomen, ook was er nog een ruit kapot, deze zal ook nog door ons worden vervangen. Het verfwerk rondom de school laat te wensen over en de gedachten gaan ervan uit dat bij het mengen van de verf met water, zoutwater is gebruikt, ik heb opdracht gegeven om het gehele gebouw opnieuw te verven maar dan met echt zuiver water en dat dit werk gedaan moest worden door Peiris, en hij dus alleen al doet hij voor mijn part er een maand en misschien nog langer over.
Hierna zijn we naar de bank gegaan om geld te storten en over te boeken.

Toen hebben wij ons op weg gemaakt naar Kadawatha, waar ons een jonge vrouw haar opwachting deed, deze vrouw heeft een eigen leuk klein kleding atelier waar zij kleding op bestelling maak, haar verzoek was om een financielen steun voor uitbreiding van het aantal naaimachine’s, machine die het stof doet knippen en ga zo maar door, ook zou ze graag naar Nederland komen dit op haar eigen kosten om daar eens wat rond te kijken in deze wereld, haar verzoek was dan om bij mij thuis te verblijven, heb haar verteld dat ik alles in overweging zal nemen en het haar dan liet weten.

De avond heb ik gezellig door gebracht met Sjarinda Gielen, haar man Sajith en haar zus, nadat we eerst hadden gedineerd in de Coconut, hebben wij de rest van de avond gezellig doorgebracht in mijn appartment.

Op mijn laatste dag had ik niets bijzonders op het programma staan, het grootste gedeelte van de dag zal ik met mijn vrienden verbrengen, ook moet ik nog mijn fiets naar Suranga thuis brengen, waar hij zal worden gestald tot dat ik weer terug kom en dat zal zoals het er nu naar uitziet februari 2010 zijn. Heb de school in Ethukala bezocht, daar waren zo’n 50 leerlingen hard aan het werk om het schoolplein weer netjes in orde te krijgen, Jayaseeli kwam weer met het verzoek om Peiris de tuk tuk terug te geven, maar ik heb haar verteld dat ik daar niet meer op in ging, Suranga vertelde me dat de tuk tuk niet meer in die staat verkeerde zoals hij had gehoopt en deze moest dan ook eerst onderhanden worden genomen aleer hij kon worden verkocht.

Dit was dan zo’n beetje mijn verhaal van de afgelopen 2 weken, ben op donderdag 15 okt.via Emirates weer huiswaartst gekeerd en bij het plaatsen van dit bericht op internet heb ik alweer heimwee en krijg ik alweer de kriebels, maar het zal toch weer enkele maanden duren alvorens ik weer afreis, eerst de gigantische boekenmarkt op 15 november in de Sporthallen en midden december de sponsor acties van het Bouwens van der Boijecollege, deze twee acties moeten er dan weer voor gaan zorgen dat wij de mensen in Sri Lanka nog meer kunnen gaan helpen.


Bezoek Sri Lanka juli 2009


Op 24 juni 2009 voor de negentiende keer naar Sri Lanka.


Samen met Laura (mijn vrouw) en Thieu Bex ga ik dan de projecten bezoeken waar wij mee bezig zijn.

Pitipana, Ethukala, Palangutara, Chilaw, Udappuwa, Warakapola, Nuwara Eliya, Hambantota en Koggala zullen dan weer worden aangedaan, de laatste twee is het nog niet geheel duidelijk.

In Pitipana gaan wij de school bezoeken die wij in 2008 voor een gedeelte hebben weten te renoveren, ook zal ditmaal aandacht worden besteedt aan het voedsel programma hoe wij dat voor de toekomst gaan regelen, want zoals bekend is, het Bouwens van der Boijecollege in Panningen heeft nog geen sponsoractie op touw gezet en de planning is dit te doen in december van dit jaar, maar wij moeten er zorg voor gaan dragen hoe wij deze tijd gaan overbruggen want ik wil de kinderen hiervan niet de dupe laten worden, ook zal worden bekeken hoe wij goedkoper kunnen gaan leveren en de gedachten is dan dat het bereiden van dit dagelijkse eten wordt gedaan door mensen die reeds een sponsor bedrag maandelijks ontvangen en mijn gedachte gaat dan uit naar Puspha, deze ijverige vrouw die haar inkomsten haalt uit de verkoop van vis op de markt bij haar in de buurt, kan op deze manier haar inkomsten wat op vijzelen en wij kunnen dan stoppen met het geven van extra geld.

De school in Ethukala zal worden bezocht en hier zal aan de orde komen hoe wij de school kunnen gaan helpen om deze verder gerenoveerd te krijgen en wat de bevolking rondom de school kan doen, zoals bekend is hebben wij op deze school een duurzaam toiletten complex gebouwt en een gebouw gerenoveerd zodat het nu geschikt is voor het geven van onderwijs en dan met name, computerles. Dit moet worden uitgebreid met geven van kookles, naailes en landbouw.

In Palangatura staat de Montisorischool, een school met zo’n 30 kleuters, in februari had zich een sponsor gemeld maar een maand later heeft deze zich weer teruggetrokken, gezien het feit dat zij een project hadden gevonden dat hen meer aansprak dan dit project en dus zijn wij nog altijd op zoek naar mensen die ons willen helpen om deze kinderen naar school te laten gaan, gebeurt dit niet op een korte termijn dan ben ik helaas genoodzaakt om te stoppen met het sponsoren van deze kleuters en hun juffen.

Het kosten plaatje ligt op € 1750.- op jaarbasis en dan hebben wij het over het salaris van twee juffen, les- en speelmaterialen en stroom en water kosten.

In Chilaw hebben wij een familie wonen die het tot op heden wonderbaarlijk goed doet, onze dank gaat uit naar de sponsor van deze familie, zij hebben in een zeer korte tijd een huisje gebouwt, waterleiding aangelegd en zelfs gezorgd voor opslag van hun voorraden, maar er is nog niet alles klaar, hun huisje moet worden uitgebreid en dat was het plan bij mijn laatste bezoek.

Vathani de vrouw die gevlucht is met haar gezin door het Tamil geweld vanuit Nilaveli naar Udappuwa heeft een goed lopend winkeltje weten op te zetten middels onze hulp van een minicredit, haar man die nu ook in het bezit is van een boot, wel zonder motor en net, vraagt om het laatste en ik zal ter plekken gaan beoordelen of het wel haalbaar is voor ons, wij spreken hier toch al gauw weer van een bedrag van ± € 1500.-, maar ook hier heeft onze inzet goede resultaten opgeleverd.

Hetzelfde geldt voor Warakapola waar wij een familie hebben zitten die ons bij ieder bezoek wederom verrast, iedere keer hebben zij weer iets aan hun huis/restaurant veranderd en uitgebreid, zij zijn als het ware het goede voorbeeld van hoe het moet. Wanneer je het bekijkt van onze eerste kennismaking in 1999 tot nu aan toe is een hemelsbreed verschil, destijds nog wonen in een blikken hutje en nu na enkele jaren een groot en goedlopend restaurant en dat met dat beetje hulp van ons en dat is meestal al voldoende een beetje steun in de rug en dan nog een beetje wil van hun kant en alles komt goed. Bij deze familie hoeven wij ons echt geen zorgen meer te maken, deze mensen redden het wel en ook hun 3 kinderen hebben een zekere toekomst, daar maak ik mij echt geen zorgen meer over en het is mooi dat dit ook kan.

Vanuit Nuwara Eliya is ons het verzoek gedaan om hen bij te staan met de uitbreiding van een weeshuis, Thieu Bex, die ditmaal met ons meegaat heeft dit voor zijn rekening genomen en zal gaan bekijken wat wij voor hen kunnen gaan betekenen, Thieu die de eerste paar dagen samen met ons in hotel Blue Oceanic verblijft, wordt opgehaald door de aanvrager en zal dan enkele dagen in Nuwara Eliya verblijven om het een en ander uit te zoeken, of wij daar daadwerkelijk mee in zee gaan zal afhangen van de ondervindingen van Thieu en de kosten dit nieuwe project met zich meebrengt.

In Hambantota woont de familie van Thewanthi een gezin dat door een Nederlandse familie wordt onder steunt en ook in Koggala waar de familie Ruhan woont ook gesponsord door Nederlanders, is nog niet geheel duidelijk, maar wij zullen wel zien en het ter plekken beoordelen of wij hen een bezoek zullen brengen, is ook afhankleijk van de tijd die ons rest, is in ieder geval niet naast de deur.

Ook zal ik een bezoek brengen aan de mensen in het plaatsje Nitandiya en de mensen langs het Dutch Canal in Periyanmulla (Negombo), achter de Don Bosco flats (tsunami flats) en wie weet krijg ik via Suranga een gesprek met de burgenmeester van Negombo omtrent de mensen die aan het kanaal wonen en onder zulke omstandigheden moeten leven die ver beneden alle waarde zijn.

Dan brengen wij natuurlijk ook regelmatig een bezoek aan onze vrienden in de buurt, familie Puspha, familie Niroshani, familie Jayaseeli, familie Thushani, familie Peiris, en Shantha, ook allen gesponsord door Nederlandse familie’s en velen anderen die wij in de loop der jaren hebben mogen leren kennen.


Ik hoop dat wij bovenstaand allemaal waar kunnen maken in die drie weken die wij hebben, maar wij houden u bij terugkomst op de hoogte.


Verslag werkbezoek juli 2009


Voor een drieweekse werkvakantie naar het prachtige Sri Lanka.


Woensdag 24 juni zijn wij met z’n drieen afgereist naar Sri Lanka, voor een werkvakantie voor de stichting Ayubowan Yaluva Sri Lanka..

’s Morgens rond 11.00 uur werd koers gezet naar de luchthaven van Dusseldorf om met de Emirates te vertrekken, alles verliep naar wens en wij mochten dit keer per persoon 30 kg aan bagage meenemen en 7 kg handbagage, en dat is wat je noemt een echte meevaller, maar dat was nog niet alles, nadat wij in Dubai waren gelandt en moesten overstappen op een ander vliegtuig kregen wij te maken met nog een aangename verrassing.

Wat was het geval, nadat wij de instapkaarten hadden afgegeven kregen wij in een keer geheel nieuwe instapkaarten maar daar werd geen aandacht aan geschonken en wij kwamen pas bij het zoeken naar de stoelnummers erachter wat er was gebeurt.

Wij hadden nieuwe stoelen aangewezen gekregen en deze stonden in de business klasse, alweer een ervaring rijker, geweldig zoals je hier zit en het comfor, kan eigenlijk niet beter en wij kwamen dan ook ietsjes beter uitgerust in Colombo aan dan normaal.

Ook hier geen enkel probleen en omdat wij in de business klasse zaten mochten wij er ook als eerste uit en kwamen dan ook als eerste bij de douane, nadat wij eerst een controle post voor de Mexicaanse griep hadden gepasseerd, hiervoor hadden wij ook in het vliegtuig een papier moeten invullen en moesten dit afgeven bij die post.

Alles verliep normaal en vrij snel, ook de koffers waren er snel, zonder ook maar een controle stonden wij buiten waar Suranga zijn opwachting deed en nadat alles was ingeladen vertrokken wij richting ons hotel Blue Oceanic in Ethukala.

Nadat wij ons hadden ingecheckt werden de koffers leeggemaakt en werd er overgegaan met het nuttigen van enkele frisdrankjes, ondertussen kwamen de eerste vrienden ons al opzoeken in het hotel en was onze Nuwara Eliya gast ook gearriveerd, hebben wij ’s avonds gezamenlijk gedineerd en hebben wij een bezoek gebracht aan de familie Puspha, rond 22.00 uur zijn wij in bed gekropen na (een) langen dag(en).

Na dit alles werd er een dag rust genomen en ontvingen wij verschillende vrienden in ons hotel.

De volgenden dag zijn Thieu en ik samen aan een kleine wandeling begonnen, als eerste bezochten wij de school in Ethukala, het was zaterdag dus deze was dicht maar konden wel zien dat het gebouw mooi was opgeknapt, alles lag er tip top bij. Van hieruit gingen wij naar het Dutch Canal, om de mensen te bezoeken die ik in februari heb leren kennen, hun situatie was nog steeds hetzelfde erbarmelijk, alleen het opschonen van het kanaal was gestopt en de stank iets verdwenen, maar de drab lag nu opgedroogt tegen de huisjes, na wat heen en weer gepraat en de kinderen te hebben voorzien van pennen en chocolade (koetjes repen) hebben wij onze tocht voort gezet en kwamen wij bij de tsunami flats, hier kregen wij te horen dat de nog zeer jonge moeder Nylouka was vertrokken naar Dubai om daar te gaan werken met achter zich latend een zoon van 2 jaar en eentje van 3 maanden, voor ons onbegrijpelijk, verder bezochten wij de familie die ik heb leren kennen destijds in het tsunami tenten kamp van het rode kruis, hun situatie was nog altijd hetzelfde, niks veranderd.

Terug in het hotel deed ons Peiris zijn opwachting, hem had ik te kennen gegeven om hem de tuk tuk die hij van ons op huurbasis heeft en waarvoor hij maandelijks een x bedrag voor moet terug betalen, moest gaan inleveren daar hij zijn afspraken niet nakwam, dit werd recht gezet en hem werd te kennen gegeven wanneer hij zijn eerst volgende betaling niet na kwam hem alsnog de tuk tuk werd afgenomen, en nu maar afwachten of hij zich houdt aan deze afspraak.

Het was al later op de avond toen wij twee mensen uit Nederland tijdens het diner leerde kennen, met hen werd op het terras enkele biertjes gedronken en met hen werd afgesproken om de volgende morgen naar de familie Puspha te gaan zodat zij ook de Sri Lankaanse families leerde kennen, maar eerst had ik op zondag nog een afspraak met Andrew, de chauffeur van Netty en Peter Dobbelsteen, deze afspraak was om 10.00 uur en hierna was er een afspraak met Mohammet, die een pasje kwam afhalen wat ik mee had genomen van een kennis vanuit NL.

Maandag morgen hebben wij met onze vrienden uit Nieuwkoop een bezoek gebracht aan onze projecten waar onder de montisorischool, Ethukala school, Pittipana school en de familie Puspha.

Dinsdag was de laatste dag van onze vrienden, ’s morgens hebben wij met hen een bezoek gebracht aan de vissers markt en de familie van Tenisa, na dit bezoek waren zij zo onder de indruk van ons werk, dat zij hebben besloten om over te gaan tot sponsoring van dit gezin. Het laatste avondmaal voor hen werd genuttigd samen met ons in the Coconut, een klein maar echt gezellig, en goed restaurant, waar je nog voor zeer weinig geld zeer goed kunt eten.

Om 21.00 uur hebben wij van hen afscheidt genomen en zij werden met een taxi afgehaald voor transfer naar het vliegveld om om 24.01 uur te vertrekken met Airlanka naar Frankfurt.

Woensdag morgen hadden wij een afspraak met Jayaseeli om 10.00 uur maar zij was niet thuis op dat uur, en zo hebben wij een bezoek gebracht aan Tenisa om te gaan bekijken wat wij voor haar kunnen betekenen met betrekking tot haar toilet dat er moet komen, in eerste instantie zou het gaan om een bedrag van 25.000rs, maar daar moest nog verder navraag naar worden gedaan, ook zijn wij overgegaan tot koop van een nieuwe matras en muskitonet voor haar beide zonen. Ook hebben wij het huisje van de oude dame, wat wij in het verleden ook al eens onder handen hadden genomen, opnieuw voorzien van een nieuw dak en balken, waar zij ons uiteraard weer geweldig voor bedankte. Verder hebben wij een krotje bezocht van een invalide vrouw wat dringend aan vervanging toe, hier hebben wij ook onze toezegging gedaan en Peiris opdracht gegeven om dit nader te bekijken en te onderzoeken wat hier de mogelijkheden en kosten zijn, ook moet worden onderzocht of het wel toe is gestaan om daar een nieuw huisje te bouwen.

Donderdag werd overgegaan tot de aanschaf van de materialen voor het dak van de oude vrouw en nog diezelfde dag werd een start gemaakt zodat de vrouw de nacht door kon brengen onder een nieuw dak.

Ook hebben wij het verzoek van Laksmi ingewilligd, een huisje huren in Kattuwa, voor een bedrag van 2500rs/maand heeft zij nu een huis met haar beide zonen van 2 kamers en een keuken, dit alles werd mogelijk gemaakt doordat zich iemand heeft gemeld voor sponsoring van een x-bedrag, er werd een huurbedrag voor 6 maanden betaald en ook hier weer blijde gezichten.

Vrijdag zijn wij vertrokken voor een bezoek aan Vathani in Uddapuwa, ook hier weer een begroeting als vanouds, en zij kwam ook weer aanzetten met het geldbedrag dat was afgesproken voor de terugbetaling van het microcredit, maar toen kwam het, de huur voor de winkel was opgeschroeft en zij vond het beter om op het stukje grond een nieuwe winkel te bouwen en hiervoor vroeg ze om een credit wat ik ook heb gegeven, want zij en haar familie doen het voortreffelijk, was ik in eerste instantie van plan haar man een motor met net te geven voor het vissen, zij vond dat de winkel voorrang moest krijgen en ook gezien het feit dat zij of hij enkel maar kon gaan vissen op bepaalde tijdstippen van het jaar.

Verder hebben wij een bezoek gebracht aan Chilaw waar de familie van de gehandicapte man onze opwachting deed, hier was in de 3 maanden weinig verandert en op de vraag wat met het sponsor geld gebeurt wist hij mij te vertellen dat alles op het bankboekje staat en dat het bedrag nog niet toereikend was, en wanneer dit geld voldoende was, hij dit geld gaat gebruiken voor de bouw en uitbreiding van z’n huis en dit was op dit moment nog niet toereikend, ook hier weer voldoening.

Na dit bezoek zijn wij vertrokken naar Nattandiya, maar hier was niemand thuis en hebben wij een bericht achter gelaten dat wij aan huis waren geweest, nog diezelfde avond werd door haar gebeld naar het hotel en hebben wij met haar afgesproken om 13.00 uur in het hotel op zaterdag.

Vandaag zaterdag hadden wij eigenlijk geen specifieke plannen, en hebben Tjeu en ik een fikse wandeling gemaakt na het ontbijt van ongeveer 3 uur, verder hebben wij deze dag doorgebracht met onze vrienden en biljart in het hotel.

Zondag zijn wij naar Warakapola geweest om de familie Gunaratna te bezoeken, de familie die ons altijd weer laat verrassen. Ook ditmaal weer hadden zij er een ruimte bij gebouwt, alleen wij troffen wij de vrouw des huizes aan daar de kinderen naar de zondagsschool waren en de man op weg was voor de inkoop.

Ook op deze dag werd er een start gemaakt met de bouw van de twee toiletten voor de families bij Tenisa, dit na overleg met Peiris die ook de verantwoording kreeg voor dit alles.

Maandag hebben wij opdracht gegeven voor het boren van een waterput voor de zuster van Tenisa, deze wordt op het verzoek van de familie geslagen, hun wensen waren een nieuw toilet en de waterput, maar wij waren alleen maar in staat om aan een van de vragen tegenmoet te komen en de keuze van hen viel op de pomp.

Peiris heeft alles geregeld en na twee dagen hebben wij de pomp geopend.

Dinsdag hebben wij op verzoek van iemand uit het hotel een bezoek gebracht aan de school waar zijn kinderen op zaten, hier was dringend behoefte aan een electrice waterpomp, na het bezichtigen ervan kwamen wij tot de conculse dat ook dit geen overbodige luxe was. Wij hebben ons opgepakt en zijn naar het dorp gereden voor de koop van een pomp met een beveiliging ertussen, kosten rond de 100 Euro’s en deze werd naar school gebracht waar ons al iemand stond op te wachten voor de vervanging van de oude.

Ook hebben wij op deze dag een bezoek gebracht aan de verzekerings maatschappij om het schade bedrag van het ongeval met de scooter van Jayaseeli op te gaan halen maar ook hier stond ons weer een verrassing te wachten, van het bedrag wat rond de 18.000rs was werd door de verzekeringsmaatschappij 2000rs in rekening gebracht, waar ik het dus uiteraard niet mee eens was en na een heftige discussie zou ik die dag nog gebeld worden door de manager van het bureau, dit gebeurde laat in de middag en werd het bedrag van 2000rs teruggebracht naar 500rs, Suranga had een pak papieren meegekregen die moesten allemaal ingevuld worden.

’s Avonds moesten wij naar de waterpomp die gereed was, en na film en foto’s, werden ook de twee toiletten bij Tenisa geopend, alleen ook hier weer een echte Sri Lankaanse verrassing, de mannen van de families die gebruik gaan maken van deze WC hebben meegeholpen met het aanslepen van stenen en zand en zij vroegen voor dit werk wat wij eigenlijk toch voor hen uitvoerde geld, wat ik uiteraard heb geweigerd, het was voor hun best wil en van geld was nooit sprake, kwamen wij rond 19.00 uur terug in het hotel.

Op donderdag morgen hadden wij eigenlijk een afspraak voor het opruimen van de troep rond de school in Ethukala maar de buldozer die dit moest gaan doen kwam niet opdagen en zijn wij naar Puspha gegaan want ook zij maakte zich zorgen daar ik hen had laten weten dat wij niet zonder slag of stoot het huisje wat hun dochter Lakmali zou krijgen, gingen opknappen door ik te horen had gekregen dat wanneer dit husje was opgeknapt zij het zouden gaan verkopen, na een gedegen gesprek en waar in werd vastgelegd dat de grond en huisje eigendom werden of op naam van de stichting zouden komen was dit prbleem ook uit de weg geruimd. Na dit zijn we weer naar de verzekeringsmaatschappij gegaan om de papieren die Suranga had ingevuld af te leveren, na een gedegen gesprek en veel gepraat werden de papieren gecontroleerd en door mij ondertekend en van alles werd een copie gemaakt, ook dit ging niet zonder slag of stoot, bij het maken van copie’s viel de stroom ook hier weer weg en moesten we ruim een ½ uur wachten.

’s Middags zijn Thieu en ik op bezoek geweest bij mensen die ik ken, zo kwamen wij bij een gezin uit dat woont in de tsunamiflats, hier was al eens eerder het verzoek gedaan om een fiets voor hun zoon om mee naar school te gaan, dit verzoek hebben wij nog op die dag ingewilligd.

Verder bezochten wij het kind van Nylouka, Nylouka is de moeder met twee zonen die beide zijn onder gebracht bij familie’s en zij zou in eerste instantie in Dubai verblijven maar dit bleek achteraf niet waar te zijn, verder bezochten wij Thusari dat met haar moeder en broer langs het Dutch canal woont en als laatste kwamen we bij Jayaseeli waar wij een kop thee kregen aangeboden.

’s Avonds kregen wij bezoek van Niroshany met haar beide kinderen en ook zij had weer een verzoek om extra sponsoring wat ik heb afgewezen.

Vrijdag morgen werd een begin gemaakt met het opruimen van het school plein in Ethukala, een buldozer en vrachtwagen stonden al op ons te wachten. De heleboel werd opgeruimd en opnieuw aangehoogt met nieuwe zand, zodat de kinderen een zuivere speelgrond hadden en ook een plek hebben om het leren zaaien en planten van groentes (moestuintje).

De kosten voor dit alles waren, buldozer 5 ½ uur a 3500rs/uur, vrachtauto opruimen zand 700/vracht 7 vrachten, en 6 vrachtauto’s met nieuwe zand a 4000rs, en dan nu maar hopen dat het ook zuiver blijft, in ieder geval heb ik de directie aangespoord om toe te zien op cleaning van het schoolplein iedere dag.

In de tussentijd zijn wij met Thieu naar het ziekenhuis geweest daar hij veel last had van jeuk, hij kreeg tabletten en een zalfje voorgeschreven, was een allergische reactie van iets , maar wat wist de dokter niet te vertellen.

Rond 15.00 uur waren we terug in het hotel, en hebben wij iets genuttigd waarna wij ons weer op pad hebben gemaakt voor een wandeling.

Tijdens onze wandeling kwamen we langs een tuk tuk garage en omdat wij aan Kumar een van onze huurders van een tuk tuk een bedrag van 12.000rs hadden gegeven voor de reparatie daar wij een overeenkomst hadden gesloten waarin stond dat hij persoonlijk nu ook verantwoordelijk was voor de onkosten die een reparatie met zich mee brachten en hij dan geen huur meer hoefde te betalen, ik er wel voor zorgde dat de tuk tuk op dit moment tip top in orde was en een nieuwe uitlaat noodzakelijk en dus betaalde ik het bedrag dat hij vroeg wat stond voor een nieuwe uitlaat.

Maar in de garage wisten ze me een geheel ander verhaal te vertellen, een uitlaat kost nieuw local 1900rs en een originele kwam op 2800rs, met andere woorden hij heeft mij behoorlijk besodemieterd en daar is het laatste woord nog niet over gezegd.

Verder heb ik het er met Suranga over gehad en deze vertelde me dat Kumar in 12 maanden tijd ruim 40.000rs aan reparatie’s had ontvangen, waarop ik hem antwoorden hoe hij het in z’n hoofd heeft weten te halen om deze bedragen aan hem terug te betalen, het antwoord was dat Kumar met nota’s was aangekomen en dat hij er niet bij stil had gestaan, het komt uiteindelijk hierop neer, Kumar moest maandelijks aan huur 3500rs betalen, aan reparaties ontving hij iedere maand hetzelfde bedrag en soms meer terug, zodat hij met de ontvangst van de nota’s de huur betaalde voor de tuk tuk

Ik heb hem hierover gebeld, maar na diverse beloftes van ik kom is hij er nog steeds niet geweest, ik wil een duidelijke uitleg en wanneer die er niet komt wordt de tuk tuk verkocht en wordt onze hulp hoe jammer het ook is stop gezet.

Na een dreigement is hij dan uiteindelijk geweest maar hij hield bij hoog en laag vol dat hij een prijs van 12.000rs had betaald, maar ook op de vraag wat er is gebeurt met de radio die ik in februari voor hem had meegebracht kregen wij als antwoord dat deze in de reparatie was, en dat al 3 maanden volgens hem, hem de vraag stellen van dat kan niet, antwoordde hij, hij zou de radio aan mij laten zien en dat is alles tot opheden en nog steeds geen radio.

Vandaag zaterdag 11 juli gaan wij naar Handala/Wattala om op verzoek van een familie uit Nederland een gezin te bezoeken wat zij sponsoren, hun vraag aan mij is om te bekijken hoe het gezin ervoor staat en of ze nog steeds hulp nodig hebben, dit wordt vastgelegd middels video en foto’s. Gezin krijgt nu een sponsor bedrag van 7000rs /maand en dat is volgens hen te weinig, want zij hebben maandelijks 14.000rs nodig om rond te komen, ook hebben zij nog inkomsten uit de verhuur van 2 kamers, de beslissing is aan hen.

Hierna zijn wij naar het gezin van Kumar gegaan om duidelijke antwoorden, die wij hier ook niet kregen, daar Kumar zich niet liet zien en ook ’s avonds nadat hij was uitgenodigd en wel kwam, kwam er geen uitsluitsel ook niet na een gedegen gesprek met hem in het hotel.

Vanmorgen, zondag 12 juli, hebben wij met z’n allen (Laura, Thieu, Suranga en ik zelf) besloten om Kumar z’n tuk tuk te verkopen en om het gezin niet al te zwaar te bestraffen, want uiteindelijk worden zij de dupe, hebben wij besloten om toch maandelijks een bedrag van 3000rs over te maken, het is triest, maar het is de enige oplossing.

Verder heb ik het wel met hun sponsor over dit gezin en hoe verder te handelen.

Vandaag heb ik verschillend afspraken:

Om 10.00 uur samen met Alouka een fiets kopen

Om 12.00 een lunch bij een familie in de tsunami flats

Om 14.00 uur een afspraak met Laksmi omtrent een eventuele baan bij een communication shop, ga haar voorstellen bij de eigenaar en wie weet.

Om 09.15 een telefoontje dat Andrew onderweg was, Andrew komt praten over het zoeken naar een moeder van een in Nederland geadopteerde jongen, dit op verzoek tijdens mijn verblijf in Sri Lanka.

Thieu is weer vertrokken voor een dag en nacht naar Nuawara Eliya daar hij eigenlijk niet tevreden was met het geen hij daar in de eerste dagen heeft weten waar te maken en is opnieuw gaan bekijken of hij nog iets kan betekenen.

Zelf heb de punten zoals bovenstaand afgewerkt en heb ik samen met Andrew de punten zoals die er waren goed door genomen en nu maar hopen dat het hem gaat lukken om de familie te vinden, maar daar ben ik wel heilig overtuigd.

De lunch in de tsunami flats was lekker en ze hadden zich goed gehouden aan de afspraak om het niet te pittig te maken.

Alouka is een gelukkig meisje nu zij een nieuwe fiets van ons in ontvangst heeft moegen nemen.

Later op de middag hebben Laura en ik nog een bezoek gebracht aan de familie Puspha, en wat geklets en niemand weet waarover daar zij geen woord Engels spreken.

Rond 18.00 uur komt Niroshany met haar dochter Sonali naar het hotel omdat ze toch nattigheid voelt, zij vraagt of ik Peiris wil bellen omdat zij geen Engels spreken, dit werd gedaan en Peiris kwam en toen weer alles weer van voor af aan, na een tijdje komt ook haar man Kumar naar het hotel en nu weer met een geheel ander verhaal, had hij in eerste instantie een kwitantie van de reparatie van de uitlaat bij zich over een bedrag van 11.600rs, dit wel zonder een officiele nota, nu had hij nota’s bij zich waarop stond dat hij ook de motor van de tuk tuk in het geheel had laten repareren, het werd steeds spannender en hoe langer wij doorgingen hoe ongeloofwaardiger het verhaal werd, ja zelfs na het zweren met de handen op het hoofd van zijn dochter werden de leugens alsmaar groter en voor het gezin alsmaar moeilijker want uiteindelijk worden zij de dupe van alles. Kumar liet zelfs het geld zien dat hij van mij had gekregen voor het rijden met de tuk tuk, 5000rs in totaal, had hij op zak en dat terwijl het gezin honger aan het lijden was.

Maandag morgen werden wij weer door Niroshany gebeld en weer met het verzoek om met Peiris naar haar huis te komen, alleen ditmaal was het onmogelijk daar Peiris was begonnen met de bouw van het huisje aan het strand, in de buurt van Tenisa, ik heb haar verteld dat ik zou komen wanneer Suranga terug was uit Nuwara Eliya samen met Thieu.

Vervolgens heb ik de mail geopend en de mail gelezen, en er was een antwoord op mijn vraag aan de familie die op zoek is naar de moeder van hun geadopteerde zoon, in eerste instantie had ik begrepen dat zij de zus en broer van hun geadopteerde zoon wisten maar dit bleek de zus en broer van de moeder te zijn, Andrew gebeld en dit aan hem medegedeeld, waarop hij zij over een ½ uur ben ik in het hotel zodat dan alles wat er in de mail stond konden door werken.Suranga en Thieu kwamen om 14.00 uur terug in het hotel waarop ik Kumar belde met het verzoek alleen naar het hotel te komen, dit verzoek werd gehonoreerd alleen kwam hij niet alleen en was Niroshany zijn vrouw erbij.

Op nieuw werden er vragen gesteld en opnieuw antwoorde hij weer met verschillende antwoorden, waarop werd besloten door Thieu, Laura, Suranga en ik dat de tuk tuk terug zou pakken en hem werd medegedeeld dat hij ons niet moest bedriegen en de waarheid moest spreken, waarop hij en z’n vrouw met een sip gezicht vertrokken.

Nog diezelfde dag ontving ik verschillende telefoontjes om het toch allemaal ongedaan te maken en ook haar zus Jayaseeli ging zich mengen in de strijd.

Na een fikse woordenwisseling en een overeenkomst hebben wij dan toch uiteindelijk besloten om alles ongedaan te maken en om niet de familie eronder te laten lijden van de misstappen van hun vader/man.

Overeen werd er gekomen dat hij zich moest gaan houden aan de afspraken en zo niet dan werd de tuk tuk alsnog hem afgenomen, hij kreeg als het ware een proeftijd van 3 maanden.

Suranga zou hem de tuk tuk op maandag 20 juli weer verhandigen en daarmee was dan voorlopig deze bladzijde gesloten.

Na dit hebben wij de familie van Thushary, het meisje dat werkt in het hotel, bezocht, zij had ons gevraagt om eens langs te komen wat wij dus hiermee waar hebben gemaakt.

Ook hebben wij voor derde keer een bezoek gebracht aan de verzekerings maatschappij die ons nog steeds de schade van het ongeval schuldig is, ook ditmaal was de cheque die wij zouden ontvangen nog niet uit Colombo binnen, ook hier weer wat extra uitspattingen, wat ook niet echt hielp, wel werd ons verzekerd wanneer deze binnen was Suranga dit te horen kreeg.

’s Avonds hebben wij afscheidt genomen van de familie Suranga, door bij hen thuis te gaan dineren en na afloop zijn we nog met z’n allen naar de familie Puspha en Niroshany geweest, we kwamen rond 23.00 uur terug in het hotel, ook hier werd afscheidt genomen van de jongens en na het nuttigen van enkele flesjes bier werd het bed voor de laatste keer opgezocht.

’s Morgens om 07.00 stond Suranga bij ons op de stoep ons naar het vliegvel te brengen, vanwaar wij om 10.05 richting Dubai vertrokken met bij ons 3 mooie lig stoelen die zonder problemen mee gingen.

Het vliegtuig had een vertraging van ± 1 uur maar dit werd op de vlucht naar Dubai voor een gedeelte goed gemaakt en wij vertrokken dan ook vanaf Dubai zonder problemen naar Dusseldorf waar wij rond 19.20 uur voet aan grond zette en opgehaald werden door Jan Houben.


Alles bij elkaar genomen weer een vruchtbare werkvakantie die vooral Thieu nog lang zal heugen.


Bezoek Sri Lanka februari 2009


Op woensdag 11 of 18 februari 2009 (planning) zet ik weer koers naar het mooie Sri Lanka voor een bezoek aan onze projecten en vrienden.

Het zal ditmaal een bezoek worden dat niet al te moeilijk lijkt te zijn en waar wij enkel hier en daar de touwtjes ietsjes strakker moeten gaan aantrekken, want onze vrienden geloven het zo wel, zo schijnt het.

De gemaakte afspraken bij mijn laatste bezoek worden hier en daar niet meer uitgevoerd of nageleeft en daar moet dan weer verandering in komen en zo niet, stoppen wij met onze hulp aan diegene die niet luisteren.

Zo is er bv. Kumar, die van ons een tuk tuk heeft ontvangen en waar hij dus iedere maand een x bedrag voor moet terug betalen, dit doet hij wel, maar ook de afspraak dat alle reparaties lopen via Suranga vergeet hij nog wel eens en geeft dan de rekening aan Suranga die dan weer op z’n beurt niet kan controleren of deze reparatie ook daadwerkelijk werd uitgevoerd.

Dit moet er nogmaals in gehamerd worden, de laatste rekening werd niet betaald, maar ook hij betaalde de laatste huur niet.

Ook Peiris, de man van die andere tuk tuk heeft nog wel eens problemen met het betalen van de huur, ook het afbetalen van het geleende geld is voor hem een groot probleem wat wij dan samen moeten proberen op te lossen.

Voor de rest schijnt het voor wat de familie sponsoring betreft alles goed te verlopen, Jayaseeli heeft werk gevonden en de kleine Anouchika verblijft dan bij haar tante Greetha, Puspha’s familie heeft geen klachten en doet gewoon alles zoals het behoort, Lakmali de dochter en zoon Jesus hebben beide werk, Cresian doet wat hij kan en zij zelf werkt wanneer het kan bij de verkoop van de vis.

Niroshany en Kumar hebben alles naar wens, dochter Sonali doet het uitstekend op school en de kleine Michelle wordt al een echte dame.

Vathani, heeft zoals ik heb vernomen een goed lopend winkeltje opgezet in Uppaduwa, haar man vraagt om een vissers net en motor, zij hebben een boot vanuit Nilaveli over laten komen, zonder deze spullen en ik ga bekijken wat ik voor hen kan en mag betekenen, wel is het een boot die ik destijds heb gegeven met de gemeentelijke gelden. Verder heb ik pater Gunam gevraagt om eens na te gaan hoe het verder verloop van die overige boten is, hij zou mij hierover berichten maar heb nog niets mogen ontvangen en via Sieni Schouten  (Havonos) is gevraagt om eens na te vragen hoever hij hier mee is.

Heb wel plannen om ook naar Nilaveli te gaan en dan zou het eenvoudiger zijn wanneer er al iemand was die wist hoe het allemaal in elkaar steekt.

De gehandicapten man uit Chilaw, heeft een gedeelte van z’n huis klaar en ik zal bekijken wat hij heeft gedaan met de maandelijkse sponsorgelden, heeft hij hier iets van gespaard of misschien al bijgebouwd, dan gaan wij over tot het betalen van de rest voor het huis, zoniet dan moeten wij effe bezien wat wij gaan doen, bij mijn laatste contact via de telefoon verging het hem en z’n familie uitstekend.

Onze familie in Warakapola doet het zoals vanouds gewoon door blijven werken en met het geld weer iets bij bouwen aan hun mooi restaurant in die plaats.

Thewanthi geeft regelmatig een sein via de mobile telefoon en zij hebben het ook naar rato, maar of ik hen ditmaal ga bezoeken weet ik niet, want Hambantota is nu niet in de buurt, maar dat zie ik wel ter plaatse.

Shantha de jongeman met de nieuwe nier heeft van ons geld ontvangen voor het opzetten van een vishandel, ook hier is een bezoek op z’n plaats om te bekijken hoe hij het er verder vanaf brengt, in ieder geval met z’n gezondheid is alles in orde, gelukkig.

Via Suranga heb ik foto’s ontvangen van het feest op de Montisorischool, zij zijn ook tevreden alleen hebben de juffen om meer salaris gevraagt, dit moet ik nog bekijken of dit wel haalbaar is daar deze gelden eigenlijk gewoon uit kas komen en hiervoor zijn wij nog op zoek voor een sponsor.

Op de school in Pitipana waar wij dus een groot gebouw hebben weten om te toveren tot een gangbaar school gebouw en waar dus naar behoren lesgegeven kan worden, hier enkel de vraag nog voor een redelijke vloer, hiervoor zijn wij nog aan het wachten op onze sponsor die deze gelden nog niet in het geheel binnen heeft, maar alles komt goed, voor de rest van de gebouwen zijn wij nog op zoek naar sponsoren.

Het voedsel programma loopt volgens plan, door een mindere opbrengst van de sponsorloop van het Bouwens van der Boijecollege hebben wij nu gelden gebruikt van de opbrengst van de boeken-, en platenmarkt, wij hopen dan ook dat de opbrengst voor de komende sponsorloop weer dekkend zal zijn.

De school in Ethukala is zeer gelukkig met de nieuwe toiletten, maar nu gaan wij ook nog voor een complete renovatie van alle gebouwen, het bedrag van € 25.000,- hopen wij via verschillende organisaties binnen te halen.

Voor nieuwe projecten ga ik op dit moment niet naar Sri Lanka, maar wie weet, dit omdat wij genoeg hebben hebben aan de lopende projecten, wij moeten eerst zorgen dat dit alles waar wij mee bezig zijn goed wordt afgewerkt.

Ook heeft zich een sponsor gemeld voor het gezin in de dakpannen fabriek, maar ik hoop dat ook die andere gezinnen aan bod komen, want zonder onze steun en hulp blijven ze van de ene in de andere dag leven zonder toekomst perspectief.

Mocht u dit aanspreken, laat het ons dan weten en wij sturen Suranga een bericht dat ook deze gezinnen een toekomst krijgen, kijk voor meer op familie sponsoring


Na mijn terugkomst wordt u verder geïnformeerd.


Verslag werkvakantie februari 2009


Eerste dag: aankomst vliegveld Colombo, werd door Suranga afgehaald en naar het hotel gebracht om iets bij te komen van de lange reis.

Maar veel tijd had ik niet daar de eerste vrienden mij al kwamen opzoeken.

Zelf bezocht ik de Montisorischool op de vrijdag en werd daar prompt uitgenodigd om zondag met de kleintjes een uitstapje te maken naar de dierentuin in Colombo, ook dit was een speciale ervaring, alleen ik werd uitgenodigd maar kon wel al mijn eigen gemaakte kosten zoals entree dierentuin en speciaal tarief voor een video camera zelf betalen, ik betaalde voor de entree 2000rs en de andere 100rs, dus we spreken hier maar niet van discrematie

De overige dagen verbleef ik na aankomst in hotel Blue Oceanic om vervolgend op maandag 16 febr. mijn reis naar Trincomalee te maken. Aanvankelijk zou ik daar in eerste instantie pater Gunam ontmoeten maar deze was in Batticoloa voor een begrafenis van een van zijn vrienden en dus werd dit niks, wel hebben wij een school van HaVoNos en het naai atelier in Nilaveli bezocht, er werden foto’s en opnames gemaakt, moet zeggen alles stond er mooi bij en ook het atelier was geweldig en zeker hoe je zag hoe ijverig de dames deel namen aan de cursus naaien, geweldig.

Daarna zijn wij vertrokken om een hotel te zoeken en ik heb intrek genomen in hotel Club Oceanic met als eigenaar Keels, voorheen was Jetwing nog de eigenaar, een mooi maar toch wel prijzig hotel, heb nog gezwommen in de zeer kalme zee waar de watertemperatuur boven de 30o C was, het zeewater was warmer dan de buitentemperatuur.

Later op de avond had ik een afspraak met Hannie Johannink in Trinco, het werd wat later dan de gemaakte afspraak maar dit was de wijten aan het feit dat er om de meter, kan men wel haast zeggen een controle post stond. Het was een leuke ontmoeting en wij hebben onze ervaringen een beetje weten uit te wisselen, voor mij een vruchtbaren avond die ook nog eens gezellig was en het was al laat in de avond toen wij naar het hotel terug keerde, wat wel opviel was dat er geen mens meer op straat was, dit vanwegen de gevaarlijke situatie werd ons duidelijk gemaakt, hadden wij natuurlijk geen erg in.

De volgende dag zouden wij naar Pollonaruwa gaan maar dat feest kon geen doorgang vinden omdat wij een telefoontje hebben ontvangen dat de dochter van Niroshany (Sonali) de maandag morgen omstreeks 08.00 uur een big girl werd en dat op een leeftijd van 8 ½ jaar en dus werd er huiswaartst gegaan.

Was de heenweg nog redelijk wat betreft de controles, de terugweg was des te erger, veel meer controles en veel meer papierwerk, de laatste controle net voor de spoorweg overgang in Habbarana werd de auto volledig gecontroleerd en de vrachtautos moesten allemaal hun spullen uitladen op de daarvoor gemaakte perrons, wagens vol met rijst, flessen water, cocosnoten, alles moest eruit voor men verder kon na controle.

Nadat wij deze post waren gepasseerd hebben wij eigenlijk nergens meer problemen onder vonden. Aangekomen in Negombo heb ik mijjn intrek genomen in een huurhuisje dit om de toch wel hoge kosten enigszins te drukken, alleen was dat wel effe wennen, werd voorheen nog alles voor je gedaan nu moest ik eigenlijk alles zelf doen, boodschappen, zelf koken en noem maar op, maar ook dat lukte.

Ondertussen waren ook Netty en Peter Dobbelsteen in Sri lanka aangekomen en er werd al gelijk een afspraak gemaakt eerst bij hun thuis en woensdag bij mij thuis, lekker gezellig babbelen met een biertje erbij.

Vandaag donderdag 19 febr. was ik om 07.00 uur uitgenodigd voor de big girl party van Sonali thuis, alleen was eigenlijk het ritueel al voorbij toen ik aankwam en het was toch 07.00 uur toen ik aankwam, namelijk het wassen van het meisje, maar de tafel stond gedekt met allerlei zoetigheid maar daar ik al had geeten kon ik alleen maar nee zeggen en heb uiteindelijk een banaantje naar binnen gewerkt om toch maar het feest niet te verstoren.

Sonali was zeer mooi gekleedt en omhangen met goud en op dat moment vroeg ik mij wel af, hiervoor hebben ze dan wel geld maar voor een eenvoudige keuken vroegen ze mij om hulp en ook voor de toekomst, de verzekering, maandelijks voor dat meisje 1660rs.

Ik heb of beter gezegd ik heb hen de hulp voor de keuken al toegezegd en ook voldaan, maar de rest wordt of is afgewezen, moeten nu maar eerste eens hun eigen leven proberen te leiden en niet maar steeds op onze centen zitten te wachten.

Vrijdag zouden wij naar Tissa vertrekken voor een bezoek aan het meisje Hansi, dit op verzoek van een Nederlandse familie, maar kreeg zojuist van Suranga een telefoontje dat zij niet meer in Tissa werkzaam was en had gevraagt of wij maandag naar Nuwara Eliya konden komen daar had zij nu nieuw werk en waar zij op maandag zou beginnen, dus dit tourtje werd verplaatst naar maandag en dan zullen wij ook de plaatsen Hambantota en Koggola gaan bezoeken waar dus ook families zitten die door Nederlandse gezinnen worden ondersteund.

Dus heb ik besloten om dan maar naar Udappuwa en Chilaw te gaan voor een bezoek aan Vathani en de familie van de gehandicapten man. Maar dit alles verliep niet vlekkelooos, we gingen met de tuk tuk van Peiris en Jayaseeli moest mee voor de vertaling van het Tamils en daar zat het hem nu net in, Jayaseeli was vergeten om haar ID-kaart mee te nemen en bij de controle in Udappuwa die er voor de eerste keer was daar in die streek begon het probleem, maar dit werd goed opgelost door politie en militairen allemaal te voorzien van een pen van de gemeente Helden. Bij Vathani aangekomen werden wij zoals gewoonlijk geweldig onthaalt en zij kwam ook gelijk met de centen over de brug die wij nog van haar te goed hebben ivm het mini credit dat wij haar hebben gegeven. Op de vraag hoe het zat met de boten die ik destijds in naam van Ya-Luva had gekocht kreeg ik in eerste instantie te horen dat hij een boot hier had liggen, ik vertelde hem dat ik die wel wou zien en dus toog ik achter op een motor gezeten naar de plaats waar die boot dus moest liggen, maar daar aangekomen bleek dat helemaal niet een boot te zijn die ik had gegeven, na wat verder door vragen werd er iemand bijgehaald die een beetje Engels sprak en al gauw kwam de aap uit de wouw, deze boot was overgebracht vanuit Nilaveli en de boten die ik destijds heb gegeven waren verdwenen en ook werden er destijds geen motoren en netten bijgeleverd, dus het waren enkel maar boten en zou de vissersvakbond alles hebben opgeeist en hiervan, volgens hun zeggen was de vertegenwoordiger van Ya-Luva in Sri Lanka van op de hoogte, dat er iets niet klopte was mij al langer duidelijk maar nu was mij ook klaar waarom pater Gunam geen boten meer kon vinden. Deze boot krijgt de naam van de stichting Ayubowan Yaluva en zal worden voorzien van een nieuwe moter en net zodat Vathani’s echtgenoot alsnog de zee op kan om te gaan vissen, afspraak werd door mij gemaakt om hier spoedt achter te zetten.

Na wat gedronken te hebben maakte wij ons op voor de terugreis en dus weer door die controle, maar nu voorzien van enkele flessen koele drank, en dat heeft zijn vruchten afgeworpen, aangekomen bij die controle post was alles in orde en na het overhandigen van de drank werd gevraagt om aan de controlepost net voor Chilaw door te geven dat wij er aankwamen en dat alles in orde was, aangekomen bij die post konden wij zonder problemen verder. In Chilaw had de man des huizes goed werk verricht, van het maandelijks sponsorgeld dat hij van ons ontvangt had hij een waterleiding weten aan te leggen en ook een huisje/hutje gebouwt voor opslag en hij vertelde mij verder dat van de volgende centen het huis verder werd afgebouwd.

Vandaag 22 febr. met Netty en Peter Dobbelsteen naar Colombo geweest alwaar zij op zoek zijn naar de moeder van hun zoon Dennis, maar ook deze reis bleef zonder resultaat.

De volgende morgen hebben wij ons opgemaakt voor het bezoeken van Hansi in Nuwara Eliya, een meisje dat ik op verzoek van een Nederlander moet gaan bezoeken en daar wij toch naar Hambantota gaan neem ik dit effe mee. Ook een bezoek aan Yala safari zal niet ontbreken.

Via Warakapola waar onze eigen sponsor familie zich bevindt gaan wij via Kandy naar Nuwara Eliya, op zoek naar Hansi, die wij vrij snel wisten op te sporen en alles werd dezelfde dag nog door gesproken om de volgende morgen de gemaakte afspraken na te komen.

Zelf had ik problemen met de stoelgang en dus op naar de pharmacy, waar ik een zetpil kreeg die vrij snel begon te werken en ik af was van die ellendige buikpijn.

Na de nacht door gebracht te hebben werd de volgende morgen koers gezet naar Tissa om nog dezelfde dag op safari te gaan. Na ongeveer 2 ½ uur rond te hebben gecrost kwamen wij toevallig een luipaard tegen die aan het drinken was en toen wij het park wilden verlaten kwamen wij er nog eentje tegen die de weg overstak, dus dit was dan weer effe meegenomen.

Ondertussen was het 19.00 uur toen wij terug kwamen in het hotel en het eerste wat ik deed was een koele fles bier open maken, want het was een stoffige en hete dag geweest.

Op woensdag werd koers gezet naar Hambantota voor een bezoek aan een sponsor gezin, ook hier alleen maar positieve berichten, huis waar zij verleden jaar mee bezig waren om uit te breiden was geheel klaar en was ook mooi, ze wisten me te vertellen dat aan de overkant nieuwe huizen zouden komen, iets waar zij heel blij meee waren daar zij nu minder angst hoefde te hebben voor een nachtelijk olifanten bezoek, na afscheidt te hebben genomen gingen wij op bezoek in Koggala ook voor een bezoek aan een sponsor familie, zijn hadden in september een bedrag gekregen voor de bouw van een nieuw toilet, nou dit was bijna gereed enkel een dak moest er bovenop, hij had ondertussen wel gezorgd voor electricteit en ook zijn tuk tuk had een nieuwe verfbeurt gehad, dus ook hier weer alles nuttig besteed.

Eigenlijk kunnen wij gerust stellen dat voor het overgrote deel van onze families die door Nederlandse families een steuntje in de rug krijgen het gesponsorde geld goed goed besteden en wij ons verder geen zorgen hierover hoeven te maken maar een groot deel hiervan komt doordat wij 2x jaarlijks Sri Lanka bezoeken en zij weten wanneer er misstanden worden ontdekt, ik onmiddellijk stop met sponsoring en de Nederlandse families worden dan hiervan op de hoogte gebracht

Wij zouden deze dag in Hikkaduwa blijven maar de buikpijn kwam weer opzetten en dus gingen wij snel in een ruk door naar Ethukala, na eerst nog gestopt te hebben bij een pharmacy voor nieuwe zetpillen en ditmaal vroeg ik een hele doos (5 stuks),om deze dan gelijk bij aankomst in Ethukala gelijk te zetten en dan maar vroeg het bed in.

Vandaag donderdag 26 februari ben ik nu precies 2 weken in Sri Lanka en zal deze dag gaan besteden aan wat rust en om zo misschien ook een andere kleur te krijgen.

Vandaag 27 febr. naar de blackmarket geweest voor het omwisselen van geld voor de renovatie van de school, koers was niet al te best kreeg 145.75, (heb ook via de pinpas geld opgenomen om te zien wat het verschil ik koers is) maar hier tegen over staat wel dat ik geen kosten heb bij de Rabobank van het overmaken en een betere koers ten opzichte van de Rabobank in Nederland heb gekregen, dit geld in totaal ruim 1.000000 rupie is gestort op rekening van de Bank off Ceylon (BOC) en is dus bestemd voor de start van de renovatie van de school op maandag in Ethukala.Ook werd er gelijktijdig het salaris van de juffen van de Montisorischool aangepast met maandelijks 2000rs en er werd gevraagt om een bankcard, maar deze werd niet gegeven aan Trust houders

Ben vanmorgen nog geweest op de school in Ethukala en ze waren niet van plan om het gebouw dat ik voor ogen had te starten omdat er op dit moment een gezin in zou wonen, na veel gepraat en ook omdat het gebouw nu eigenlijk niet meer door de school wordt gebruikt het goed zou zijn om hiermee te beginnen en dan wanneer het klaar zou zijn de kinderen dan van die andere gebouwen wanneer wij daarmee zouden starten in dat eerste gebouw les konden krijgen en niet wat hun bedoeling was buiten en dus afhankelijk van het weer zouden zijn, uiteindelijk werd besloten om toch maar te beginnen bij het gebouw dat ik voor ogen had, dus het leegstaande en de familie die er nu woonde moest naar een ander onderkomen uitkijken het komende weekend.

Zal er wel niet meer zijn wanneer het eerste gebouw opgeleverd wordt, maar Suranga zal mij de foto’s door mailen.

Ook hebben wij een bezoek gebracht aan het gezin dat in de dakpannen fabriek werkt, maar ze waren niet aanwezig en zouden morgen wel weer terug zijn, de fabriek lag stil en er waren wel enkele mensen aan het werk met het opknappen van de oven enz., en dus gaan wij een andere keer er naar toe om dit gezin blij te maken met het feit dat er zich in Nederland een familie heeft gemeld voor sponsoring van een bedrag van € 30,00 maandelijks met als voorwaarde dat de kinderen naar school gaan en niet meer mogen werken in de fabriek.

Maar dit alles wordt hen dus duidelijk gemaakt een andere keer, de eigenaar hebben wij het wel al verteld en ook dat hij dadelijk weer de dakpannen voor de school in Ethukala kan leveren.

De zaterdag gebruik ik om de mensen in en rond Negombo te bezoeken, dit omdat Suranga die dag naar het ziekenhuis moet waar zijn moeder een operatie ondergaat.

Maar ook ik zelf ben naar het Eva Maria ziekenhuis in Negombo geweest omdat de buikpijn maar bleef aanhouden, ze hebben mij een spuit gezet en kreeg tabletten mee die ik ’s morgens en ’s avonds moest innemen, het was verschrikkelijk wat een pijn en het bleef maar aanhouden ook die zetpillen werkten niet meer en met die buikpijn kon ik ook weinig werk doen daar het lopen bijna onmogelijk was.

Vandaag zondag 1 maart is gelukkig de buikpijn over en gaan wij op stap naar Chilaw samen met de familie Puspha, Lakmali heeft plannen om te gaan trouwen en zij zou het huisje van oma krijgen maar dat had ze wel graag een beetje verbouwd en dus gaan wij kijken wat wij voor haar kunnen betekenen en of het haalbaar is.

Ik heb haar belooft om te helpen en ik zal mij sterk gaan maken voor een sponsor, het huwelijk zal plaats vinden in juni/juli 2010

Op de terugweg hebben wij een bezoek gebracht aan het meisje dat op verzoek van een meisje dat werkzaam is in het hotel Blue Oceanic om sponsoring vroeg, wij zijn al overgestapt op het maandelijks betalen van een x bedrag maar hiervoor zoeken wij nog wel een Nederlands gezin dat het van ons wil overnemen, tevens heb ik van al de families waarvan ik dacht dat zij wel hulp zouden kunnen gebruiken foto’s gemaakt dit voor mensen in Nederland die op zoek zijn naar een familie die zij kunnen of willen sponsoren en ik hoop dat er gezinnen zijn die hun hard gaan openenen want werkelijk een dier heeft het bij ons beter dan deze mensen in Sri Lanka

Vanavond zijn wij uitgenodigd om de verjaardagen van Kumar en Niroshany te komen vieren, Kumar was gisteren jarig en Niroshany vandaag, maar eerst hebben wij een gesprek met de familie Peiris, zij komen de gemaakte afspraken niet na en het lijkt mij een goed idee om hen het voedsel programma voor de school in Pitipana te laten verzorgen zodat zij op deze manier hun aflossingen kunnen doen, ik kan ook gaan stellen we stoppen met alles en nemen de tuk tuk terug maar daar is niemand mee geholpen en dus lijkt me dit een goed idee.

Weer komt die verrekte buikpijn opzetten en komt er van een echt feest niets terecht daar ik al om 20.30 uur in mijn nest kruip want het heeft geen zin om verder te gaan deze dag/avond.

Na maar weer een zetpil gebruikt te hebben ben ik de volgende morgen redelijk al is na een toilet gang het nog niet allemaal koek en ei en wanneer het zich niet gaat beteren breng ik vandaag weer een bezoek aan die arts.

Plannen voor vandaag zijn om een bezoek brengen aan de school in Pitipana de school Ethukala en om naar Dialog te gaan om te bekijken hoe ik mijn netwerk opgestart krijg.

Laatste is niet zo heel belangrijk omdat ik nog altijd in het internet cafe terecht kan. Verder aangiften te gaan doen van mijn gestolen portomenee op zaterdag op het strand in Negombo waar ik een beetje aan het zonnen was toen plotseling een jongeman deze voor mijn neus wegpikte, heb nog dezelfde dag alles geblokkeerd dus heeft hij er weinig aan, alleen het ongemak van nieuwe bankpasjes en ID card en dan natuurlijk niet te vergeten het geld dat erin zat, is voor een Srilankaan heel veel geld, had ik eigenlijk niet verwacht en is mij tot op heden nog nooit voor gekomen, ik had tot op heden heel veel vertrouwen in deze mensen maar de wereld verandert en ook in Sri Lanka.

Vanmorgen ook al om 07.00 uur een telefoontje van Tenisa dat ze was bevallen van haar derde zoon, en nu maar hopen dat alles goed gaat en dat de man des huizes van de alcohol blijft en zorgt voor zijn drie zonen.

Ook heb ik een bezoek gehad van Nylouka, het meisje dat als inkomsten heeft om mannen te verwennen, zij is in de laatste dagen voor haar bevalling en heeft mij verteld dat zij het kind een meisje afstaat, ben nog in Nederland op zoek geweest naar een sponsor voor haar en haar zoon Vino, maar is mij niet gelukt en dit is dan het resultaat, zie ook familie sponsoring.

De avond een beetje doorgebracht met Netty en Peter in de Coconut waar je heel goed voor weinig geld kunt eten, alleen zat het ook dit keer voor mij niet in daar ik nog steeds te veel last heb van mijn buikpijn en dus enkel een heerlijke kop uiensoep naar binnen werkte en een glas verse vruchten.

Vanmorgen de mail nog nagekeken en er was een verzoek van een familie uit Nederland gericht aan mij om voor hen naar Aluthgama te gaan om daar 3 foto mapjes en de adoptiepapieren op te halen daar zij naar herhaalde verzoeken nog steeds niets hebben mogen ontvangen, heb met Suranga overlegt die op weg naar het ziekenhuis in Colombo is om daar bloed af te staan voor zijn moeder die vandaag geopereerd wordt, wij gaan van de week nog naar Aluthgama al is het niet naast de deur.

Ondertussen heeft zich het een en ander via de telefoon geregeld en gaan wij niet naar Aluthgama maar Mawatha Homagama, vraag niet waar het ligt maar is in ieder geval een heel stuk dichter in de buurt volgens Suranga, afspraak staat voor vrijdag 6 maart, vertrek om 9.00 uur.

Vandaag 5 maart gestart met een bezoek aan de school in Ethukala waar hard werd gewerkt met de renovatie van een van de gebouwen, dit is of werd mogelijk gemaakt door de steun van de gemeente Helden en de stichting KICI, ook een ontmoeting met Rita Mensink stond op het programma, hebben samen een leuk gesprek gehad in Sherry Land, daarna een bezoek aan het politie buro voor de aangifte die wij hebben gedaan van diefstal en dan als de sodemieter weer terug naar het ziekenhuis want de buikpijn problemen blijven maar aanhouden, foto werd gemaakt waar eigenlijk niets op te zien was en dus weer enkele zetpillen en nieuwe tabletten, niet over zaterdag terug komen.

18.30 Uur het bed in om toch maar te hopen dat het morgen beter zal gaan want dan staat er een heleboel te doen, reis bezoek op verzoek en natuurlijk mijn verjaardag.

Vandaag vrijdag 6 maart zouden wij afreizen naar Mawatha Homagama, maar kreeg om 8.00 uur een telefoontje van Suranga dat hij zich niet lekker voelde en zeker niet een zo’n lange trip kon maken, voelde ik mij goed/beter nu dit weer, bellen de mensen op dat wij op een andere dag komen, ga nu naar de school in Ethukala want daar moet men volop bezig zijn met de renovatie. Ondertussen had ik met Suranga een afspraak om het gezin in Kocchchikade te gaan bezoeken en om te kijken waar ze verbleven werd hij opgeroepen om naar het ziekenhuis in Colombo te gaan, dus ook dit ging weer niet door.

Toen heb ik maar met Peiris inkopen gedaan voor het super feest van vanavond, bier, arack, cola, limonade, soda water enz. , ook voor stoelen en tafels moest worden gezorgd, het buffet wordt geleverd en ook verzorgd door een catering, zal me benieuwen.

Het was een leuk en gezellig feest, waar zowel Sri Lankanen als ook Nederlanders en zelfs een Belg aanwezig was.

De volgende morgen om negen uur, wel met een beetje hoofdpijn, vertrokken naar Homagama voor een bezoek aan een familie op verzoek van een Nederlands gezin, hebben het vrij makkelijk kunnen vinden, en na een gemoedelijke ontvangst met cake, fris en ga zo maar door heb ik foto’s en film gemaakt van het gezin, waarna we zijn vertrokken voor een bezoek aan een pater in Wattala, hij heeft mij en ook Suranga regelmatig gevraagt om hulp voor de kinderen in zijn parochie. Het gaat hier niet alleen om kinderen voor studie alleen maar ook een gezondheids programma heeft hij opgezet en hiervoor vraagt hij mijn hulp met het zoeken van een sponsor, het liefst zou hij in contact komen met een priester in Nederland om dan samen een programma op te zetten om deze kinderen die toch leven in een van de armste buurten van Colombo, te helpen, ik heb mijn hulp in ieder geval toegezegd.

Na dit bezoek vertrokken wij naar Ghampa om een gezin te ontmoeten dat dringend verlegen zit om hulp, het bereft hier een gezin waarvan de vrouw is gescheiden en zij er alleen voorstaat met 3 opgroeiende kinderen in de leeftijd van 16, 14 en 12 jaar, allen meisjes, zij wonen samen met de moeder van de vrouw in een kamer die door hun oom ter beschikking is gesteld maar waarvoor zij wel maandelijks 2500rs moeten betalen en het gehele huis schoon moet houden, inkomsten hebben zij maar heel weinig, de vrouw werkt zo nu en dan als schoonmaakster.

Na ook hier wat foto’s van gemaakt te hebben keerde wij omstreeks 17.00 uur terug in Ethukala waar wij dan ook nog een bezoek brachten aan de school, het dak zit erop en maandag gaan zij beginnen met het maken van een plafond en het vernieuwen van het stuckwerk.

Vandaag zondag 8 maart een tegenvaller, Suranga belde me om 7.30 uur dat hij niet in staat is om met mij naar Hanwella te gaan, hij is te ziek en gaat naar de dokter, hopelijk gaat het hem morgen beter af en kunnen wij alsnog vertrekken.

Dan maar zien dat ik deze dag vol krijg, dit doe ik dan maar met het bezoeken van de vrienden in de buurt.

Toch vandaag maandag 9 maart naar Hanwella geweest en hebben de beide broers waar het om ging bezocht, foto’s en video werden er gemaakt dit om straks de familie die hierom vroeg te kunnen tonen, De adoptie documenten waren niet in hun bezit en zij vertelde mij dat deze bij een advocaat in Negombo moesten zijn, een telefoonnummer of naam wisten ze niet te noemen, ik zal zien wat ik verder kan betekenen.

Ook naar Kochchikada geweest voor een bezoek aan de dakpannen fabriek om de familie te bezoeken die er werkzaam zou moeten zijn, ook ditmaal geen succes, hebben op de fabriek laten weten dat zodra de familie verscheen er contact gezzocht diende te worden met Suranga.

Ook in het plaatsje Natandiya, waar wij ook al verleden week zondag waren was niemand thuis en de buren vertelden ons dat het meisje ergens op straat aan het bedelen zou zijn, ook hier verteld dat zij met Suranga contact moest opnemen.

Kunnen ze nu eindelijk ergens hulp van gaan verwachten is er niemand thuis en het wordt voor mij kortdag.

Jac Houben gaf me een telefoontje dat er bij hem in hotel Golden Star twee dames waren die op zoek waren naar een eerlijk project waar zij hun steun aan wilden geven, er werd een afspraak gemaakt en na een vriendelijk en open gesprek heb ik de dames voorgesteld om het project Montisorischool in Palangutara van ons over te nemen over beter gezegd te sponsoren.

Na een bezoek aan de school in Ethukala en de Montisorischool waren ze overtuigd van de opzet en waren zeer te spreken over mijn werkwijze zodat zij besloten om het jaarlijkse bedrag voor de totale kosten die er zijn voor de kleuterschool te sponsoren.

Mijn laatste dag gebruikte ik om al mijn vrienden in de buurt te bezoeken en om afscheid te nemen, het is iets dat mij altijd moeilijk afgaat.

Ook hebben wij bezoek gehad van het meisje uit Natandiya, zij had van de buren vernomen dat wij op zoek naar haar waren en samen iets genuttigd op Sherry Land en haar verteld dat wij als Stichting haar wilden gaan helpen met het dagelijks onderhoud, ook ga ik mij inzetten voor de buren van haar die bijna allemaal in dezelfde situatie verkeren, armoede en nog eens armoede, help ons mee deze mensen aan een beter bestaan te helpen, zonder ons komen ze nooit uit deze erbarmelijke omstandigheden. Zij was in ieder geval opgewekt en blij met onze hulp en dat kan ik mij best voorstellen wanner je met je eigen ogen hebt gezien onder welke omstandigheden deze mensen moeten leven.

De volgende morgen pikte Suranga mij om 07.00 uur op om mij naar het vliegveld te brengen, om dan vervolgens om 09.45 af te vliegen naar huis met een tussenstop in Dubai.

Suranga belde mij vandaag 12 maart op met de mededeling dat hij met Gesina en Angreth naar de Montisorischool was geweest, nu waren de kinderen aanwezig en zij waren vol lof.

Dit zo’n beetje mijn bericht van de afgelopen 4 weken die toch weer sneller voorbij waren dan ik mij had voorgesteld.


Bezoek Sri Lanka juli 2008

Opmaak voor een echte vakantie


Op woensdag 18 juni vertrekken wij voor een naar wij hopen een echte vakantie, dat wil niet zeggen dat wij in die voorgaande Sri lanka reizen geen vakantie hebben gehad, neen ik bedoel hiermee te zeggen dat wij wat meer van dat prachtige land willen gaan zien, maar daarnaast natuurlijk ook onze projecten.

In ieder geval beginnen wij bij aankomst eerst eens rustig om bij te komen van die toch wel lange vliegreis via Dubai met de Emirates.

Dan zullen wij kennis gaan maken met de families die allemaal in de buurt van het hotel wonen, om vervolgens ons eerste bezoek aan de school in Pitipana te doen om te bekijken wat het is geworden.

Het was en is een hele klus geweest die ik in de begin (febr.) en midden (mei) fase heb meegemaakt en dat er toen al heel mooi begon uit te zien en zeker dat gedeelte dat bij mijn laatste vertrek al gereed was.

Maar nu moet eigenlijk alles af zijn en alle lokalen moeten in gebruik zijn al is Peiris nog bezig met het verven van de muren voor zover dit niet klaar is.

Ik moet Suranga en ook Peiris bedanken voor hun geweldige inzet, zonder hen had ik dit nooit klaar gespeeld, maar ik moet ook de sponsoren niet vergeten, deze hebben dit alles mogelijk gemaakt, maar wij zijn er nog lang niet, de school waar dus de plannen van op tafel lagen om deze in z’n geheel te renoveren is nu naar schatting voor eenderde gerenoveerd, was wel het slechtste gedeelte.

Dan is Suranga al begonnen met het bouwen van nieuwe toiletten voor de school in Ethukala, ook hier weer is z’n aanwezigheid niet weg te denken en is hij de laatste weken meer een bouwondernemer dan een taxi chauffeur, maar ik moet zeggen hij heeft het tot op heden geweldig gedaan.

Maar beide zaken die in z’n geheel los staan van elkaar is echt geen overbodige luxe geweest maar een bitter noodzaak.

Nu kunnen de kinderen op de school in Pitipana naar behoren les krijgen en hoeft men niet naar huis wanneer er een fikse regenbui komt, en die komen de laatste tijd steeds vaker voor (moessonregen), het was een hele klus maar zoals reeds gemeld wij zijn er nog niet, ook de andere gebouwen hebben een opknapbeurt nodig al zal hier niet meer dat geld voor nodig zijn wat wij al hebbben gebruikt voor het eerste gebouw.

Ook voor de school in Ethukala is de bouw van toiletten geen luxe, voorheen moest men de behoefte doen achter een hoop stenen of in de struiken rond de school, voor deze sponsoring danken wij de gemeente Helden en de Wilde Ganzen    , beide hebben dit samen met de opbrengst van de laatste boeken en platen markt mogelijk gemaakt.

Dan heeft de directeur van deze school nog een dringend verzoek, op de eerste plaats moet ook aan het gebouw het een en ander gebeuren maar heeft hij ook de vraag gesteld om een omheining rond zijn school om de ongenode gasten van het school terrein te weren, dit is onze volgende stap en dat moet wederom mogelijk gemaakt worden door de nieuw op te zetten boeken en platen markt op 16 nov. 2008 en dan hopen wij wederom op steun van de gemeente Helden en ook op de Wilde Ganzen     die ons in deze geweldig hebben geholpen.

In Chilaw is men begonnen met de bouw van een huisje, ook dit moet voor een groot gedeelte gerealiseerd zijn, maar ook hier gaan wij een kijkje nemen om vervolgens door te reizen naar Udappuwa waar Vathani haar winkeltje heeft.

Beide gevallen worden door ons bekeken en wordt er gekeken wat wij nog meer voor deze gezinnen kunnen betekenen. Vathani is op dit moment ook betrokken bij het op sporen van de boten die ik destijds (2005) in Nilaveli aan de vissers heb gegeven, ook pater Gunan zet zich hier voor in, Vathani was destijds een van de vissers familie’s die van mij een boot hebben gekregen, maar zij is door het Tijger geweld gevlucht naar de andere kant van het eiland.

Bij mijn laatste bezoek aan Nilaveli (mei 2008) heb ik geen enkele boot teruggevonden, was voor mij ook moeilijk zoeken daar ik geen namen en adressen had van de vissers, heb nu wel foto’s door gestuurd naar pater Gunan en het zal mij dan ook benieuwen waar deze gebleven zijn, wanneer ze er nog zijn.

Ya Luva doet er niets meer aan, ze maken zich er met de smoes vanaf dat het in die streek erg onrustig en gevaarlijk is om dit alles te controleren maar persoonlijk ben ik er wel geweest en het lijkt mij dan ook dat hun vertegenwoordiger ook daar wel eens een kijkje kan gaan nemen, of weet hij er meer van !!

Vandaag bij het schrijven van dit bericht heeft Suranga een tweedehands tuk tuk gekocht voor Kumar, hij moet met dat ding proberen een normaal inkomen te verkrijgen voor z’n gezin, ook hier weer op huurbasis.

Wij hebben al een tuk tuk lopen die door Peiris wordt gebruikt en de ervaring op dit moment leert ons dat wanneer men zich een beetje inzet een goed inkomen kan opbouwen, in de hoop dat deze gezinnen straks niet meer afhankelijk zijn van onze gezinssponsoring maar op eigen benen kunnen staan.

Het zal voor Kumar echt niet meevallen maar hij weet het, wanneer hij de gemaakte afspraken niet nakomt en dat is het maandelijks betalen van de huur, dan is hij de tuk tuk weer kwijt, dit als stok achter de deur, de beide tuk tuk’s blijven eigendom van de Stichting Ayubowan Yaluva Sri Lanka.

Wat de vakantie betreft hebben wij plannen om naar Nuwara Eliya te gaan om vandaar met de trein een trip naar Ella te maken, daar wacht Suranga ons dan weer op om ons vervolgens op te maken voor een bezoek aan Yala park, verder gaan wij door naar Hambantota waar de familie Thewanthi ons opwacht, in Kogalla hebben wij sinds kort een nieuw gezin, ook zij worden vereerd met ons bezoek, vandaar gaan wij naar Ratnapura waar een bekende van mij woonachtig is om vervolgens enkele dagen later weer neer te strijken in Negombo.


Nou dat was het dan zo’n beetje, bij terugkeer wordt er weer een verslag gedaan.


Maar mensen om dit alles te kunnen en blijven doen hebben wij uw steun hard nodig, vindt u dat wij goed werk leveren in de vorm van het helpen van deze mensen, maak dan uw bijdragan over op onze bankrekening, want zonder uw hulp zijn wij ook nergens.


Verslag werkbezoek juli 2008


Wij mogen in dit geval spreken van een uitstekend geslaagd bezoek aan dit prachtige land, niet alleen op het gebied van ontwikkelingswerk maar ook voor het feit dat wij weer een klein stukje hebben mogen genieten van dit land.

Maar eerst voordat wij konden gaan genietn moest er een probleem worden opgelost en dat weer met de directie van de school in Pitipana, wat was er gebeurt, de vrouw die voor de securitie moest zorgen had van Suranga toestemming gekregen om enkele oude dakpannen mee naar huis te nemen voor haar eigen huisje, dit was in het verkeerde keelsgat gesprongen van de directeur die haar vervolgens op staande voet ontsloeg. Na het hiervan heb ik Suranga opdracht gegeven om de directeur te vragen om die vrouw weer in dienst te nemen maar dat was tot op heden nog niet gelukt, vandaar dat mijn eerste doel was bij aankomst in Sri Lanka rechtdoor naar die school te gaan. En nu ook weer wat Suranga niet lukte, lukte mij wel en binnen 10 min. was eigenlijk alles weer geregeld en werd de vrouw weer terug gezet in haar functie. De directeur ging ervan uit dat alle oude materialen die van de school afkwamen na de renovatie eigendom bleven van de school/staat, ik vertelde hen dat wanneer dat zo zou zijn de staat de renovatie maar op zich had moeten nemen, dan hadden zij ook de oude materialen kunnen behouden, nu verdelen wij dat onder de armere mensen achter de school aan het strand die nu in plaats van een bladeren dak een stenen dak hebben. Ook dit werd opgelost zonder al te veel problemen, het is wel erg dat het moet gebeuren met een blank gezicht en dat de mensen in Sri Lanka er onderling niet uitkomen, een duidelijk geval van klasse verschil, directeur/Suranga (taxichauffeur).

Zo zijn wij op een zekere dag vertrokken naar Kandy om vandaar met de trein te vertrekken naar Ella, maar wij zouden op die dag vroeg vertrekken en daar begon het al, dit vroeg vertrekken werd verstoord door het feit dat Suranga die morgen eerst spullen moest gaan kopen voor de bouw van de toiletten op de school in Ethukala en dus viel een gedeelte van onze plannen in duigen.

Het plan was om naar Kandy te gaan en op de heenweg een bezoek te brengen aan Warakapola, Ambanpithya, Olanda Watta en de spice garden in Mawanella, het is echter niet gelukt en de beide gehandicapten te huizen werden dus overgeslagen, dit om het feit dat wij daar niet verantwoordelijk zijn maar Ya Luva.

In Warakapola werden wij weer vanouds onthaald en ook hier weer het verbluffende feit van weer een uitbreiding van z’n restaurant, keer op keer blijft deze man mij verbazen en het is dan ook een echt voorbeeld van hoe een familiesponsoring moet lopen of eruit moet zien, het geeft echt een hele voldoening.

Ongeveer 4 uur later (vanuit ons vertrekpunt gezien) kwamen wij in de spice garden aan voor de nodige kruiden, en zalfjes die ons waren gevraagt om mee te brengen, te kopen. Ik kom al zolang ik in Sri Lanka kom bij deze spice garden (Paradise Spice Garden) en daarom heb ik altijd een vrij lange gesprek met de eigenaar die ook lid is van de Srilankaanse Lions club. Het wist mij te vertellen dat het er slecht uitzag voor de gehandicapten in Ambanpithya, alles verliep niet zo zoals het behoort te lopen en op navraag wat er dan zoal mis ging kreeg ik geen alles verklarend antwoord, wel wist hij mij te vertellen dat het niet goed zat met de verantwoordelijke en hij duidde op de vertegenwoordiger van Ya Luva die sinds ons probleem nooit meer bij hem is geweest en dat laatste heb ik al van meerdere personen gehoord.

Ik vertelde hem dat ik mij daar niet meer zo druk over maakte en dat alles duidelijk te lezen valt op mijn websitee en dat de mensen die nog steeds geloven in deze organisatie het zelf maar moesten weten het was niet mijn probleem, maar het is wel erg.

Na een heerlijk koud glas bier werd de weg voort gezet naar Kandy waar we laat in de middag aankwamen en bezit namen van een geheel nieuw hotel “SELENE”, een prachtig mooi hoog bouwwerk met een prachtige view op de stad Kandy, na het eten zijn we nog effe bij hotel Senani geweest om onze bekende mensen daar te begroeten, normaal hadden wij overnacht in dit hotel maar ivm een cricket wedstrijd was dit hotel volgeboekt, vandaar.

De volgende morgen zijn wij om 08.00 uur vertrokken naar het plaatsje Gampola om vandaar uit te vertrekken met de trein naar Ella. En daar begon de ellende al, onze locomotief had problemen en er moest worden gewacht op een andere, deze locomotief werd afgekoppeld van een andere trein die Gampola binnen kwam en de mensen in die trein moesten maar zien dat ze verder kwamen, alles bij elkaar genomen meer dan 2 ½ vertraging, maar de reis naar Ella heeft alles goed gemaakt, een treinreis van 7 uur is niet mis, maar een uitzicht “GEWELDIG”.

Aangekomen in Ella werden wij opgewacht door Suranga die ons vervolgens naar het hotel bracht.

De volgende morgen zijn wij vertrokken naar Hambantota om de familie Thewanthi te bezoeken, Thewanthi wordt gesponsord door een Nederlandse familie, ook zij doen het uitstekend en hebben op dit moment een goedlopende garage net buiten de stad en zijn bezig om hun tsunami huisje uit te breiden met een flink stuk aan de voorkant eraan te bouwen. Na de thee, bananen en koek hebben wij onze weg voortgezet naar Kogalle om de daar wonenden familie die wij sinds enkele maanden kennen op te zoeken en te bekijken hoe het hen vergaat.

Alles bestens en waren zeer blij met het feit dat zij nu maandelijks worden ondersteund, ook door een Nederlandse familie, alleen werd mij de vraag gesteld om een toilet te bouwen, nu moesten zij hun behoeftes doen in de rimboe achter hun huisje, ik vertelde hen dat zij dit moesten gaan betalen van de extra maandelijkse sponsoringen die nu automatisch iedere maand bij hen via de bank binnen kwamen.

Dan werd mij het verzoek gedaan om de buren, een alleenstaande vrouw met dochter te helpen met een maandelijkse sponsoring,

Na afscheidt te hebben genomen werd onze weg voortgezet naar Hikkaduwa, al was in eerste instantie mijn doel Radnapura, eenmaal aangekomen in Hikkaduwa werd er een hotel uitgekozen en de keuze was moeilijk, niet voor het aantal hotels, want die zijn er genoeg maar voor het feit dat er ook iets in het hotel te krijgen was, voorbeeld een fles Lion bier kon men niet brengen, de bar was in bijna alle hotels gesloten, geen toerisme. Besloten werd om in Corel Rock hotel te verblijven en omdat de eigenaar mij kende stuurde hij een van zijn jongens naar een winkel om wat drank te halen. Het is triest om te zien hoe toch een toeristische stad als Hikkaduwa er verlaten bij ligt, niets wat maar op een toerist leek zag men, ’s avonds hebben wij geëten in Refresh restaurant, ook hier waren wij de enigste gasten. Op weg naar dit restaurant kwamen wij die avond een ambuance auto tegen die met loeiende sirene over de weg joeg, de volgende ochtend kwamen wij erachter wat het geval was, bij het op zoek gaan naar de touwfabriek fabriek van Ya Luva moesten wij over het spoor en hier was het gebeurt, een treinwagon was z’n compleet onderstel verloren en dat was terecht gekomen onder de volgende wagon waardoor er dus een fiks ongeluk was ontstaan met 5 dodelijke slachtoffers. De fabriek die zij willen verplaatsen naar een rustiger gebied omdat deze in een woonwijk ligt is een fabeltje, geld klopperij, en verder hou ik er maar over op.

Rond 4 uur kwamen wij weer terug in hotel Blue Oceanic en als eerste werd er gegaan naar de school in Ethukala waar men druk bezig was met de bouw van de nieuwe toiletten. Alles verliep vlotjes.

In de navolgende dagen werden er bezoeken gebracht aan verschillende families in de buurt van het hotel, ook de Montisorischool werd met een bezoek vereerd, hetzelfde geldt voor de St. Sebastiaanschool.

Op 2 Juli werden wij uitgenodigd voor een groots verjaarsfeest van mijn lievelings kind “Anouchika”zij werd op die dag 5 jaar oud, alle vrienden en kennissen waren uitgenodigd en het werd dan ook een geweldig feest.

Op 5 juli zijn wij met de tuk tuk vertrokken, met Jayaseeli, voor een bezoek aan Chilaw en Uppaduwa, Jayaseeli hebben wij nodig voor het gesprek met Vathani, Vathani spreekt alleen maar Tamil en onze tuk tuk chauffeur dhr. Peiris spreek deze taal niet, dus het werd van Tamil naar Singalees vertaald en verder van Singalees naar Engels, een beetje omslachtig maar toch.

Vathani wist mij te vertellen dat er in Nilaveli op dit moment slechts twee boten waren die wij destijds hadden geschonken en de overige drie waren verkocht en de verkopers waren vertrokken naar India. De twee over gebleven boten hadden wel een motor maar geen netten, ook hier werd dus om gevraagt, ik heb haar duidelijk proberen te maken dat ik eerst een gesprek met pater Gunam hierover wou hebben, pater Gunam is werkzaam in Nilaveli en hij zou nog naar het hotel komen om spullen van de Stichting Havonos op te halen en op zijn beurt ook weer af te geven. Vathani die een winkeltje runt doet het uitstekend en zij is dan ook een gelukkige vrouw die dit ook uitstraald, maar ook hier, haar man en kinderen in Trincomalee en zij in Uppaduwa en dat is aan de andere kant van dit eiland.

Vervolgens hebben wij ons met onze tuk tuk op weg gemaakt naar Chilaw waar ons ook een zeer tevreden familie opwachtte, de man des huizes heeft van ons bij ons laatste bezoek gelden ontvangen voor de bouw van een huisje, zelf is hij invalide, nu, het huisje staat er en het is tot op heden slechts een kamer maar de rest komt ook nog, dit financiert hij met de maandelijkse sponsorgelden die ook bij hem maandelijks binnen komen en ook ik maak me hierover niet ongerust, verder hebben wij de kleine Aseni bezocht, Aseni is een zusje van Anouchika (lievelingskind), Aseni wordt door haar tante opgevoed, daar moeder Jayaseeli hiertoe niet in staat is, een harde wereld kan ik jullie wel zeggen en zeker het afscheidt nemen, maar ik beloofde Aseni dat ik snel terug zou komen.

Dit gebeurde ook, een week later gingen wij met de familie Puspha op weg naar Chilaw om haar familie te bezoeken en we waren nog niet in Chilaw daar stond de kleine Aseni al weer bij ons, hoe ze het wist dat wij daar waren is mij tot op heden een raadsel daar de afstand tussen de beide woningen toch zeker 5 km. is.

Ook hier weer een geweldige ontvangst en na het nuttige van een kop thee werd er een wandeling gemaakt door de streek waar enkel en alleen maar zeer arme vissers wonen, die op die dag, was zaterdag, aan het nietsnutten waren, de kinderen in die streek werden blij gemaakt met pennen en snoepjes.

Eenmaal weer terug in het hotel heb ik:

Tussen alle bedrijven door heb ik regelmatig een bezoek gebracht aan de bouw van de toiletten en ook de school in Pitipana werd enkele malen bezocht.

Het puin rondom de school in Pitipana werd door ons helemaal opgeruimd en het gebouw werd als opgeleverd verklaard, heb hen toegezegd, wanneer er weer grotere sponsor bedragen binnen komen wij verder gaan met de renovatie van de overige gebouwen maar dat wij op dit moment geen financiele middelen meer haden om verder te gaan, zij begrepen dit en na het nuttige van enkele frisdranken in het Good Shepperd Convent, samen met zuster Marianne, hebben wij voorlopig afscheidt genomen.

De bouw van de toiletten volgt gestatig, maar dat moet ook daar de bouw klaar moet zijn voor ons vertrek.

Op maandag 14 juli is het dan zover, om 09.30 uur worden wij door Suranga in ons hotel afgehaald voor een officiële opening, nou ik kan u vertelen, was de opening in Pitipana die mij al rillingen gaf geweldig, dit was zeker eens zo goed, ook hier werden wij opgewacht door een schoolorkest met de directeur, overige personeel en alle kinderen, Laura en ik werden omhangen met bloemen om vervolgens achter het orkest naar de plek te gaan waar de vlaggen de top in gingen, de vlaggen van beide landen, Sri Lanka en Nederland en die van Ethukala.

Daarna moest ik een plaketten openen en Laura moest een lint door knippen dat toegang tot het gebouw gaf.

Nou mensen in een woord super, een toilet gebouw zo wisten ze me te vertellen dat in geheel Sri Lanka nergens te vinden valt, een luxe toilet gebouw met alles erop en eraan, ja zelfs met de mogelijkheid om zich te douchen met stromend water. Na de ceremonie werden er enkele speeches gehouden in het klaslokaal en traden de kinderen op met zang en dans. Dit is het waar je het voor doet, alle kinderen die je met grote dankbare ogen aankijken en je hand willen aanraken, ja je bent het die het voor de kinderen mogelijk maakt om in een andere wereld te geraken, moesten ze voorheen hun behoeftes doen in de struiken nu zitten veilig en droog hun dagelijkse behoeftes te doen in een voor hen ongekende weelde, maar deze kinderen verdienen het niet alleen deze kinderen maar de gehele school, zij hebben al veel meegemaakt en moeten nog iedere dag veel meemaken. De meeste van deze kinderen heeft de tsunami wel van heel dicht bij meegemaakt en zij leven nog iedere dag met de gevolgen ervan, want hun huizen zijn gebouwd in een flat vorm en worden in de volksmond de tsunami flats genoemd waar veel ruzie en stress heerst daar de meeste bewoners geen werk hebben en waar ook veel kinderen de gehele dag doelloos rondwarrelen en niet naar school gaan.

En juist dit laatste is mijn volgende doel, ervoor te zorgen dat deze kinderen naar een behoorlijke school

kunnen, de school in Ethukala dient ook opgeknapt te worden en de kinderen moeten ook iedere morgen een gevarieerd ontbijt krijgen, want deze kinderen is de toekomst van Sri Lanka en doen wij niets dan zal het altijd zo blijven zoals het er nu uitziet, diep en diep treurig.

In de tussentijd hebben wij ook het verzoek van Tenisa ingewilligd, haar dak dat wij begin dit jaar hadden vernieuwd had fikse storm schade opgelopen, dit werd verholpen door werk van Peiris, in de tussentijd werd ons ook een verzoek gedaan om de buurvrouw van Tenisa te helpen, het was een oude vrouw die woonde in een echt bouwval, hier werd het dak vernieuwd en rondom werden enkele planken vervangen zodat het er weer ietsjes bewoonbaarder uitzag, ook hier weer een tevreden oude vrouw.

Ook kwam bij mij het verzoek binnen om een familie te helpen die op het punt stond om het huis uitgezet te worden omdat de vader de huur voor het huis niet meer kon opbrengen, het ging om een gezin dat bestond uit 7 personen en waarvan de man des huizes enkel en alleen voor een inkomen moest zorgen. Ik heb de huur voor hen 6 maanden in het vooruit betaald en hen belooft om te kijken of ik een sponsor voor hen zou kunnen vinden, maar daartegenover stelde in wel dat minimaal twee gezinsleden moesten uitkijken voor werk, de zoon die met z’n vrouw inwoonde en de dochter des huizes die met 10 jarige dochter ook inwoonde, zie ook hier familiesponsoring, zij moesten gaan werken.

Verder hebben wij regelmatig onze sponsorfamilies rond het hotel bezocht en mochten wij twee verjaardagen meemaken, Anouchika werd 5 jaar en Sonali 8.

Ook hebben wij nu in dit land twee prachtige tuk tuks lopen die wij op huurbasis uitgeleend hebben aan Peiris en Kumar, zij moeten met deze dingen hun inkomen wat proberen op te schroeven en ik moet zeggen het lukt hen vrij aardig, Kumar heeft vanaf augustus 7 kinderen en een schooljuf te vervoeren van en naar de school, Peiris op z’n beurt maakt al dudielijk contacten met de mensen uit Nederland, hij wordt regelmatig gevraagt om hen ergens naar toe te brengen, mocht u ook Sri Lanka bezoeken en bent u op zoek naar een vervoermiddel bel dan Peiris 0774483555.

Shantha de jongeman met de nieuwe nier doet het uitstekend alleen wil het werk nog niet zo vlotten maar dat is een algemeen probleem, heeft een eigen motor in elkaar geknutseld en handeld zo nu en dan met mobiele telefoons.

Beide mannen Kumar en Peiris hebben ook hun steentje bijgedragen in de bouw van de toiletten op de school in Ethukala, Kumar die de electriciteit verzorgde en Peiris droeg zorg voor het schilderwerk, op deze manier wisten zij ook iets extra’s te verdienen.

Dan moeten wij onze vertegenwoordiger Suranga bedanken voor z’n inzet, want zonder hem was dit en dan doel in op de bouw van beide projecten, niet gelukt.

Vele uren heeft hij dit op vrijwillege basis voor ons gedaan, enkel de benzine voor z’n auto en de telefoonkosten moesten wij betalen. Suranga “BEDANKT”


U ziet een heleboel, maar om dit alles te kunnen, en mogen blijven doen, heb ik wel jullie steun heel hard nodig,


Help ons helpen en maak uw bijdragen over op Rabobankrekening 1139.57.084 tnv Stg. Ayubowan Yaluva Sri Lanka


Eigenlijk wil ik aan bovenstaand nog iets opmerkelijks toevoegen:

De vaste Sri Lanka bezoekers weten dat de gelovige Srilankaan veel te vinden is in de kerk, mijn vraag hierop van waarom, wat heeft dit voor nut kreeg ik uiteindelijk een passend antwoord en ik zal dan ook deze vraag nooit meer stellen.

Zoals bovenstaand beschreven heb ik de familie Udani Ganga geholpen met het betalen van de huur voor zes maanden.

Aan deze familie heb ik deze vraag gestelt, van waarom, het antwoord is simpel, wij gaan naar de kerk om hulp te vragen voor een iets beter leven, wij zaten aan de grond doordat wij de huur niet meer konden betalen en als een wonder verschijn jij en jij betaalt de huur voor ons voor 6 maanden, was je niet opkomen dagen dan hadden wij dit huis moeten verlaten en stonden wij op straat, jij bent door God gestuurd, zo simpel is dat en daarom blijven wij daar ook in geloven.

Op dat moment was ik een beetje verslagen en wist niet goed meer te vertellen laat staan te vragen.


Bezoek Sri Lanka mei 2008


Met als hoefddoel het verder gaan met de renovatie van de school in Pitipana.

De directeur van de school had voor enkele problemen gezorgd en die ik alleen maar zou kunnen oplossen maar daarvoor was dan wel een bezoek aan Sri Lanka noodzakelijk.

Wat was het geval: bij mijn laatste bezoek waren wij overeengekomen dat wanneer wij de gelden binnen hadden verder zouden gaan met dat gedeelte waar wij mee waren begonnen, namelijk het gedeelte dat het er het slechts aan toe was en dat waren de klassen van de lagere groepen.

Suranga die heel veel en goed werk verricht voor onze organisatie was niet in staat omdat bij de dierecteur te bewerkstelligen en daar was het klasse verschil debet aan.

En dus ben ik maar (niet met tegenzin wel effe voor de duidelijkheid) afgereisd naar het prachtige Sri Lanka en enkel met een handdruk als begroeting was dit probleem ook opgelost en kon er gewoon verder worden gegaan met dat gedeelte waar wij dus eind februari mee waren gestopt.

Suranga had in de tussentijd alle materialen en benodigheden gekocht en laten brengen naar de school.

Met man en macht werd er doorgewerkt met tussen de 20 en 30 werknemers, om toch maar een gedeelte van dat grote gebouw op tijd klaar te hebben zodat ik er foto’s van kon maken en deze aan onze gulle sponsoren kon laten zien.

Het is hen gelukt om een gedeelte volledig af te maken en de kinderen van de kleinste groepen hebben allemaal meegeholpen om dat gedeelte schoon te maken voor een onofficiële opening die plaats vond op de laatste dag van mijn verblijf.

Deze ceremonie vond naar mijn mening met veel te veel tam tam plaats en ik werd dan ook op dat tijdstip dat ik daar zou zijn aan de poort opgewacht met het complete schoolorkest.

De Srilankaanse en Nederlandse vlag werden gehesen en na het zingen van het Srilankaans volkslied, moest en een markette worden geopend met het opschrift van onze Stichtingsnaam en werden wij verder verrast met zang en dans door de kinderen.

In de periode van mijn verblijf heb ik verder de projecten bezocht en heb ik ook een bezoek gebracht aan Trincomalee en verder aan Nilaveli.

In Nilaveli heb ik voor de Stichting Havonos foto´s en film gemaakt en heb ik met pater Gunan, de vertegenwoordiger van Havonos in Sri Lanka afspraken gemaakt omtrent de zoektocht naar de boten die ik destijds na de tsunami heb gekocht in naam van Ya Luva.

Het was allemaal een stuk makkelijker geweest wanneer ik namen van die personen had gehad die dit alles destijds hadden geregeld maar via een omweg ben ik er nu wel achter en gaat pater Gunan nu op zoek naar deze 5 boten.

Ook heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om na ruim 2 jaar weer oude vrienden te bezoeken en zij waren duidelijk verrast.

Om naar Trincomalee te komen moet je een heleboel opstakels nemen en dan met name de roadblocks en de dieverse controles ook moet je geen angst hebben om al die militairen langs de weg zien staan en of lopen, ik ben er dus geweest en dat zegt voldoende en waarom een Srilankaanse vertegenwoordiger en dan doel ik op Robert van de stichting Ya Luva dit niet kan of wil is mij een raadsel maar ook weer duidelijk, wat niet weet wat niet deert, toevallig heb ik gistereavond (15 mei) nog een telefoontje ontvangen van iemand, waarvan de naam bij mij bekend is, gehad met de vraag hoe krijg ik mijn geleende geld aan Robert terug, ook hier moest ik mijn antwoord verschuldigd blijven en heb hem alle geluk toegewenst om het geleende geld terug te krijgen.

In Chilaw hebben wij een nieuw gezin geadopteerd, en zijn al begonnen met het geven van gelden voor de bouw van een nieuw huisje. De man des huizes is gehandicapt en leeft van de garnalen visvangst in Chilaw. Hij had na mijn bezoek in februari om hulp gevraagt en het is mij gelukt om een familie te vinden die de maandelijkse sponsoring op zich heeft genomen, dit dan wel buiten de bouw van het huisje.

Maar ook hier weer een gelukkig gezin.

Dan ben ik ook op verzoek van een familie hier uit Helden naar Kogalle gegaan om daar een familie te bezoeken die hen na aan het hart liggen en heb hen duidelijk mogen maken dat ook zij in de toekomst een sponsor hebben.

Maar het overgrote gedeelte heb ik mij samen met Suranga bezig gehouden met de bouw en ik hoop dat wij binnen niet al te lange tijd meer kunnen laten zien en schrijven omtrent dit gigantisch project dat meer problemen met zich mee heeft gebracht dan iedereen had verwacht. Zo was er in het eerste gedeelte de instorting van het hout van het dak, bij het afsteken van het stucwerk werden complete gaten in de muren gemaakt en ook bij het maken van raam kozijnen brokkelde stukken steen af en dus werd er ook hier besloten om alles te vervangen en in nieuw staat op te bouwen, en dat wederom betekend dat wij deze school bij lange na niet in z’n geheel gerenoveerd krijgen met de gelden die wij tot op heden mochten ontvangen en ben ik naarstig op zoek naar nieuwe sponsoren die mij willen helpen om deze school in z’n totaliteit te renoveren.

De school is als het ware een compleet nieuw gebouw waar slechts enkele oudere materialen in zijn mee verwerkt.


Bezoek Sri Lanka februari 2008


Op woensdag 30 januari vertrek ik weer voor drie weken naar Sri lanka.

Op het programma staat dan het bezoeken van de school in Pitipana, de school in Ethukala en de Montisorischool in Kochchikade, de nieuwe winkel van Vathani en dan natuurlijk onze nieuwe aanwinst de tuk tuk, ook zal ik een bezoek brengen aan al onze sponsor gezinnen en verder natuurlijk de projecten die ik destijds in mijn portefeuille had in die periode dat ik werkzaam was voor Ya Luva.

Ik kan nu met een gerust hart naar de beide scholen gaan en hen mededelen dat de renovatie van de school in Pitipana doorgang kan vinden en dat het voedsel programma voor het komende jaar weer is geregeld. Met de gelden die de Stichting Kan Ik Er Wat Aan Doen en de boekenbeurs in Venlo en deze weer aangevuld met de gelden van de Wilde Ganzen en NCDO, kunnen we de school optimaal opknappen en het Bouwens van der Boijecollege draagt weer bij in het dagelijks ontbijt op deze school.

Voor de school in Ethukala hebben wij in ieder geval het streef bedrag (€ 10.000,-), en dat was het opnieuw bouwen van toiletten, bij elkaar, De opbrengst van onze eigen boekenmarkt in november l.l. en het platvorm ontwikkelingssamenwerking van de gemeente Helden, hebben samen dit klaar weten te spelen. Voor een renovatie van deze school waar dan nog eens een bedrag van € 9000.- mee gemoeit is zijn wij nog op zoek naar sponsoren, al moet ik er wel bij zeggen dat wij al contact hebben met een sponsor die een gedeelte van dit bedrag wil bij dragen (€ 3500.-).

Dan nog de Montisorischool in Kochchikade, hier is dringende behoefte aan een of twee toiletten voor de kinderen, de verzorging van het geheel, dus het uit betalen van de salarissen van de leerkrachten, het lesmateriaal, speelgoed, enz. is geen punt, dat is geregeld, maar die toiletten dat is een must en die moeten er zo snel als het maar kan komen, dus mensen voelt u zich geroepen om € 2500.- te storten voor de bouw hiervan doe het dan, dat hebben de kleuters wel verdiend.

Voor deze zaken hebben met betrekking tot de Montisorischool via, via, al contacten met een Montisorischool hier in Nederland die aan het bekijken is hoe zij als het ware deze school zouden kunnen adopteren, de verzorgster hiervan brengt begin febr. een bezoek aan Sri Lanka en zal dan samen met mij een bezoek aan deze school brengen.

Vathani heeft een minicredit gekregen voor het inrichten voor haar nieuw te openen winkeltje in Udappuwa, heeft weliswaar al foto’s opgestuurd van de opening, maar toch wil ik het met mijn eigen ogen zien of het haar gaat lukken.

Dan dus ook onze nieuwe tuk tuk, die de familie Peiris in bruikleen heeft gekregen, red hij het hiermee, kan hij nu voor eigen inkomsten zorgen en z’n kinderen met de opbrengst een toekomst geven.

Dan natuurlijk de overige families, Jayaseeli, Nylouka, Niroshany, Puspha, Darshi, Barabara, Thewanthi, Shantha en natuurlijk ons eigen sponsorgezin in Warakapola, waren de laatste keer weer een stuk aan hun restaurant aan het bouwen.

Bovenstaande punten en bezoeken moeten worden gedaan in deze korte periode en natuurlijk komt er weer iets nieuws aanwaaien, waar wij ons dan weer op vast kunnen bijten.

Dan breng ik zoals gewoonlijk weer bezoeken aan de school in Rattota, en Nicholoya, het gehandicapten te huis in Olanda Watta, Ambanpithya en ditmaal probeer ik ook naar Uhana te gaan in het district Ampara, ook probeer ik een kijkje te gaan nemen in de touwfabriek ik Hikkaduwa en wanneer het lukt ga ik ook naar Nilaveli, van mensen die in begin januari gaan, brengen deze wel een bezoek aan de gevaren streek, maar doen dat met pater Gunan, ook ik wil op hem wanneer ik daar ben een beroep doen.


Aansluitend op bovenstaand:

Vanuit DLFF heb ik het verzoek gekregen om niet naar Uhana te gaan, dit omdat ik in het verleden problemen heb gehad en nog heb met Ya Luva, ik heb hierin toegestemd en hen medegedeeld dat ik dit toch wel als erg raar vond wanneer zij niets te verbergen hebben, mijn bezoek staat los van DLFF en hun werk. Clementine, de vrouw waar ik de eerste contacten mee had geeft niet meer thuis, jammer.

Maar het zij zo.

Dan blijkt uit de verhalen van nu (23\1) dat het onmogelijk is om naar Nilaveli te gaan, Henk en Florentine van de Weerd (Havonos) hebben hun bezoek aan Sri Lanka geanuleerd omdat zij enkel en alleen naar Sri Lanka gingen om naar Nilaveli te kunnen gaan.


Van dit alles zal ik verslag doen na terugkomst, dus houdt de website goed in de gaten.


Verslag werkbezoek februari 2008


Op woensdag 30 januari ben ik vanaf Dussldorf via Dubai vertrokken voor een drie weekse werkvakantie naar het prachtige Sri Lanka.

Eenmaal aangekomen werd ik al direct geconfronteerd met een probleem, er was een koffer zoek, om alle gegevens via een aangifte te hebben doorgegeven en verwerkt was het ondertussen 2 uur later, kreeg als vergoeding $ 50,- om in mijn eerste behoeftes te kunnen voorzien en als schade.

Het inchecken in hotel Blue Oceanic verliep vlot en nadat ik de kamer had geinspecteerd ging ik naar de lobby van het hotel waar ik al niet lang daarna bezoek kreeg van de directie van de school in Ethukala, zij kwamen mij uitnodigen voor de volgende week donderdag te houden open sportdag, na nog wat heen en weer gepraat zijn zij weer na een klein uurtje vertrokken.

Daarna heb ik met Suranga alles doorgenomen wat de bedoeling was van dit bezoek, met als hoofddoel de eerste stap van de renovatie van de school in Pitipana.

Via de organisatie KIEWAD had ik al een x bedrag meegekregen om een start te maken voor de school in Pitipana, dit bedrag werd uit onze eigen kas nog eens aangevuld zodat we op pad konden gaan voor kopen van de benodigde materialen.

Van de directie van de school kregen wij de gelegenheid om op vrijdag 15 febr. een begin te maken, zij zouden zorgen dat op die morgen dat gedeelte wat wij zouden gaan renoveren leeg zou staan, maar niets van dit alles was waar, op die bewuste vrijdag waren de kinderen nog volop bezig in die betreffende ruimte en zaten de aannemer en z’n personeel geduldig te wachten op wat er zou gaan gebeuren. Zelf kwam ik die morgen om 9 uur op school aan en heb toen onmiddellijk maatregelen getroffen om dat gebouwtje ontruimt te krijgen, ieder kind moest z’n eigen stoeltje, tafeltje voor zover zij het hadden mee naar een andere ruimte nemen, waarna van start kon worden gegaan met de renovatie.

Het betrof hier een T gebouw, eerst werden de pannen netjes verwijderd en toen werd er gekeken of er nog goede houten spanten tussen zaten die voor hergebruik konden worden gebruikt, maar dit bleek al snel een

flop te worden, daar bij het vast timmeren van de oude spanten een gedeelte van de spanten spontaan naar beneden viel, een geluk dat er geen kinderen meer in het lokaal aanwezig waren.

Met dit in ons achterhoofd is er besloten om alles te vernieuwen, spanten en ook de dakpannen, alleen wat meer werk en dus niet op tijd klaar voor mijn vertrek naar Nederland, maar Suranga heeft van mij bij aankomst in Sri Lanka een fototoestel ontvangen en zal nu via dit alles op foto zetten en naar mij toe sturen zodra alles klaar is.

In z’n totaliteit heb ik deze school tijdens deze drie weken meerdere malen bezocht.

Ook heb ik een alleenstaande moeder aan een nieuw dak voor haar huis geholpen, zij wonen pal aan zee en de vloer van steen was grijs uitgeslagen van het water dat binnenkwam bij regen.

Spullen die ik had meegenomen voor Havonos werden opgehaald en ook ik kreeg weer iets mee om mee terug te nemen, ook de rolstoel van de Stichting HOI is op de plaats van bestemming afgeleverd, weliswaar niet daar waar hij wezen moest maar de rolstoel werd opgehaald in Pollenaruwa, omdat wij niet in het oosten van dit land konden komen. Ook hier weer een goed gevoel bij, zeker als je terug kijkt, op de blijde gezichten van alle mensen die daarbij aanwezig waren.

Dan ben ik op bezoek geweest bij Vathani in Udappuwa, wij hadden destijds afgesproken dat zij van de lening die zij van ons heeft ontvangen iedere maand 2000 Rs zou terug betalen maar dat was tot op de dag van ons bezoek nog niet gebeurt. Eenmaal aangekomen en onze hartelijke begroetingen zoals trouwens altijd en overal, kwam zij met 10.000 Rs aandraven en zij vertelde mij dat het voor haar onmogelijk was om dat geld maandelijks over te maken naar onze Sri Lankaanse bankrekening om de doodeenvoudige redenen dat de bank in haar woonplaats geen zaken deed met onze bank, en zij vroeg dus of het ook zo kon, het was voor ons geen enkel probleem en dus was dit ook weer aangenaam opgelost.

Ook heb ik een bezoek gebracht aan Chilaw waar de ex man van Jayaseeli woont die de papieren van haar dochter Anouchika niet wou afstaan, ook dit werd zonder slag of stoot opgelost, en het is dan weer typisch, een blanke bereikt meer dan hun eigen mensen.

De zwager van Jayaseeli, die leeft met een handicap was bezig om een huisje te bouwen voor z’n gezin, ook hier heb ik onze medewerking in toegezegd en hem al een fiks bedrag als voorschot gegeven.

Voor een gehandicapten tehuis heb ik 10 matrassen gekocht, dit op verzoek van de Nederlandse vrijwilligster Mariska, die daar werkzaam was. Dit is dan wel echt een druppel op een gloeiende plaat, maar de eerste zet is gedaan, en die 10 moeten er in totaal zo’n 50 worden.

Ondertussen hebben wij ook de sport meating bijgewoond, het was een simpele sportdag waar door de leerlingen van de school in Ethukala vol overgave aan meededen, en natuurlijk was deze sportdag ook door ons gesponsord zodat er ook kleine prijzen konden worden uitgereikt.

Ook hier weer een echte verrassing, in juli hebben wij een gebouwtje omgetoverd tot computerruimte, dit omdat de school de beschikking had over een computer, nu stond de gehele ruimte vol met computers, gesponsord door hotel The Beach. Gek dat het dan wel allemaal kan, eigenlijk hetzelfde wat ik destijds heb meeegemaakt in Rattota.

Het toilet gebeuren is nog steeds hetzelfde en dat hoop ik nu volledig gerealiseerd te krijgen met de opbrengsten van de eigen boeken en platenmarkt, de bijdragen van de gemeente Helden en dit alles aangevuld door de Wilde Ganzen    , ik heb nu een volledige begroting binnen en ook al doorgestuurd naar de Wilde Ganzen    .

Dan heeft Shantha een probleem met z’n werk, Shantha is de jongeman die een nieuwe nier heeft ontvangen, hij kan niet tegen de stof die in de fabriek rondhangt. Zijn verzoek is ook een tuk tuk, waar ik in eerste instantie geen voorstander van ben en ik heb hem dit ook verteld, nu heb ik hem binnengeloods in hotel Blue Oceanic waar hij vandaag of morgen een uitnodiging ontvangt voor een gesprek.

Peiris die van ons dan wel een tuk tuk heeft ontvangen op huurbassis doet het uitstekend, betaald maandelijks de afgesproken huur en ook de kleinere reparaties.

Kumar de man van Niroshany die werkzaam is als zelfstandig electricien vroeg aan mij om een slijptol, dit om een beetje te kunnen concurreren, met een slijptol maak je gladde gleuven om de leidingen in te leggen, ziet er profesioneler uit, ook dit heeft hij van ons ontvangen.

Ook heb ik weer zoals normaal weer bezoeken gebracht aan de gehandicapten tehuizen in Ambanpithya en Olanda Watta, hier nog steeds hetzelfde beeld, een beeld van weinig aktiviteiten van de verantwoordelijke, ook de leraressen in Ambanpithya die volgens Ya Luva van hen een slaris ontvangen ontkennen dit ten stelligsten, ik heb de mensen daar het e-mail adres gegeven van waar zij zich moeten begeven om misschien nog iets gedaan te krijgen. Verder heb ik mij geen moeite genomen om Ya Luva dit maal te controleren, het is in mijn ogen gewoon verloren tijd, wel heeft zich in mijn gastenboek ene Bob gemeld met het verzoek om mij

niet meer te bemoeien met Ya Luva, maar dit is al eens eerder gebeurt en met de vraag gericht aan hem om zich kenbaar te maken laat hij dit na, derhalve heeft Bob enkele dagen de tijd gekregen om te reageren maar heeft dit nagelaten en is dus zijn bericht verwijderd en zal zij IP adres bij eenvolgende poging worden verwijderd.

Onze eigen sponsor familie in Warakapola doet het als vanouds weer bijzonder goed, nu is hij een eigen weg aan het aanleggen die hem naar z’n oude woning moet brengen en heeft daar dan weer plannen om een nieuw huisje te bouwen, dit is een familie waar iedereen die sponsord in Sri Lanka trots op kan zijn, doe ik ook.


Verder maken alle sponsor families het goed en ik heb dan ook weer alle sponsoren die deze mensen helpen met een kleine bijdragen, een eigen mailtje gestuurd met foto’s en een klein verslag.

Nou dit was het dan wel weer zo’n beetje.


Bezoek Sri Lanka juli 2007


Op maandag 4 juni gaan we op de school in Pitipana van start met het geven van ontbijt aan 150 kinderen. Dit voedsel wordt iedere dag, 20 dagen per maand en 9 maanden per jaar in een gevarieerde samenstelling gegeven.

Suranga de man die dit in onze opdracht heeft moeten bewerkstellingen, heeft de mogelijkheid om het eerste eten zelf die morgen te geven, daarna vertrekt hij wanneer het goed is naar Nederland voor een bezoek van 2 weken.

Dit bezoek zal hoofdzakelijk bestaan uit het bezoeken van de scholen in en om Helden, ook zal hij enkele mensen opzoeken waarmee hij een vriendschappelijke band heeft opgebouwd tijdens de bezoeken van deze Nederlanders aan Sri Lanka. (helaas heeft de reis van Suranga tot op heden 19-7 nog geen doorgang mogen vinden daar hij nog steeds aan het wachten is op zijn visum, maar wij hopen met z’n allen dat dit in een later stadium nog wel zal gebeuren)

Ons bezoek zal ook bestaan uit het bezoeken van deze school en ook het bekijken van hoe het allemaal verloopt op de school in Pitipana en hopelijk weten we dan ook meer over de sponsoring van deze school.

Met sponsoring van deze school doel ik op de renovatie hiervan.

Er hebben enkele organisaties en instellingen positief gereageerd op onze oproep voor sponsoring van dit gebouw, maar ook zij hebben de tijd nodig om dit alles rustig door te praten en de vragen die er dan over blijven om die te stellen.

Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het gaat lukken, zij het niet in een jaar maar zoals het er nu naar uitziet gaat het toch niet langer duren dan hooguit 3 jaar, dan moet het er allemaal weer pieko bello uit zien en dan zal de school zelf zorg moeten gaan dragen voor het onderhoud van het gebouw. (met uitzondering van een nieuwe tsunami)

Op dit moment heeft een organisatie toegezegd een fiks bedrag voor renovering te sponsoren, dit bedrag wordt dan tzt naar wij hopen door de Wilde Ganzen verdubbeld (mits zij het project goedkeuren), met deze twee bedragen samen is de renovatie zo goed als klaar.

Verder staan weer op het programma om alle families te bezoeken die door mensen vanuit Nederland worden ondersteund en zal bij terugkomst verslag en foto’s worden uitgebracht.

De meeste mensen in Nederland worden dan via e-mail op de hoogte gebracht van de situatie van deze gezinnen/families.

Verder wordt er gekeken naar de school in Ethukala, die dringend behoefte heeft aan een nieuw toilet, hoe wij deze kinderen kunnen gaan helpen, een eerste zet is al gedaan begin van dit jaar.

Ook zal de Montisorischool in Kochchikade niet ontbreken aan onze bezoeken, laatste keer hebben we de leraressen opgenomen in onze club van sponsoringen, zij ontvangen nu een salaris van ieder 5000rps op maand basis, ook zullen we nu weer bezien wat we kunnen betekenen voor de kinderen, hebben ze behoefte aan meer speel materiaal of wat dan ook, alles wordt ter plekke zorgvuldig afgewogen.

Ook gaan we weer een bezoek brengen aan de projecten van Ya Luva, en zeker na de laatste mail die ik heb mogen ontvangen van Kapilla, de leider in het gehandicapten tehuis in Olanda Watta, ook zal een bezoek aan Rattota niet ontbreken op ons lijstje.

En natuurlijk gaan wij ook voor een fijne vakantie, want na onze bezoeken aan diverse landen over de gehele wereld is ons Sri Lanka toch het meest aan het hart gebleven en vinden we op de gehele wereld geen mooier land dan Sri Lanka, voor wat betreft, land, cultuur, mensen, en ga zo nog maar effe door, je vindt het allemaal terug in Sri Lanka.


U wordt op de hoogte gehouden via de website van de Stichting Ayubowan Yaluva Sri Lanka


Verslag werkbezoek juli 2007


Eigenlijk lag het in de bedoeling om dit jaar niet nog een keer naar Sri Lanka te vertrekken, maar door omstandigheden zijn wij toch vertrokken op woensdag 27 juni en wel voor 4 weken.


Vertrek was vanaf Dusseldor, met een tussenlanding in Munchen met de LTU.

Alles verliep voortvarend en zelfds de bagage die bestond uit ruim 100 kg ging zonder veel moeite mee.

’s Morgens in alle vroegte de volgende dag landen wij op het vliegveld van Colombo om vervolgens met Suranga naar hotel Blue Oceanic te gaan, waar ons weer een warm ontvangst stond te wachten.

Wij kregen kamer 1013 toegewezen, nadat wij eerder kamer 1011 hadden gereserveerd maar deze was nog bezet, wij konden wel wachten maar ook kamer 1013 betrekken, wat wij dus ook hebben gedaan.

Na onze koffers op de kamer te hebben gebracht gingen wij het restaurant binnen om te ontbijten, zonder ook maar een woord te hoeven zeggen kregen wij onze oude kost aangeboden, gebakken eitje met spek.

Nadat we dit achter onze kiezen hadden werd er naar de kamer gegaan om de spullen uit te pakken en om ons verder wat te gaan uitrusten, immers het was een geheim dat wij in Sri Lanka waren, niemand van onze vrienden was hiervan op de hoogte, alleen dit duurde niet erg lang of het was wereldnieuws en bleef er van uitrusten al weinig meer over en dus probeerde wij er maar van te maken wat er te maken viel.

Ons eerste bezoek gold de familie van Puspha, waar wij toch wel een speciale band mee hebben en eigenlijk ook onze eerste familie is waar wij iets mee hadden.

De tweede dag hadden wij ons toch echt voorgenomen om te rusten, eigenlijk lag het in de bedoeling om op maandag de volgende week pas te starten met het bezoeken van projecten en families.

Ons eerste bezoek(maandag 2 juli) was aan de school in Pitipana, waar wij nog volop bezig zijn met het geven van eten aan 150 allerarmste kinderen van deze school, verder werd er gepraat over de voorgenomen restauratie, het duurde eigenlijk best lang voordat ik de directeur aan het verstand had kunnen brengen dat de gelden die hiervoor nodig zijn nog een tijdje op zich laten wachten, hij dacht dat ik een machine had waar wij het geld mee maakte. Maar nadat hij had begrepen dat dit dus niet geval was en de gelden moesten komen van sponsoren die wij dus nu wel hebben, werd gepraat hoe we het beste te werk konden gaan, er werd afgesproken dat Suranga dit voor z’n rekening ging nemen en de school enkel en alleen ruimte moest maken voor de renovatie. Ondertussen was het tijd voor het uitdelen van de pakketjes voedsel dat de armste kindern van deze school iedere morgen ontvangen. Tegen de middag waren we terug in het hotel om het verdere gedeelte van de dag door te brengen aan het water.

De volgende dag was de Montisorischool aan de beurt, hier verliep alles naar wens en het enige dat ik wou controleren was of de beide juffen ook hun werk deden, ook hier geen probleem.

De woensdag was bestemd voor een eerste bezoek aan de school in Ethukala, hier had ik de eerste contacten gelegd in het begin van dit jaar. Ook hier was niets verandert en het was dan ook weer een triest gezicht, na een gesprek met de directeur werden er door mij pennen aan alle leerlingen uitgedeeld die ik had gesponsord gekregen door de gemeente Helden.

Ook hier werd van gedachte gewisseld wat ik zou kunnen betekenen voor de school die uit een groot gedeelte bestaat uit kinderen die de tsunamie van dicht bij hebben meegemaakt.

De volgende dagen werden gebruikt om de families te bezoeken en er werd een programma gemaakt met als bezoek met z’n allen aan het olifanten weeshuis in Pinnawala, gekozen werd er voor de zondag omdat enkele mensen op de zaterdag nog moesten werken, Suranga werd gevraagt om te zorgen voor een minibusje.

Het werd voor ons allen een onvergetelijke dag, wij als toeristen waren al meerdere malen daar geweest maar de mensen uit Sri Lanka zelf nog nooit. Op de terugweg werd er een bezoek gebracht aan de gehandicapten te huizen in Ambanpithya en Olanda Watta en werd er navraag gedaan omtrent de stichting Ya Luva, hier zullen we ons verder maar niet meer over uitlaten want het is een trieste zaak wat daar gebeurt, alleen wat de mensen van Horizon Holland hebben gepresteerd is fantastisch, een groep heeft hier in enkele weken tijd mooi werk geleverd door het aanbrengen van een nieuwe verflaag. Kapilla van Olanda Watta is niet te spreken over Ya Luva, deze stichting die haar afspraken in het geheel niet na komt en begint bij ieder verhaal omtrent deze te lachen, maar goed ik kon hier ook niets aan veranderen en kocht enkel wat puzzels die daar werden gemaakt voor de kinderen van de Montisorischool in Kochchikade. Onze weg werd voortgezet om onze maag wat op te vullen en na een lange maar mooie dag kwamen we aan in Kochchikade van waar wij ook waren vertrokken.

Maandag werd er een bezoek gebracht aan de familie Greetha, deze familie heeft van ons na de tsunamie in samenwerking mat de pater uit Ethukala een huisje gekregen, nu was het verzoek om een boot met motor, om uit kunnen gaan varen voor het vissen.

Ik beloofde hen dat ik daar over zou nadenken, wat wel werd begrepen. In de komende dagen ben ik toen op zoek gegaan naar een goede gebruikte boot en ook motor, boot had ik vrij snel, maar de motor was een groter probleem, de eerste die werd aangeboden was er eentje die de man die hem aanbood had ontvangen van een organisatie na de tsunami. Ik kwam er achter doordat ik altijd vraag voor het eigendoms bewijs, kunnen ze me dat niet geven wordt er ook niets gekocht. Bij een tweede hadden we mmeer geluk, een mooie gebruikte motor van 2½ jaar oud werd aangekocht en samen met boot overhandigd aan de familie Greetha, sticker van sponsoring kwam erop en de volgende dag werd al uitgevaren en was de opbrengst 1800rps aan vis, ook hier weer een goed gevoel bij.

Jayaseeli werd gevraagt om mee te gaan naar Udappuwa voor een bezoek aan Vathani die eigenlijk alleen maar de Tamil taal spreekt en omdat Suranga daar moeite mee heeft ging zijn met ons mee.

Vathani kreeg van ons de toezegging voor hulp bij aanschaf van een winkel in haar nieuwe woonplaats nadat zij Nilaveli waren ontvlucht ivm het Tamil geweld. Zij krijgt van ons 50.000rps waarvan zij er 10.000rps mag houden maar de rest in maandelijkse termijnen van 2000rps moet gaan terug betalen dit met ingang van november 2007, daarna zal zij dus ook geen persoonlijke sponsoring meer ontvangen. Zij bracht ons naar de plek waar haar winkel zou moeten worden ingericht, een mooi knus gebouwtje van een famielid van haar man.

Op de terugweg zij wij bij Harry Bridden langs gegaan, Harry hebben wij leren kennen op de luchthaven van Munchen. Harry heeft daar een prachtig hotel staan met de naam “Briddens Place” en is te vinden 17 km ten noorden van Negombo op de weg naar Chilaw. Na wat gedronken en gepraat te hebben werd er huiswaartst gekeerd.

Om vervolgens weer een bezoek te brengen aan Pitipana waar wij nog een laptop voor hadden meegebracht, geschonken door Yvonne en Wim van den Berg, ook deze werd met open armen in ontvangst genomen en na wat uitleg hebben we toen een bezoek gebracht aan onze vrienden op de markt in Negombo.

Voor een buurt gemeenschap werd een speelveldje geopend, dit om de sociale contacten in die buurt beter te laten worden.

Het is een buurt waar enkel en alleen maar armoe bestaat, gekocht werden, volleybal netten met ballen, badminton netten met shuttels en rackets, een glijbaan werd aangeschaft, een oude schommel werd op de kop getikt, twee voetballen, en natuurlijk cricketspullen voor zowel de grotere als ook de kleintjes.

Alles werd door de mensen zelf geïnstalleerd en na enkele dagen werden we uitgenodigd bij de opening en moest ik gelijk aan de bak bij een volleybal partijtje.

Ook een verzoek om een rolstoel te kopen voor een al wat oudere man die tezamen met z’n zoon in een huisje leeft waar deze oudere man nooit meer uit is geweest, daar hij niet meer lopen kan en zijn zoon meestal van huis is om de kost te verdienen werd geregeld, kosten van een geheel nieuwe rolstoel € 65.-.

Suranga had nieuwe papieren nodig voor zijn auto en dit kon alleen maar geregeld worden in Colombo, en dus ben ik met hem meegegaan, waar ik ook blij om ben, want daar in Colombo trof ik een meisje met de naam Darshi, voor de Blue Oceanic bezoekers geen onbekende, samen hebben we wat gepraat en gedronken en zijn toen na onderling overleg (Suranga en ik) naar een computer winkel gegaan om een printer en een accu of hoe ze zo’n ding ook noemen, dat er bij stroomuitval geen problemen met de computer zijn, gekocht voor de school in Ethukala.

Opnieuw zijn wij naar de school in Ethukala gegaan en hebben opdracht gegeven om alvast een ruimte te creeren als computer ruimte, verteld werd dat wij de spullen reeds hadden gekocht en de computer die daar alleen stond te staan in werking kon treden.

Er werd toegestemd en er werd de volgende dagen gewerkt aan een ruimte die op enkele punten verbetering

wenstte.

5 Dagen later was alles in gereedheid en werden de spullen uit Colombo overhandigd, ook hier weer tevreden gezichten en aan de directeur werd gevraagt om een brief op te stellen met zijn wensen met betrekking tot verbetering van zijn school. Helaas heb ik die brief wel ontvangen maar doordat er een koffer ergens onderweg op de terugweg van Colombo naar Duitsland is achter gebleven ben ik die brief kwijt en heb al een mailtje naar Suranga laten gaan met het verzoek om een nieuwe brief.

Ook hebben we een bezoek gebracht aan Rattota, mijn vrouw Laura wou nog eens graag naar Hunas Falls en dat hebben we dan ook gelijk op die weg gedaan, Rattota is lang niet meer wat het is geweest, mijn eerste indruk, ik weet niet wat ik moet zeggen, was niet al te best, want er was eigenlijk niemand die uitleg kon geven daar de directeur en ook mijn aanspreekpunt Nirmala niet op school aanwezig waren. Een nieuwe shelter is er, wel een heel stuk kleiner dan de vorige en een kijkje in de voorraad kamer zei ons dat de variatie van het eten minimaal was. Een kijkje in de computer ruimte vertelde ons dat er geen enkele leraar aanwezig was en de kinderen gewoon op eigen houtje wat aan het computeren waren. Maar goed, dat is Rattota, wat ons veel erger trof was in Nicholoya, een streek waar Ya Luva voorheen actief bezig was, hiervan was niets meer over, geen enkele sponsoring vond hier meer plaats en dat is te begrijpen want ze hebben het geld natuurlijk nodig voor Rattota en de kleintjes de dupe van zijn geworden, zij kregen van ons spullen die wij in Matale hadden gekocht voor het gebruik in deze school. Navraag wees uit dat er slechts 9 kinderen van de 26 regelmatig naar school kwamen.

Er werd geen eten meer gegeven aan de 64 gezinnen, die uit onze eerdere bezoeken al minimaal waren maar toch, schande, mijn gedachte gingen uit naar het bekijken van het geven van hulp, maar ook wij kunnen dit niet en zeker het is te ver weg.

Maar dat Ya Luva zoiets opgeeft voor een ander doel dat reeds in een eerder stadium in goede handen was is niet te filmen, maar ja zo schijnt het beleid te zijn.

Terug in het hotel zijn wij op bezoek geweest bij Shantha, de jongen met de nieuwe nier, geweldig hij was bezig met een aannemer om het huis waar hij woont met z’n moeder en oom opnieuw in de verf te steken. Voor 100% kon hij zich nog niet inzetten, maar alleen al bij het zien van deed ons goed. Hij vroeg ons om ondersteuning bij het kopen van de pillen die hij nog steeds moet innemen, ook dit hebben wij toegezegd maar dan met ingang van september. Zijn oom die hem die ene nier heeft gegeven gaat het ook prima, ook hem zijn we wezen opzoeken en wij werden bedolven met eten en drinken en hij vertelde ons dat alles weer normaal was en dat hij geen enkel probleem ondervond van die operatie.

Met de dames Puspha, Niroshiny, Nylouka en Jayaseeli zijn wij inkopen gaan doen in een supermarkt in Negombo, allen kregen de gelegenheid om winkelwagen vol met spullen in te laden, waren de kosten in het begin van dit jaar toen ik dit ook heb gedaan tussen de 5000 en 7000rps nu was dit gemiddeld meer dan 10.000rps per wagentje, een klein vergelijk van de enorme prijsstijgingen van de laatste tijd. Maar daar waren de dames niet minder gelukkig door, gretig maar toch zorgvuldig werd het wagentje gevuld met allerlei.

Op bezoek bij de familie Peiris kwamen tot verbazing een blij, vrolijk en opgewekt gezin tegen, dat er bij onze laatste bezoeken wel anders uitzag, hun huisje had een opknapbeurt gehad, een put stond er voor hun huisje, weliswaar niet om uit te drinken, maar de was kon er wel mee gedaan worden, hier werd ons de vraag gesteld om een bijdrage in de te maken kosten voor hun zoon die voor afvaardiging naar India, om daar deel te nemen aan een atletiek training, in aanmerking kwam, helaas heb ik hier geen antwoord op kunnen geven, ook werd ons het verzoek gedaan om hen te helpem bij aanschaf van een tuk tuk, die hij nu op huur basis huurde, de huidige eigenaar wil dat ding verkopen en dan zit hij zonder werk, ook hier heb geen antwoord op gegeven, want het gaat toch om bedragen van meer dan € 1000.-, dit ook omdat mij dezelfde vraag al in eerder stadium door de familie Niroshiny werd gesteld. Voor beide gezinnen een tuk tuk komen we toch al gauw uit op € 2500.- en dan hebben we het nog maar over een tweedehands vervoermiddel. Ik heb beide verteld dat ik daar eerst over moest nadenken en wanneer ik het zou doen en dus het geld ervoor bij elkaar zou krijgen dit dan ook alleen maar op huurbasis zou gaan en dat de tuk tuk’s eigendom bleven van de stichting.

Verder hebben wij een gezin een credit gegeven voor aanschaf van electriciteit, dit wordt maandelijks terug betaald, was toch alweer een bedrag van 20.000rps, iets wat deze mensen nooit bij elkaar krijgen voor de aanschaf.

Een ander credit dat in eerste instantie wel werd toegekend is achteraf weer afgewezen omdat de persoon in kwestie voor de tweede keer behoorlijk in de fout was gegaan, deze vraag was al eens gesteld in het begin van het jaar en ook toen eigenlijk in eerste instantie werd toegekend maar ook hier weer werd afgewezen omdat betreffende persoon regelmatig in de fout ging door gebruik van verdovende middelde en ook alcohol, de tweede keer dus bij ons laatste bezoek ging het allemaal prima tot op enkele dagen voor ons vertrek, weer hetzelfde, dus geen credit.


Verder hebben wij een communiefeest, een bruiloft en twee verjaardagen mee mogen maken. Op zich al een hele belevenis.

Alles bij elkaar genomen hadden we een druk programma, wat met succes is afgerond en hebben wij tussendoor ook nog kunnen genieten van het prachtige land. Op al onze projecten prijkt nu een prachtig bord met opschrift van onze sponsoring.

Maar veel belangrijker is het dat wij tijdens ons bezoek de schriftelijke toezeggingen hebben gekregen van 2 sponsoren voor de renovatie van de school in Pitipana, en het ziet er nu naar uit dat deze school volgend jaar in z’n geheel opgeknapt kan gaan worden.

Het eerste geld bedrag zou vrij komen op het einde van dit jaar en het tweede bedrag en tevens het grootste komt vrij midden 2008.


Bezoek Sri Lanka februarie 2007


Werkbezoek:


Voor een kort werkbezoek vertrek ik weer in februari naar Sri Lanka, dit om het op stapel zijnde nieuwe project met de school in Pittipana verder uit te werken.

Samen met de directie van de school wordt dan naar een oplossing gezocht om de op stapel zijnde plannen goed uit te werken en om te bekijken hoeveel gelden er mee gepaard zullen gaan in die komende tijd van renovering en verbouwing.

Dat het een bittere noodzaak is werd al duidelijk gemaakt met het video materiaal dat werd getoond op het Bouwens van der Boijecollege, aan de leerlingen, dit destijds samen met onze Srilankaanse vertegenwoordigster, Ganga, die voor 2 weken hier in Nederland was.


Dan heb ik nog een klein appeltje te schillen met de vertegenwoordiger van Ya Luva in Sri Lanka die nog steeds niet voldaan heeft aan de gemaakte afspraken.

De shelter van de school in Rattota is nog steeds niet in onze handen, zal gaan kijken op de school samen met Suranga, dan staat er nog een fiks bedrag open, wat nog steeds niet is terug betaald, ook hierover zal ik met hem praten.

Wanneer ik op de school ben ga ik ook een bezoek afleggen in Nicholoya, eens kijken hoe het staat met de bibliotheek en de Montisorischool, ook zal ik de lagere school daar bezoeken en de mensen enkele vragen stellen omtrent de sponsoring van Ya Luva. We zullen ook Jeeverani, een meisje dat door de school in Melderslo wordt gesponsord opzoeken en haar vragen hoe het er voorstaat en dit dan weer doorspelen aan de school.

Verder staat op het programma een bezoek indien mogelijk naar Uhana, Sarana Children Home, dan door naar Ambanpithya, Ollanda Watta en verder door naar het zuidelijker gelegen Hikkaduwa en Kalutara.

Dan wordt er bekeken wat we voor de kleuterschool in Ethukala kunnen betekenen, of er een mogelijkheid bestaat om deze school open te houden en indien al gesloten om deze weer open te krijgen, want zoals reeds eerder werd gemeld ontvangen de leerkrachten geen salaris meer en hebben zij voornemens om het bijltje erbij neer te leggen, maar bij mijn laatste berzoek heb ik hen verzocht om in ieder geval door te gaan totdat ik weer terug zou komen en of dat is gebeurt weet ik op dit moment ook niet, heb hierover niets vernomen van Ganga of Suranga, moet er wel bij vermelden heb er de laatste weken ook niet naar gevraagt.

Van dit alles zal na terugkomst verslag worden gedaan via deze website, ook zullen dan diverse foto's worden getoond die tijdens dit onderzoek werden gemaakt.

Ook wordt er tijdens mijn aanwezigheid in die 3 weken aandacht besteedt aan de families, ik zal dan bekijken wat we nog meer en of misschien extra’s moeten doen om hen het leven een beetje aangenamer te maken.


Verslag werkbezoek februarie 2007


Het begon allemaal met een vertraging van zo’n 4 uur op Schiphol, de deur van het vliegtuig kon niet dicht

en toen moest er gewacht worden op een nieuwe computer om die deur te sluiten.

Maar uiteindelijk vertrokken we dus met vertraging naar het mooie Sri Lanka.

Aangekomen werd ik weer vanouds op een geweldige wijze ontvangen door het personeel van Blue Oceanic, het hotel dat ik altijd gebruik als uitgangspunt voor een bezoek aan de lopende- en nieuw op te starten projecten.

De eerste dagen werden gebruikt om een beetje vakantie te vieren en de families in de buurt van het hotel op te zoeken. Familie Puspha, fam. Jayaseli, fam. Nirochiny, fam. Peiris, fam. Greetha, fam. Kumari en de kleuterschool in Ethukala alsmede de lagere school (St. Sebastiaan).

Maandag werd het eerste bezoek gedaan aan de school in Pitipana waar we dus grootse plannen om de school weer in een behoorlijke staat terug te brengen. Via het Good Shepperd Convent, tehuis voor weeskinderen die worden ondersteund door de stichting Kinderen van Sri Lanka, gaan we naar de school en worden ontvangen door de directeur van de school.

Hij was op de hoogte van onze komst, na enkele woorden te hebben gewisseld met Suranga (directeur spreekt bijna geen Engels), gaan we op pad voor een rondleiding door alle lokalen en er worden veel foto’s gemaakt, dit voor het Bouwens van der Boijecollege in Helden, die hebben toegezegd om te zorgen voor een behooorlijke sponsoring.

Het gebouw staat in een totaal verwaarloosde staat, heeft veel te lijden gehad van de tsunami en ook de zeelucht (zout) heeft zijn sporen achter gelaten.

Na een goed en open gesprek waar dus Suranga als vertaler op trad gaan we terug en gaan we op pad naar de kleuterschool.

Wat de kleuterschool betreft is een waar triest verhaal, zo’n 25 kleuters zijn verstoken van stroom en toiletten, ook de juffen hebben grote problemen, zij ontvangen al enkele maanden geen salaris meer en op aandringen van mij destijds in september zijn ze gebleven.

Nu hebben we de voornemens, na ons gedegen op de hoogte te hebben gesteld van de waarheid en van het hoe en wat, om het salaris voor deze 2 juffen op ons te nemen, kosten plaatje op jaarbasis ± € 1000.-, verder heb ik de achterstallige stroomrekening betaald zodat er ook weer een beetje licht was. Ook heb ik beloofd om zorg te dragen voor de bouw van toiletten, wat echt geen overbodige luxe is. Verder heb ik de kinderen puzzels gegegeven die ik had gekocht in het gehandicapten te huis in Ollanda Watta

De familie Nirochiny vroeg mij om hulp voor het bouwen van een huisje, zij woonden op dit moment bij hun tante in, nadat zij uit hun vorig huis waren gezet omdat de eigenaar de grond ging verkopen, ook hier heb ik onze medewerking aan verleend en het huisje werd in het weekende daarop gebouwd, wel van hout, want het werd gebouwd op een illegale plek en mocht de regering komen dat het moest worden afgebroken kon dat. Ook deze mensen hebben nu een eigen onderkomen en zijn reuze blij.

De familie Puspha vroeg om een koelkast om de de vis die op de markt over was en dus niet werd verkocht in te vriezen, ook dit verzoek werd inge willigd en de controle de komende dagen was om te kijken of het ook daadwerkelijk werd gebruikt om de vis in te vriezen, wat gebeurde en dus ook weer een geslaagde zet.

Ook hebben we haar dak van het huis opnieuw bewerkt, dit was door het slechte weer van de afgelopen maanden behoorlijk aan vervanging toe.

De familie Peiris had problemen onder gevonden met de hevige regenval van de laatste maanden, hun schamel onderkomen was aan het verzakken, de huiseigenaar wou het huisje wel opknappen, maar ook hij had geld nodig en dus werd overeengekomen dat wij de huur voor een jaar vooruit zouden betalen en dat hij dan met dat geld het huisje zou opknappen, ook hier weer een gelukkig gezin.

Ook de school in Ethukala vraagt om extra en dringende hulp, hier wordt van de overheid geen of te weinig aandacht besteedt aan de problemen in en rond de school. De toiletten zijn dringend aan vervanging toe, ook kan het gebouw wel een extra opknap beurt gebruiken, na een indringend gesprek met de directeur heb ik hen belooft om toe te zien dat er gelden binnenkomen die zullen worden gebruikt voor deze school.

De familie van den Berg uit Friesland heeft zorg gedragen voor 2 laptop computers, eentje is bestemd voor Suranga en de tweede wordt netjes afgeleverd in het Good Shepperd Convent in Pitipana, dit na telefonisch overleg met Jannie Wensink.

Dan hebben we een glijbaan gekocht voor de woon gemeenschap waar Suranga deel van uitmaakt, dit was een van zijn eigen verzoeken en omdat hij ook als vrijwilliger werkzaam is en dus geen geld van ons ontvangt heb ik dat toegezegd.

Verder worden de sponsorgelden nu via de Bank off Ceylon automatisch iedere maand naar de families overgemaakt, dit gebeurt op iedere tiende van de maand.

Ook ben ik een kijkje gaan nemen bij de zogenaamde projecten van de stichting Ya Luva, en zocht naar antwoorden van de werkwijze van deze stichting. Alles werd nog maar eens duidelijk, er was feitelijk niets nieuws te melden, alles wat we al wisten werd nog maar eens duidelijk bevestigd,


Werkbezoek september 2006

Anchor

Verslag werkbezoek van sept.-okt. 2006 aan Sri Lanka


De reis naar Sri Lanka is niet gedaan uit weelde maar uit bittere noodzaak.

Eigenlijk in te delen in twee zaken:

1. Om verdere en grotere problemen te voorkomen die zijn ontstaan na de splitsing met Ya Luva verleden jaar augustus.
2. En om te kijken waar de mogelijkheden liggen voor het opstarten van een nieuw scholen project, tevens wordt er in deze periode gebruik gemaakt voor het bezoeken van de sponsorfamilies.



Om te beginnen met de eerste zaak:

Uit diverse onderzoeken is namelijk gebleken dat de sponsorgelden die naar de families een keer per twee maanden moesten worden overgemaakt, niet aankwamen en of niet waren overgemaakt. De persoon die hiervoor verantwoordelijk was wist steeds met verschillende uitvluchten en smoesjes zich er met korte antwoorden vanaf te maken.

Maar uit mijn eigen onderzoek, met het bekijken van de verschillende bankboekjes van deze families bleek dat er gewoonweg geen gelden waren gestort, en dit is niet iets van de laatste maanden neen van de laatste jaren.

Persoonlijk heb ik enkele families die door mij worden gesponsord, ook al in Ya Luva tijd, hun spaargelden (bankboekjes bekeken) en wat bleek, dat er bij een familie waar ik toch al 3 jaar geleden ben begonnen met sponsoring, er slechts 3 keer een bedrag op het bankboekje voorkwam. Hetzelfde was te zien bij een andere familie, en bij dit kwam mij de herinnering naar voren, dat ik destijds in febr. van dit jaar er zich een familie meldde met de vraag waar het beloofde geld was gebleven, de verantwoordelijke persoon hierop aansprekend zijn we toen naar die familie gegaan en hij heeft toen in het Singalees de mensen met een fikse woorden wisseling duidelijk gemaakt dat zij wel degelijk gelden hadden ontvangen, iets wat hij mij later vertaalde in het Engels, maar achteraf is mij wel duidelijk geworden dat die mensen destijds wel degelijk gelijk hadden.

Mijn eerste sponsor familie in Warakapola, en het voorbeeld van sponsoring overkwam iets geheel anders, ook hier werd hun bankboekje gecontroleerd en wat bleek, in mei 2005 was zogezegd door mij persoonlijk de sponsoring stopgezet, dit omdat de familie zich wel zelf wist te redden, hadden nu een riant huis met alles erop en eraan, maar hiervoor is nooit door mij opdracht gegeven.

Op vragen aan de verantwoordelijke persoon, kwam steeds naar voren dat hij de gelden “ by hand “ had overhandigd, ook hier navraag overgedaan en dat dan bij alle gezinnen, kwam eendrachtig als antwoord dat liegt hij.

Wel heeft hij juist gehandeld bij twee families, eentje die gelijk aan de bel trok wanneer er iets niet in de haak was, zowel bij mij als bij hem, en dus waarde hij zich wel hiervoor om hier in gebreke te blijven en het tweede gezin staat wekelijks met mij via de telefoon in contact, en dus wanneer hier iets gebeurde wat niet klopte ik het direct wel zou merken.

Om het verhaal maar af te sluiten heb ik besloten, om maar geen gebruik meer te maken van zijn diensten, ook al omdat Ya Luva niet toestond om een samenwerkings verband met hem te hebben en mij is nu ook duidelijk geworden waarom, zij doen in princiepe niets anders, ook zij gebruiken de sponsorgelden niet voor die doelen waarvoor ze werden gegeven, als ze al worden gebruikt!!!! waar ik persoonlijk zo mijn twijfels over heb.

Wat wel opviel was dat de families allemaal op 26 sept een bedrag wat hen toekomt hadden ontvangen, zelf ben ik in Sri Lanka aangekomen op 28 sept.

De families heb ik schadeloos gesteld en hen het ontbrekende bedrag alsnog gegeven “by hand” waar ze overgelukkig mee waren.

Bij de familie Puspha waar ik dus persoonlijk sponsor, deed ik navraag hoe het dan in Godsnaam mogelijk was dat haar man Cresian weer aan het werk was ondanks zijn ziekte, kreeg ik als antwoord dat de gelden die ik tussendoor bij mijn bezoeken gaf, gebruikt werden om aan regelmatig voedsel te komen, ook de toeristen die ik het adres van deze familie had gegeven lieten gelden achter en doordat hun zoon ook nu gelden binnenbracht door werken bij een baas.

Had het verzoek van een familie ontvangen om hun sponsor familie te bezoeken en dan enkele foto’s maken, zij sponsorde al meer dan 2 jaar iedere maand een bedrag van € 30.00 voor eten, dat persoonlijk werd gekocht en afgegeven.

Deze familie had het verzoek al meerdere malen aan Ya Luva gedaan voor een verslag en foto’s maar dit werd niet gehonoreerd, nu werd aan mij het zelfde verzoek gedaan, maar wist niet waar deze mensen woonde, kreeg een oud adres mee en hiermee toog ik naar die persoon die maandelijks dit voedsel in kocht en bij deze mensen afleverde/bezorgde, met het verzoek om het adres van deze familie voor het maken van foto’s, wat bleek nu, deze persoon kon mij niet vertellen waar deze mensen woonden en dus is mijn conclusie dat het geld wat vanuit Nederland maandelijks is gesponsord in de zak is verdwenen van die persoon die verantwoordelijk is of was voor het bezorgen van dit voedsel.

Op dit moment wordt er onderzoek gedaan naar de verblijfplaats van deze mensen en laten we hopen dat we op korte termijn meer succes hebben zodat ook hier een antwoord op kan worden gegeven van wat is er met dat geld gebeurd.

Verder had ik het verzoek gedaan om meer informatie over een gezin uit Nilaveli, destijds hadden we de belofte gedaan om deze familie een som van 30.000,- Rps te geven waarvan ze er 5.000 mochten houden en de rest in termijnen terug te betalen, voor het opzetten van een nieuwe winkeltje in een geheel nieuw dorp, wat was gebouwd door de regering

De vertegenwoordiger daar kon deze mensen niet opsporen, persoonlijk heb ik twee dagen nodig gehad om deze mensen/gezin te traceren, wonen nu als vluchtelingen in Udappuwa, geheel aan de andere kant van het eiland.

Ben hen gaan opzoeken en werd heel hartelijk op een Srilankaanse wijze ontvangen, na eerst diverse zware controleposten te zijn gepasseerd, ook hier werd er gevraagt naar het winkeltje, waarop ze hoofdschuddend vertelde dat van het winkeltje niet veel meer van over zou zijn, wel vertelde ze me dat ik destijds 30.000 Rps had beloofd, wat ik haar nu ook bevestigde, waarop Vathani mij vertelde dat ze 20.000.- Rps had ontvangen ipv 30.000,-.

Ook hier werd de vertegenwoordiger op aangesproken en deze gaf als antwoord, hij had al problemen gehad met het overmaken van 20.000,- Rps en dat zal dan ook wel het geval zijn geweest met de laatste 10.000,- waarop ik zij waarom niet alles in een keer, daar wist hij geen antwoord op.


Ben blij dat ik dit alles achter de rug heb en wat Ya Luva doet moeten ze natuurlijk zelf weten maar zij zijn geen haar beter, er is nog een punt met betrekking tot Nilaveli maar dat komt straks aan de orde wanneer ik meer duidelijkheid hierover heb.


Het tweede gedeelte was nodig om een geheel nieuw project op te starten:


In Pitipana heb ik de eerste contacten weten te leggen met een school die broodnodig behoefte heeft aan extra grote hulp.

Het is een groot gebouw dat eigenlijk op instorten staat, niet dat dat gaat gebeuren maar een en al bouwval, het dak is hoognodig toe aan vervanging, bij regen moeten de bijna 1600 kinderen in hun klas een droge plek zoeken.

Dan zijn er verschillende muren omgevallen of zitten er grote gaten in en het of delen van het gebouw dat uit diverse gebouwen bestaat zijn onder verdeeld in klassen door afscherming hiervan met houten schotten.

Dan kan deze school een fikse verf beurt gebruiken, ook hebben we het gehad over het verstrekken van voedsel aan de eerste groepen.

Zo’n 1600 kinderen maken buiten gebruik van twee toiletten, dit wel zonder enige wasgelegenheid in de buurt van de toiletten, wel op een behoorlijke afstand was er een soort was/drinkgelegenheid.

Het kosten plaatje van dit alles is niet misselijk, het opknappen kan gebeuren met vrijwilligers die er voor dit werk voldoende te vinden zullen zijn en ook de Srilankaan kan meehelpen, maar de eerste berekeningen en conclusie gaat het gepaard met een bedrag van zeker € 50.000,- en dit dan met de huidige prijzen.

Dit opknappen kan worden verdeeld over meerdere jaren, maar we moeten ons wel realiseren, dat hoe langer we wachten hoe duurder het wordt, want Sri Lanka kent een ongekende hoge inflatie met ongekend hoge prijsstijgingen.

Er zou een economische groei van 8% zijn in Sri Lanka, maar dat is een illusie. Economen schatten de groei op minder dan de helft van wat de regering zegt. De inflatie bedraagt zo’n 20% en heeft gevolgen op de prijs van het basisvoedsel van de bevolking in Sri Lanka. Daarenboven eiste de Wereldbank dat er meer privatiseringen komen.

Voedsel project dat op stapel staat gaat jaarlijks een bedrag kosten van € 6500.-, dit voor ruim 300 kinderen, 5x wekelijks gevarieerd ontbijt.

Want ook hier gaat een groot gedeelte van de kinderen die naar school moeten niet naar school, meestal zijn dat de kinderen van de vissers die aan zee wonen, maar wel niet ver verwijderd van deze school.


Dan het bezoeken en uitwerken van de bestaande projecten.

Via het bisdom in Batticoloa hebben we het weten te regelen dat Fr. Joseph het geld heeft ontvangen voor de aankoop van 30 beloofde fietsen, persoonlijk is het onmogelijk om dit gebied binnen te gaan en we hopen dat het via deze weg ook goed gaat verlopen. Wanneer de fietsen zijn gekocht worden er op ons verzoek foto’s van genomen, de aanschaf werd mede mogelijk gemaakt door de basisschool de Violier uit Echt, rest werd aangevuld met gesponsord kasgeld.

Vathani, het vluchtelingen gezin uit Nilaveli heeft een bijdragen ontvangen voor het vernieuwen van hun huidige onderkomen en tevens een bedrag voor de eerste levens behoefte.

Verder wordt er gekeken hoe we hen voor de toekomst kunnen steunen, wel krijgen ze maandelijks extra van ons geld, (2000 Rps) dit totdat er zich een sponsor familie bereid heeft verklaard dit over te nemen.

Het besluit is echt geen overbodige luxe geweest, ken die mensen al enkele jaren en weet in wat voor een situatioe ze nu verzeild zijn geraakt, het geven van hulp onzer zijde moet dan ook kunnen.

Sonali het kind van de fam. Fernando is naar een prive school gegaan, dit na overleg met de ouders, Montisori school en de directeur van de priveschool. De doorslag van ons besluit ligt met name op het vlak dat op deze school vanaf de eerste les, les wordt gegeven in het Engels en dat is nu wat de meeste mensen in Sri Lanka nodig hebben, het beheersen van de Engelse taal.

Het totaal bedrag voor 2 jaar kwam op 40.000Rps, dit is incl. inschrijfgeld, kleding, boeken, enz. dit bedrag werd ter plekke door ons afgerekend.



 

Ik ben maar een enkeling, maar ik ben iemand.
Ik kan niet alles doen, maar ik kan IETS doen.
En ik zal me niet laten beïnvloeden door hetgeen ik niet kan doen,
Om te doen wat ik kan!